จดหมายถึงครู วันอังคาร ที่ ๒๑ พฤศจิกายน ๒๕๕๔ กราบสวัสดีค่ะครู วันนี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นแทรกๆหลายเรื่อง เป็นวันสุดท้ายที่ตั้งใจ “สอนน้องฝึกงานเกี่ยวกับเทคนิคพื้นฐานการตรวจพิสูจน์เอกลักษณ์ยา” แต่แล้วก็สะดุดด้วยอะไรหลายๆอย่างๆคือ ผลไม่สมบูรณ์ต้องทำเพิ่ม จึงเพียงสรุปกับน้องไปตามฐานข้อมูลที่มี ถูกเร่งส่งแผนงานปี๕๕ และเรื่องที่รับปากไว้ แต่ยังไม่เรียบร้อย เดินเข้าห้องทำงานมีประชุมตั้งแต่ก่อนเก้าโมง ครูโทรเข้ามาเหมือนช่วยกระตุ้นให้ลงเวลาชัดเจนว่าจะไปส่งป้าอบวันไหน ถ้าเป็นวันเสาร์ครูจะไปด้วย รู้สึกถึงความเมตตาของครู  รับโทรศัพท์ครูแล้วก็ประชุมต่อ ก่อนเที่ยงครูSMS. มาว่าติดสอนวันเสาร์จึงตัดสินใจกับตนเองว่าวั้นไปวันอาทิตย์แต่ยังไม่ได้ติดต่อหาป้าอบ  การทำงานต้องเอาข้อมูลจาก Internet. จึงจำเป็นต้องล้างเครื่องใหม่ แต่ก็กินเวลาไปมากค่ะครู เสียเวลาแล้วก็รู้สึกขุ่นมัว iPad. ก็ยังใช้งาน ณ ที่ทำงานไม่ได้ เรื่องราวที่เข้ามาเป็นโอกาสให้ฝึกเรื่องการจัดการและอดทนย้ำบอกกับตนเอง พรุ่งนี้มีประชุม แผนงานผ่าน vdo. Conference แต่อยู่ดีๆก็มีคำสั่งด่วนให้ไปประชุมด่วนที่จังหวัดในเวลาเดียวกันเรื่อง “ปี ๒๐๑๒ น้ำจะท่วมขอนแก่นจริงหรือ” ตอนไม่มีปัญญาก็จะปรากฏความรู้สึกแย่ค่ะ ศีลข้อ๑ด่างพร้อย ถัดไปมันก็หาอย่างอื่นทำเบรกก่อน ซึ่งก็หยิบหนังสือเคล็ดไม่ลับกับคุณอำนวยมาอ่าน การเล่าเรื่องที่เหมือนหลุดออกมาจากกระดาษได้ รวมถึงคลี่เปิดไปเรื่อยๆแล้วเห็นภาพครูทำให้รู้กับตนเองว่า ตั้งสติหายใจลึกๆแล้วก็ค่อยแก้ไขไป ก็พอลอยตัวทำอะไรได้ตามอัตภาพค่ะ กลับมาบ้านนั่งอ่านอะไรกับตนเองไปเรื่อยเหมือนฉลองที่ Internet ที่บ้านใช้ได้เตรียมข้อมูลทำยาหม่องสมุนไพร และพิมเสนน้ำแจก เพราะตามแผนต้องทำให้เสร็จก่อนวันจันทร์เป็นสิ่งท้าทายกับตนเองเหมือนกันค่ะครู เรื่องที่เข้ามาอยู่นอกแผน แต่มองแล้วเป็นประโยชน์ ก็น้อมรับ เหมือนเดี้ยงๆกับตนเองแล้วครูก็โทรมาสอบถามเรื่องจะไปส่งป้าอบวันไหน แต่ติ๋วเองก็ยังไม่ได้โทร เหมือนพิจารณากับตนเอง จาก SMS ล่าสุดที่ครูแจ้งว่าวันเสาร์ติดสอน ตอนแรกจะรอครูนึกอีกที “ทำแทนครูให้ครูเหนื่อยน้อยที่สุด” แล้วครูก็ถามเรื่องภาวนายอมรับกับตนเองว่า “ลุ่มๆดอนๆค่ะ” สิ่งที่ครูสอนดูจะดำดิ่งลงข้างในมากขึ้น ระหว่างฟังเปี่ยมด้วยสติ แต่ก็เผลอแว๊บตอนเล่าเรื่องแม่ เหมือนเอาพิษใส่ครู แต่ก็เป็นเรื่องค้างอยู่ในใจที่ปรารถนาช่วยให้ได้มากกว่ารับฟังเฉย แต่เป็นเรื่องที่ซึ้งกับตนเองที่ทุกข์ในการคาดหวังในลูก ได้คุนกับครูแล้วรู้สึกดีค่ะ แต่ก็รู้ว่าครูเหนื่อย ครูสอนให้หาว่าอะไรเป็นสาเหตุของความลุ่มๆดอน แรกเริ่มมันก็หลงนั่รแหละแต่ไม่ค่อยเห็น มันเห็นยาก ครูจึงแนะให้ดูความอยาก พออยากแล้วไม่สมอยากนี่แหละมันทำให้ทุกข์ เหมือนฟังเรื่องนั้มาเป็นหลายครั้งกับตนเองค่ะ แต่ก็ไม่มั่นในความเข้าใจสักที พอวางสายก็ใคร่ครวญกับตนเอง แล้วก็จุดไฟเปลี่ยนน้ำแช่อิ่มให้เข้มข้นขึ้น ดูท่าวันนี้จะจุดไฟยากกว่าปกติ แต่ก็สำเร็จเพราะข้างในไม่นิ่งค่ะ ทำอะไรไปเรื่อยแต่ไม่ยอมเปิดnotebook. มาเขียนงาน สุดท้ายของเลื่อนกับตนเองเพราะมีหลายอย่างที่ระลึกกับตนเองว่าต้องทำแต่แล้วก็ไม่ทำ หนีอีกแล้วค่ะครูศีลข้อ ๔ ด่างพร้อย ปิดไฟจุดเทียนไว้กะจะเข้านอนประมาณห้าทุ่มกว่า เพื่อนบ้านมาเรียกรับรู้กับตนเองว่า งานเข้า ก็เป็นอีกโอกาสที่ได้ร่วมเรียนรู้และรับฟัง ด้วยเหตุที่สามีของท่านผิดศีลข้อ ๓ เลยส่งผลเช่นนี้ ก่อนกลับท่านรู้สึกสงบลงแล้วพอจะหลับได้ ระลึกกับตนเองถึงครู “ต้องเอาพิษออกจากตนเองให้เป็น” จึงเดินจงกรม ก่อนเข้าสู่การนอน ครูค่ะทุกขณะที่ปรากฏสิ่งที่ครูทำให้เห็นได้สอนว่าควรตั้งสติ เอาใจใส่และเข้าใจ ทำอะไรก็ยอมรับผลของกรรม ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นก็สมเหตุสมผลตามกรรม รักครูค่ะ