หนีเหอะ น้ำจะท่วมรังแล้ว...(รังแตน)

 

 

ดูเถอะเดือดร้อนกระทั่งแตน  อีกไม่เท่าไร น้ำก็จะท่วมรังแล้ว

น้ำกระเพื่อมทีนึง แตนก็จะบินกันเป็นฝูงเลย

ถ้ารังแตนจมน้ำ  มะม่วงต้นนี้ก็จมน้ำด้วย

เมื่อไรหนอ....

คิดถึงที่ทำงาน  คิดถึงเพื่อร่วมงาน

ยามเดือดร้อน เรามักจะพบกับเพื่อนแท้...

ยามเดือดร้อนเรามักจะพบกับความเห็นแก่ตัวของคน

เรื่องเล่าจากพี่ชาย (เสียดายไม่มีภาพประกอบ)

เมื่อวันที่  ๑๑  ตุลาคม ๒๕๕๔  พี่ชายคนโต กับเพื่อน ๆ

ร่วมกันน้ำข้าวสาร อาหารแห้งเพื่อมาถวายพระและแจก

ให้กับประชาชนที่อาศัยอยู่ที่ 

วัดเสนานิมิตร ตำบลบ้านหีบ  อำภออุทัย

จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

พี่บอกว่า พอรถถึงสะพานทางเข้าวัด  ประชาชนมารออยู่มาก

พอสมควรของที่นำมาแจก ก็ให้เจ้าอาวาสวัดเสนานิมิตรแจก

  มีผู้หญิงคนหนึ่ง ชื่อ พี่เล็กเดินมา ยกมือไหว้  แล้วพี่เขาบอกว่า

 "พนธ์เอ๊ย  ขอข้าวสารกูซักถุงเถอะ ไม่มีจะหุงกินแล้ว"  

พี่บอกว่า รู้สึกหดหู่กับสิ่งที่เห็นมาก  ไม่เคยคิดเลยว่า

บ้านเราจะเป็นแบบนี้  แล้วพี่ชายก็ให้ข้าวสารพี่เล็ก ไป 

ห้า กิโลกรัม (๑ ถุง)

          ส่วนที่บ้านผู้เขียน  อาหารตุนไว้ค่อนข้างเยอะ  เพราะที่บ้าน แม่ทำนา  ชีวิตแม่ มีประสบการณ์กับน้ำท่วมมามากมาย  ทำให้รู้ว่า  เมื่อถึงเวลาน้ำท่วมควรทำอย่างไรบ้าง  แม่จะเตรียมข้าวสารไว้  สามกระสอบ เกลืออีก สองไห  บางคนอาจจะมองเป็นเรื่องตลก  แต่สิ่งที่แม่ทำเพื่อให้ทุกคนในบ้านไม่อดตาย

         เตรียมถ่าน เตา  เผื่อว่าไม่มีไฟฟ้าใช้  แก๊สหมด    ทำตามโบราณไว้บ้างแม่บอก  อาหารแห้งเตรียมไว้  ไม่บูดไม่เน่า  เท่านี้เราก็อยู่ได้  ไม่เดือดร้อน   แต่บ้านอื่นซิ  เขาจะอยู่ยังไง...

         ยังมีประชาชนอีกมากที่เดือดร้อนต้องการความช่วยเหลือ...