งานเกษียณอายุราชการของบุคลากร รพ.พิจิตร ปีนี้แย่งซีนกันระหว่างน้ำกำลังจะท่วมบ้าน กับกิจกรรมอำลาก็ต้องดำเนินกันไป ผู้คนมากันน้อยหน่อยเนื่องจากน้ำท่วม จริงๆ ก็เบื่อๆกับบรรยากาศเดิมๆ ด้วยแหละครับ
ในปีนี้การแสดงต่างๆ ก็ทำกันแบบช่วยกันคิดช่วยกันทำ ใครมีแนวทางอย่างไรมีช่องเวลาให้ก็จัดกันไป คือมีกรอบกว้างๆ คุมบ้างเท่านั้น
สิ่งที่ต่างไปคือในปีนี้มีซุ้มเข้างานชัดเจน มีซุ้มถ่ายภาพด้วย ก็เลียนแบบงานแต่งงานล่ะครับ ประกอบกับมีผู้เกษียณมาก จำนวนผู้ร่วมงานมาก หลายท่านอยู่ไกลไม่เห็นเวที ตรงนี้ก็เป็นจุดที่ต้องการการแก้ไข มอบหมายให้ผมได้ทำต่อช่วยต่อจอมาให้หน่อย คนข้างหลังก็จะได้เห็น

ผมเองก็รับคำและก็เตรียมพร้อมในส่วนที่ผู้บริหารต้องการ และด้วยผมคลุกคลีกับเรื่องงานวิดีโอมาทั้งชีวิตก็ทราบดีว่ามีข้อดีข้อด้อยอย่างไร ก็ได้บอกท่านรองฯไป เพื่อจะได้เข้าใจตรงกันว่าผลลัพธ์ที่จะได้เท่านี้นะครับ จะได้ไม่ผิดหวังหรือตัวผมไปทำให้งานเค้าเสียหายไป
สิ่งที่ได้บอกไปก็คือการชมภาพจากจอโทรทัศน์เนี่ยจะต้องใช้ชุดอุปกรณ์ครับ จะต้องใช้ทีมในการทำครับ ไม่ใช่ใช้คนทำเป็นอยู่คนเดียวและขอคนงานมาช่วย อุปกรณ์ก็ประยุกต์ใช้เอา แบบนี้ผลงานออกมาใช้ไม่ได้หรอกครับ
งานแบบนี้เป็นงานที่วัดกันด้วยความรู้สึกชอบหรือไม่ชอบ ถ้าไม่มีระบบมาช่วย จะต้องสะดุดความรู้สึกแน่นอน เขาบ่นหรือต่อว่าแน่นอน
ท่านรองฯก็ได้ข้อมูลไปชั่งน้ำหนักแล้วตอนนี้ แต่ด้วยว่าต้องคำนึงถึงหลายปัจจัย เรื่องความประหยัดนี่ก็เป็นตัวสำคัญ ผมเองก็บอกว่าในส่วนที่ผมทำได้ ผมพร้อมแล้วครับ

ก็ทิ้งระยะเวลาไป ซึ่งช่วงนี้ก็เป็นการหารือระหว่างผู้ที่มีส่วนในการตัดสินใจ สุดท้ายก็เลือกที่จะใช้ระบบวงจรปิดเข้ามาช่วย เค้ามาช่วยด้วยราคาทุนบวกค่าข้าว ซึ่งก็ทำให้ปีนี้เราได้จอขนาดใหญ่ 2 จอและกล้องพร้อมทีมงานจำนวน 4 กล้อง ชุดสวิทช์
ตรงนี้ก็เลยทำให้งานมีความสมบูรณ์มากขึ้น สร้างความแตกต่างจากทุกๆ ปี ทุกคนที่มาร่วมงานในวันนี้เค้าเห็นภาพจากหน้างานขึ้นจอ ภาพจากโต๊ะวีไอพี โต๊ะคณะกรรมการฯ คือเห็นกันทุกมุมตลอดเวลาประกอบกับการขับกล่อมเพลงไทยสากลบนเวที
ภาพบนจอในวันนี้เป็นครั้งแรกของโรงพยาบาลของเราเลยที่มีความสมบูรณ์
เป็นผลทำให้งานบนเวที การแสดงต่างๆ สมบูรณ์ขึ้นอย่างอัตโนมัติ

สุดท้ายได้รับคำชม ได้ส่งความประทับใจมอบให้แก่ทุกคนที่มาร่วมงาน ก็มีความสุขครับสำหรับผม เพราะเหนื่อยแล้วถูกบ่นเป็นสิ่งที่ผมได้รับทุกปีประจำเรื่อยมา แต่ปีนี้เหนื่อยแล้วก็ได้เห็นทุกคนมีความสุขและที่สำคัญคือเค้าไม่บ่นผมแล้ว



งานเกษียณปีนี้จึงเป็นงานที่ธรรมดานะ แต่ทุกคนก็ประทับใจครับ
สวัสดีค่ะ
แวะมาชื่นชมบรรยากาศงานเกษียณอายุราชการของบุคลากร รพ.พิจิตรดูอบอุ่นมากนะคะ...ถ้าพูดถึงงานเลี้ยงเกษียณก็จะต้องนึกถึงข้าราชการที่อายุครบ 60 ปี ที่ไม่ต้องทำงานแล้วแต่จะได้รับเงินจากรัฐบาลซึ่งสามารถเลือกได้ว่าจะรับเป็นรายเดือนเรียกว่าบำนาญหรือจะรับเป็นเงินก้อนครั้งเดียวเรียกว่าบำเหน็จ...แต่ที่แคนาดาผู้ที่อายุ 65 ปีทุกคนจะได้รับเงินบำนาญหรือ Pension จากรัฐบาลไม่ว่าคุณจะยังทำงานต่อหรือไม่ทำก็ตาม แต่ส่วนใหญ่ที่เห็นถ้าสุขภาพดีก็มักจะทำงานกันไปเรื่อยๆขึ้นอยู่กับนโยบายของบริษัทหรือองค์กรที่มีความแตกต่างกัน หรือไม่ก็ไปเป็น Volunteer อาสาสมัครช่วยงานในหน่วยงานและองค์กรต่างๆ
เรื่องกรสื่อสารความรู้สึกนี่สำคัญครับ อุปกรณ์เหล่านั้นช่วยได้
ขอบคุณอาจารย์พจนา นะครับ ผมไม่ได้เขียนเลยช่วงนี้ แคนาดานี่ดีนะครับ
ขอบคุณคุณบีเวอร์นะ ที่ทักทายกันครับ
แวะมาชื่นชมคนทำงานที่แก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าได้ดีเยี่ยม เป็นตัวอยางที่ดีค่ะ.
ขอบคุณ คุณครูแป๋ม นะครับที่ให้กำลังใจ
ขอบคุณอาจารย์วิรัตน์ นะครับ เขียนซะ ผมรู้สึกอึ้งเลยล่ะครับ ขอบคุณนะครับ