วันพุธที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554

 

วันนี้ผมลากิจ เพื่อไปรับยาให้แม่...ที่ศูนย์หัวใจสิริกิติ์ ในมหาวิทยาลัยขอนแก่น

ออกบ้านตั้งเช้าตรู่...ได้กลับบ้านประมาณบ่ายสองกว่า ๆ  นับว่ารวดเร็วแต่เปี่ยมด้วยมาตรฐานครับ

คนไข้มากมายทุกสารทิศ....แต่คุณหมอ และเจ้าหน้าที่ทุกท่านยิ้มแย้มแจ่มใสมาก

คุณหมอนัดอีกสี่เดือน...แต่พอมารับยา...เภสัชกรจ่ายยาให้หนึ่งเดือน...เพราะน้ำท่วม...ยาไม่พอ

ถึงแถบอีสานส่วนใหญ่น้ำไม่ท่วม...แต่พวกเราก็ได้รับผลกระทบเหมือนกันครับ

นัดอีกเดือนหน้าต้องกลับไปรับยาที่เหลือ

คุณหมอของแม่...อนุญาตให้ไม่ต้องนำแม่มาก็ได้...แต่ถ้าคุณหมออยากเจอแม่...พวกเราก็ยกโขยงกันมา

เพราะแม่เดินไม่ได้มาสี่ปีแล้ว....หรือเรียกอย่างหนึ่ง...คือ “ผู้พิการ”

 

 

ตอนแรกที่แม่นั่งรถเข็น...พวกลูก ๆ พากันอายแทนแม่ว่า...ใครจะมองแม่อย่างไร.....แม่จะอายไหม ?

คนอื่นจะสมเพศเวทนาแม่เหลือเปล่า...กลัวความไม่ปกติที่จะเกิดขึ้นหลังจากแม่รอดจากห้อง ICU สองครั้ง

จนน้ำตาหยดสุดท้ายที่มีให้แม่สำหรับผม...แห้งเหือดไปแล้ว

นับแต่นี้เวลาที่เหลืออยู่...เป็นเวลาแห่งความโชคดีในการได้ดูแลแม่

 

 

แม่ต่างหากที่ผมให้ผมรู้ถึงหัวอกของผู้พิการ

ทั้งที่ลูก ๆ หลายคน ที่ทำงานด้านสุขภาพ

แม่สอนให้ผมเข้าใจในทุกข์ที่เกิดขึ้น...พร้อมรับ...รับมือกับสิ่งที่เกิดขึ้น

แม่ไม่ต้องการความสงสารกับใคร…ถึงเป็นอย่างนี้...ก็ต้องทำเหมือนเก่า...มีความสุขเหมือนเดิม

แม่ไม่อยากให้ลูกดึงแม่ออกจากโลกของแม่...

เพราะความจริงที่เป็นอยู่ ...ความพิการมันก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตของแม่

 

 

 

 

นับแต่นั้นมา...แม่กับรถเข็นก็ไปกับพวกเราทุกที่

เหมือนเมื่อวาน...วันเกิดน้องสาวคนเล็ก...พวกเราไปกินกุ้งเผา...ไกลข้ามอำเภอ

แม่กินข้าวได้มาก ...ยิ้มสดชื่น และมีความสุขท่ามกลางลูก ๆ หลาน ๆ

อวยพรวันเกิด...ให้น้องสาวว่า...ขอให้ได้แต่งงานเร็ว ๆ  จะได้ขายออกหมดบ้าน

แต่ถ้าไม่ได้แต่งงานก็ดี...จะได้อยู่เป็นเพื่อนแม่