อุปสรรคที่ขวางกั้น การเรียนรู้ คือข้อจำกัด ที่อ้างกันมากมาย อ้างเพื่อการหยุดอยู่กับความสบายโดยไม่รู้สึกผิดเท่านั้นๆเอง

รำพึง... บนเส้นทาง...แห่งการเรียนรู้ 

 

 

 

 อึดอีกสักนิด ทนอีกสักหน่อย 
สองทุมกว่าแล้ว ยังเคลียร์งานไม่เรียบร้อย 
เพื่อนร่วมงาน เปิดประตูห้องทำงาน เข้ามาทักทายถามไถ่ 
หลังจากเล่าไปว่า เก็บงานแล้ว จะเข้าไปเรียนรู้ที่ GotoKnow
“เรียนรู้อะไร...ยังไง...ทำไม” เพื่อนซักไซ้ ไม่ใช่ครั้งแรก 
“สอนดิฉันมั่งสิ!”
หูผึ่ง... อึ้ง... มหัศจรรย์แท้!

 

                     

 
ทั้งที่วันก่อน นำซีดีรอม การเรียนรู้ โปรแกรมสำหรับใช้ในสำนักงาน 
ไปให้ถึงมือ เธอบ่ายเบี่ยงให้วางไว้ที่น้องอีกคน 
แม้ให้ข้อคิดไปหลายหน ว่าเขามีพื้นฐานพิมพ์ดีดแล้ว 
แค่เรียนรู้เพิ่มอีกนิดหน่อย ก็ใช้งานได้ 
แต่ไม่อาจสื่อสารให้เพื่อนเห็น และยอมเปิดใจเรียนรู้ได้ 
วันนี้ (เมื่อคืนนี้) อานิสงค์ของความตั้งใจในเรากระมัง 
แม้มีเวลาจำกัดขนาดไหน ก็ไม่ย่อท้อ 
เคยบอกเพื่อนว่า “ตกลง... เราจะกินให้น้อยลง นอนให้น้อยลง 
เพื่อรับผิดชอบในส่วนนั้น...เพิ่ม”
แม้เพื่อนจะห่วงใยในสุขภาพ 
แต่ แต่ละคน ไม่อาจทะลวงข้อจำกัดของตนได้


                     


“คุณเรียนรู้พื้นฐานจากซีดีรอมชุดนั้น ก็มีครบแล้ว”
“พรุ่งนี้ เปิดให้ดูหน่อยสิ” (เย่ เย่!) 
“สิ่งที่ดิฉันเข้าไปเรียนรู้ในนั้น (GtK.) 
เป็น “แก่นความรู้” ของคนทำงาน !! 
ที่สมาชิกแต่ละคน ได้สกัดองค์ความรู้
จากประสบการณ์การทำงาน
มานำเสนอ เพื่อแบ่งปันสู่สังคมในพื้นที่นี้

 

                   


เพราะฉะนั้น... ดิฉันจึงยอมทิ้งค่าหน่วยกิจ
ที่ไปลงทะเบียนไว้ที่รามฯ เพื่อมาเรียนรู้ที่นี่อย่างจริงจัง
แต่ละคน มีวิชาเฉพาะทางให้เราได้เลือกเรียนรู้
ไม่ต้องเสียค่าหน่วยกิจ! ( ก็มันจริงนี่หน่า)
ไม่ต้องเปลืองเซลสมอง รอยหยัก
ไปจดจำข้อมูลมากมาย เพื่อนำไป(แค่)สอบ!
แต่เราสามารถนำความรู้นั้นมาใช้ได้ทันที 

 

                    


ดิฉันยอมรับ(จำนน)ไม่ได้หรอกนะ
กับสภาพที่เราเป็นอยู่ มีกันเป็นยี่สิบคน
การศึกษาก็ OK พื้นฐานเกินห้าสิบ
แต่ที่ผ่านมา ทำไมเราปล่อยปละละเลยกันเป็นปีๆ
ที่ประชุม ไม่มีการบันทึกรายงานการประชุม
แค่เพียงเรา ไม่มีคนพิมพ์ดีดคอมฯได้ เท่านั้น...ใช่ไหม

 

                     

 

 และที่สำคัญ... การจะมีเด็กนักเรียนฐานงาน
ดิฉันก็ยอมรับไม่ได้ ที่จะให้เด็กได้เพียง...
...แค่ฝึกงานพื้นฐานใช้แรงงานไปวันๆ!
อย่างน้อยพื้นฐานพิมพ์ดีด คอมฯ
และกระบวนการเรียนรู้ในฐานงานต้องเป็นระบบ
ที่ยกมือ (ค้าน)ไม่รับนักเรียนประจำฐาน
ก็เพราะเราๆ ผู้ใหญ่ ไม่มีความพร้อมพอสำหรับการให้ความรู้เขา


                  


คุณคิดว่า นักศึกษาในมหา'ลัย ต้องใช้เวลาหรือไม่?
ต้องใช้ความพยายามมากไหม? (เพื่อนพยักหน้าเห็นด้วย)
นั่นหละ... สิ่งที่เรียนรู้ไม่ใช่จะได้มาง่ายๆ
ต้องอาศัยเวลา และความตั้งใจ
ต้องใช้ความพยายามอย่างต่อเนื่อง... 

 

                

ยกตัวอย่างนะ... 
มีชาวนาในวันหยุด สมาชิกคนหนึ่งของที่นี่
มีกระบวนการเรียนรู้ในปัยจัยหนึ่ง
เขาทดลองไม่ใช้พันธุ์ข้าวหว่านเพิ่มไปในนา
แต่อาศัยแค่ข้าวที่ร่วงหลังเก็บเกี่ยว
แล้วหว่านถั่วพร้าลงไป ฯลฯ
พร้อมทำการเก็บข้อมูลโดยละเอียด
มานำเสนอเพื่อการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในพื้นที่นี้ (GtK.)

 

                        

 

...มันเป็นกระบวนการเรียนรู้เพื่อพัฒนาตน 

เพื่อพัฒนางาน และพัฒนาองค์กรต่อไป...”

 

เป็นการอธิบายที่ยาวที่สุดกว่าทุกครั้ง 
พี่เพื่อนร่วมงานอีกคนนั่งอมยิ้มให้ (กำลังใจ)
หากพี่ พอมีพื้นฐานการศึกษามากกว่านี้
พี่คงจะแบ่งเบางาน เป็นเรี่ยวแรงสำคัญอีกระดับหนึ่ง
ทุนทางด้วนความรู้ เธอมีไม่พอ แต่... “ทุนทางใจ”เธอมีเกินร้อย
จากการที่เธอยอมเหนื่อย นั่งรถไกล
เพื่อไปร่วมรับการอบรมพัฒนาระบบงานเมื่อกลางปีนี้
กับหลายๆคน ที่...ทุนมี แต่ไม่มี(แก่)ใจ
องค์รวมขององค์กรจึงไม่พัฒนา
เพราะคน...ไม่ยอมพัฒนานั่นเอง!
(หมายถึงตัวผู้เขียนคนแรกเลย)

 

            

 

ขอขอบคุณ พื้นที่แห่งนี้ GotoKnow
ที่ช่วยให้ข้าพเจ้า มีชุดคำตอบอย่างเป็นรูปธรรม
สะท้อนความบกพร่องของตนเองและหน่วยงาน
อย่างครบวงจร มีขั้นตอนสมบูรณ์สูงสุดได้