คุณหมอขา...ว่าง ๆ ไปฉีดยาที่บ้านหน่อยจ้า...

ผมชะโงกหน้า..คุณยายนี้เอง...คุณยายครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้เลย พักทุกอย่างก่อน เพราะถ้าทำไปจะยาวมาก...จะไม่ได้ไป...เตรียมไซริง...เข็ม...สำลีก่อน

ซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซด์ไปกับผมเลย...เดี๋ยวคุณยายแวะบ้านนั้นบ้านนี้...เดี๋ยวใคร ๆ ให้คุณยายนวดอีก...ผมไม่อยากนั่งรอคุณยายที่บ้าน

คุณยายกับผมมาถึงบ้าน

ดูยา... ดูใบนัด...เตรียมยาฉีด...ดุ่ย ๆ  เข้าหาเป้าหมาย...ลูกชายคุณยายอยู่ในห้องใต้ถุน ที่เป็นห้องกั้นไว้ด้วยผ้าม่าน

ผมมาฉีดยาจิตเวชให้ลูกชายคุณยาย

เมื่อฉีดยาเสร็จแล้ว...ผมก็นั่งคุยกับคนไข้...ตามประสาผมผู้เพ้อเจ้อ

แล้วก็มานั่งคุยกับคุณยาย...คุณยายพาทัวร์รอบ ๆ บ้าน ...

คุณยายเล่าว่า...

โซ่ตรวนลูกชายไว้อย่างนี้ทรมานมาก...ตอนลูกเด็ก ๆ เมื่อเขาเดินได้ก้าวแรก รู้สึกดีใจมากที่สุด ที่เขาจะปีกกล้าขาแข็ง

ที่มัดขาเขาไว้...มัดด้วยความรัก...มัดมานานเกือบห้าปีแล้ว...จะไปไหนก็ห่วงเขา

เวลานี้...หน้าเกี่ยวข้าว...ไปรับจ้างเกี่ยวข้าว พักเที่ยงต้องรีบกลับบ้านมาดูว่า ลูกเป็นอย่างไง...จัดหาข้าวเที่ยงและน้ำให้

นึ่งข้าวเหนียวใหม่ร้อน ๆ ไว้ให้...เขาชอบข้าวเหนียว

ไปทำบุญทุกที่...ภาวนาให้เขาหายเร็ว ๆ เขาจะได้มีอิสระ...อยากไปไหนมาไหนด้วยใจที่มีสติ

งานกฐินที่วัด พระอาจารย์ให้เครื่องราง เป็นปลาไม้...เพื่อให้อุ่นเรือนอุ่นชาน...ข้างเต็มเล้า

ห่วงเขา...รักเขา

 

ตอนผมกลับมาที่รถ...คุณยายมาส่ง...ขอบคุณผม...และยกมือไหว้ผม...จนรีบบอกคุณยายว่า อย่าทำอย่างนี้กับผมเลย...

ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณยาย

คุณยายทำให้ผมมองเห็นความรักของแม่ที่มีต่อลูก

ถึงแม้จะมองไม่เห็นด้วยตา...แต่สัมผัสได้ด้วยใจ...