ปลายฝนต้นหนาวร้าวระทม

วันที่ ๒๐ ตุลาคม ๒๕๕๔

        ปลายฝนต้นหนาวปีนี้ ๒๕๕๔ เป็นปีที่โหดร้ายของคนไทยทีประสบอุทกภัย ซึ่งต้องบันทึกเป็นประวัติศาสตร์ที่มีศัตรูสำคัญเข้ามาถล่มเมือง ซึ่งเรามองเห็น แต่ไม่เคยคาดคิดว่า เมื่อเขาเอาจริง ประเทศเราก็จมอยู่กับกองน้ำตา แยกสีสันกันมาหลายปี  วันดีคืนนี้ หก ตุลาคม สองห้าห้าสี่ ธรรมชาติพิโรธโหดร้าย เอาคืนจนถึงที่สุด

ใครที่มีความคิดจะเปลี่ยนแปลงอะไร คิดให้ดีถี่ถ้วน

ไม่มีใครหยุดธรรมชาติได้ เมื่อเราไปเบียดเบียนเขาก่อน เขาก็มาเอาคืน

 "สติ" เท่านั้น กลายเป็นที่พึงมีมากที่สุดในช่วงระยะเวลานี้ ไม่มีใครมาช่วยได้ รัฐบาลเก่งกาจแค่ไหนก็ไม่อาจรับมือยื้อไว้ได้

       แม่น้ำป่าสัก สายน้ำหลักเส้นหนึ่งของเมืองไทย การใช้ชีวิตในชนบทริมน้ำสายนี้ ทำให้ค้นพบความร่ำรวย ทางวัฒนธรรมและธรรมชาติ หล่อหลอมให้เกิดความคิด ความรู้สึกใหม่ๆ และเติมสีสันให้มีชีวิตชีวา ความสงบร่มเย็นและมีสติในการดำเนินชีวิตในแต่ละวัน

       ปีนี้ทั่วโลกมีเหตุการณ์ธรรมชาติที่วิกฤติอันมาจากสาเหตุโลกร้อน ใครๆก็พูดถึง คนที่อยู่ใกล้ชิดธรรมชาติจะมีโอกาสสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงมากกว่าคนเมือง และเราก็หนึ่งในนั้นที่ได้มีโอกาสสัมผัสกับเหตุการณ์ดังกล่าว

      "น้ำจะท่วมฟ้า ปลาจะกินดาว" เป็นคำกล่าวของคนเฒ่าคนแก่สมัยก่อน เล่าต่อกันมา เมื่อครั้งที่ผู้เขียนยังจำความได้เมื่อตอนยังเยาว์วัย จะได้ยินประโยคเหล่านี้จากยายบ่อย ๆ  ยายมักจะพูดให้ฟังว่า "น้ำจะท่วมฟ้า ปลาจะกินดาว" "แผ่นดินจะเป็นริ้วปลา หลังคาจะเป็นนกยาง คนรวยจะเดินตรอก ขี้คอกจะเดินถนน" "จะพลัดที่นา จะคาที่อยู่" แล้วมีประโยคไหนบ้างที่ไม่เป็นจริง (พูดแล้วอยากร้องไห้) คิดถึงยาย ดีน่ะที่หลังคาเรายังไม่ถึงกับเป็นนกยาง แต่ที่แน่ ๆ เราได้ลุยน้ำบนท้องถนนแทนรถ

ปลายฝน ต้นหนาว  ลึกร้าว ในใจ
น้ำพัด พาไป   เหลือไว้ น้ำตา

ฟ้าถล่ม ดินทลาย พัดหาย ต่อหน้า
เหลือแต่ ชีวา ขอข้า หายใจ

วัตถุ นิยม สะสม เก็บไว้
ไม่เหลือ อะไร เริ่มใหม่ อีกครา

รักษา ชีวิต ลิขิต จากฟ้า
สติ ปัญญา นำพา หนทาง

ธรรมชาติ ฤาผิด ความคิด ถากถาง
ปลดปลง ปล่อยวาง ก้าวย่าง ต่อไป

จงเปิด โอกาส  เติมวาด สีใหม่
ระบาย หัวใจ เป็นไป ตามธรรม

ที่นา ๘๐ ไร่ กลายเป็นทะเลไปในพริบตา พายเรือหรรษา

ไม่เหลือแม้แต่ข้าวปลูก อุปกรณ์การทำนา จมน้ำหมด

วัสดุอุปกรณ์การไฟฟ้า เครื่องมือช่างเสียหายหลายแสน

ที่ทำสวน ๔ ไร่ หมดกัน พันธ์กล้วยหอม มะปรางค์ มะม่วง ฝรั่ง

"พูดแล้วอยากร้องไห้"