วันพุธที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554

  

เมื่อคืนนอนดึก และวันนี้ตื่นเช้า เพราะต้องออกจากบ้านก่อนหกโมงเช้า เพื่อไปขอนแก่น ไปรับยาให้แม่

ภรรยาของผมขึ้นเวรดึก...ไม่ได้อยู่ด้วย...ปลุกแต่ทิมดาบ...ลูกชายให้ลุกขึ้น

ต้องรีบอาบน้ำแต่งตัว และนำไปส่งต่อที่บ้านน้องสาว

และให้มาเติมตัวเลขของนาฬิกากระดาษ... ที่ผมทำโครงร่างให้แล้ว...ให้ลูกชายมีส่วนร่วมในการทำการบ้านตนเอง

ลูกชายงงเล็กน้อยว่า...ทำตอนไหนสวยมาก...มหัศจรรย์มาก

ชอบมาเยินยอเสมอ...และมหัศจรรย์ตลอด....(ทั้งที่ผมว่าแสนธรรมดา)

 

ในฐานะพ่อและแม่...มีส่วนในการเรียนรู้ของลูก

ปลูกถั่วงอก...ลูกชายทำพอเป็นพิธี...แค่เราลุ้นเกือบตายไหมว่า...จะงอก

ไปเรียนเปียโน...ลูกชายเรียน....ผมก็ต้องแลกตัวเองไปเรียนด้วย...เพราะเด็กกลับมาบ้านแล้วชอบลืมโน้ต

ซื้อไม้แบดมินตันมา...ผมและภรรยาต้องผลัดเข้าออก...แข่งกับลูก...ถือว่าได้ออกกำลังกายด้วย

ตอนเป็นไข้ซึม...คุณแม่เช็ดตัวให้...ก็ชมว่า...แม่เก่งจัง

แม่ทอดไข่เจียวแสนจืด...ลูกชายก็บอกว่า...อร่อยสุดยอด...มหัศจรรย์

 

ผมมองย้อนกลับคืนอดีต...ผมก็เช่นกัน...เตี่ย...คือ...ความมหัศจรรย์ของผม

แต่ ณ วันนี้  ผมก็ถือว่า สิ่งที่เตี่ยและแม่ทำให้ คือ สิ่งแสนธรรมดามาก ๆ

แต่ก็ยังเป็นสิ่งมหัศจรรย์ของผมเสมอ ๆ

และมีความลึกซึ้งอ่อนละมุนพิเศษในนั้น...ซึ่งก็คือ...ความรัก

 

แม้วันเดือนปี...ผ่านไปเหมือนสายลมที่ผ่านเลย

แต่ความรัก...และความมหัศจรรย์ไม่เคยจางหาย...เหมือนกับสายลมเลย....