จะบิน จะบิน จะบิน

คนไทยส่วนมากเมื่อมาอเมริกา ส่วนมากจะเคยมาเที่ยวที่น้ำตกไนแองการามาแล้ว เพราะเป็นสถานที่ที่อัศจรรย์ของโลก เป็นน้ำตกที่ใหญ่ที่สุดในโลก ผมเคยไปมาแล้วสองหน มาคราวนี้ไปเป็นครั้งที่สาม ก็รู้สึกเฉยๆ ไม่ได้ตื่นเต้นอะไร

มาสองครั้งมาดูน้ำตกทางฝั่งแคนาดาเพราะจะเห็นได้มากกว่า เพราะตัวน้ำตกอยู่ทางฝั่งอเมริกา เหมือนเราจะดูบ้านเราเอง เราต้องไปอยู่ฝั่งตรงกันข้ามของบ้านเราจึงจะเห็นบ้านเราได้ชัดเจน แต่เนื่องจากพี่สาวไม่มีวีซ่าของทางแคนาดา ซึ่งต้องเสียเวลาขอ อาจจะเป็นเวลาสองสามอาทิตย์ อีกทั้งต้องเสียเงินค่าธรรมเนียม ๗๕ เหรียญ เลยตัดสินใจพาพี่สาวไปดูทางฝั่งอเมริกา ซึ่งส่วนมากคนจะส่ายหน้า เพราะมีแต่ดินแต่หินจะให้ดู

แต่เวลาผ่านไปสถานที่ก็เปลี่ยนไป ทางอเมริกาสร้างหอดูน้ำตกยื่นออกมาทางแม่น้ำ ออกมาเสียยาวเลย ยาวจนสามารถดูน้ำตกได้อย่างสบายๆ ถึงแม้จะไม่สวยสะเหมือนฝั่งแคนนาดา ก็พอจะกล้อมแกล้มดูได้ ผมมาสองครั้งแรกไม่ได้ลงเรือไปดูน้ำตกใกล้ๆ เพราะสักแต่ว่ามา เอาว่ามาเห็นก็แล้วกัน ขี้เกียจลงเรือไปดู แต่หลังจากไปเที่ยวที่อลาสก้ามา พบว่าการผจญภัยทางเรือเป็นสิ่งที่ตื่นเต้นมากๆ พลาดไม่ได้ เลยซื้อตัวขึ้นเรือ ตั๋วนี้รวมถึงค่าขึ้นดูหอน้ำตก ราคาเพียงแค่ ๑๓ เหรียญ ถูกมากๆ ไม่ดูก็เสียดายแย่เลย

พอลงเรือเจ้าหน้าที่เอาเสื้อกันฝนพลาสติกมาแจกมีป้ายบอกว่าทำในประเทศไทย รู้สึกดีใจได้สนับสนุนประเทศไทยของเรา พอลงเรือมาใกล้ๆน้ำตก ลืมตัวลืมใจกับความใหญ่โตมโหฬารของธรรมชาติ มีชีวิตอยู่กับปัจจุบัน ลืมอดีต ลืมอนาคต มีความสุขมากๆ จึงมาคิดได้ว่าพวกเราที่ชอบเดินทางไปเที่ยว ไม่ว่าจะไปทอดกฐิน ทอดผ้าป่า ทัศนาจร คงจะมีความรู้สึกแบบเดียวกัน ลืมอดีตลืมอนาคต ลืมหนี้ลืมสิน มีความสุขกับเพื่อนฝูง ถึงจะไม่มีความสดวกสบายเหมือนกับอยู่บ้าน ก็ยอมรับได้

น้ำตกที่มีแสงสีอันวิจิตร ในตอนกลางคืน เปิดให้ดูทุกวัน

ใกล้น้ำตก เจอนกนางนวล เป็นจำนวนมาก มากจริงๆไม่เคยเห็นมาก่อน พากันมากินปลาที่ลงมาจากน้ำตก ไม่รู้ว่าเป็นปลาชนิดใด ที่อลาสก้าเป็นปลาแซลมอน นกก็ต้องเป็นนกอินทรีย์ ปลาแซลมอนที่อลาสก้ามีมากจริงๆ มากจนกระทั่งพวกที่เสียเงินไปตกปลา จะต้องได้ปลาอย่างน้อย สองสามตัวขึ้นไป ที่นี้ก็คงมีปลามากเช่นเดียวกัน เพราะเห็นนกนางนวลมากเหลือเกิน ถ่ายรูปมาให้พวกเราได้ดู

Country Dance, K. 609 By Mozart

ถ้าชีวิตนี้เป็นนก จะบินๆๆ บินออกมาจากเครื่องพันธการแห่งชีวิต บินไปสู่อิสรภาพในท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ เหมือนหนังชื่อ Jonathan Livingston Seagull ที่เคยได้ดูมานานมาจนเกือบจะลืมไปแล้ว


"Most gulls don't bother to learn more than the simplest facts of flight--how to get from shore to food and back again". "For most gulls it is not flying that matters, but eating. For this gull, though, it was not eating that mattered, but flight." That is what the author of this book says about the "hero" of this story, a seagull named Jonathan Livingston Seagull.

จะบิน จะบิน จะบิน

Country Dance by Mozart