หลังจากไปหาหมอพร้อมกับได้การวินิจฉัยมาว่าน่าจะเพราะฮอร์โมนผิดปกติหรือไม่งั้นก็โรคอ้วน พี่ๆเพื่อนๆที่อยู่ใกล้ตัวต่างพร้อมใจกันช่วยวินิจฉัยเช่นกันว่า ไม่เห็นด้วยกับความเห็นของแพทย์ เพราะสภาพที่พวกเค้าเห็นแต่มาบอกฉันในภายหลัง หลังจากที่เริ่มรักษาและอาการดีขึ้นแล้วคือ ฉันมีสภาพเหมือนคนเลื่อนลอย พูดช้า คิดช้า หลงๆลืมๆ ซึมเศร้า ร้องไห้ง่าย ตัวบวม หน้าบวม หน้าซีด ดูเหนื่อย หายใจเร็ว ยิ่งถ้าต้องเดินไปคุยไป ก็หมดโอกาสที่จะได้คุยกับฉัน เพราะฉันมัวแต่หอบเหนื่อย อาการปวดข้อที่เป็นๆหายๆยังมีมาบ้างแต่ก็ไม่ถึงกับทรมาน แต่เหนื่อยนี่สิมันเหมือนจะขาดใจ ฉันทนกับอาการเหล่านี้ ยังนั่งทำงานต่อไปแบบไม่ค่อยจะได้งาน แต่เหมือนทุกคนจะเข้าใจ ไม่มีใครมากดดัน ปล่อยให้ฉันอยู่กับตัวเองกับอาการเจ็บป่วยต่อไป จนถึงวันที่ 10 สค 54 ฉันมีโอกาสไปพบคุณหมอจีนด้วยภารกิจเรื่องงาน ก็คุยกันไปเรื่อยๆ งงๆ จนคุณหมอทักว่าไม่สบายหรือเปล่า หน้าซีดจัง ก็เลยบอกคุณหมอว่าฉันรู้สึกไม่สบายแต่ไปตรวจมาแล้วคุณหมอทั้งหลายบอกว่าแค่ฮอร์โมนผิดปกติหรือโรคอ้วนเท่านั้น คุณหมอจะช่วยตรวจให้ได้หรือไม่ คุณหมอให้ฉันยื่นแขนทั้งสองข้างไปให้ คุณหมอจับบริเวณข้อมือไว้สักพัก พร้อมกับให้แลบลิ้นให้ดู คุณหมอถามว่าจะให้หมอรักษาให้จริงๆเหรอ ต้องบอกว่าขณะนั้นฉันเหมือนคนที่กำลังจะจมน้ำแม้มีเพียงกิ่งไม้เล็กๆลอยมา ฉันก็พร้อมจะเกาะ ฉันตอบคุณหมอไปทันทีว่ายินดีค่ะ คุณหมอรักษาให้ด้วยค่ะ คุณหมอให้เจ้าหน้าที่พาฉันไปนอนบนเตียงฝังเข็ม ฉันจินตนาการแล้วว่าเจ็บแน่ๆเข็มจิ้มเนื้อ คุณหมอเดินเข้ามาพร้อมเปิดบริเวณหน้าท้องแล้วก็เช็ดแอลกอฮอล์ไปทั่ว แล้วก็ฝังเข็ม อืม เรียกว่าเคาะเข็มดีกว่าเพราะเหมือนคุณหมอจับเข็มไว้ด้วยมือนึง แล้วใช้ปลายนิ้วมืออีกข้างเคาะเข็มลงไปที่เนื้อของฉัน โอ้ มันไม่เจ็บเลย ไม่เจ็บจริงๆ คุณหมอบอกว่าตัวฉันบวม ประสาทสัมผัสมันเลยไม่ดี จริงๆมันต้องเจ็บนิดๆนะ อ้าว จริงเหรอเนี่ย หลังจากนั้น เจ้าหน้าที่ก็มาติดเครื่องกระตุ้นไฟฟ้าให้ ค่อยๆเปิดไปทีละจุด แล้วก็ถามฉันว่าเจ็บไหม รู้สึกไหม ใจเย็นมากๆ แล้วเค้าก็เอาโคมไฟร้อนซึ่งไม่มีแสงมีแต่ความร้อนมาส่องบริเวณท้องให้ ถามพี่ๆเจ้าหน้าที่ได้ความว่าครั้งแรกนี้โดนไปทั้งหมด 20 เข็ม แล้วพี่ๆเจ้าหน้าที่ก็ปิดไฟหัวเตียง เปิดเพลงบรรเลงให้ฟัง แล้วฉันก็หลับ มาตื่นอีกทีตอนเครื่องดัง ความรู้สึกครั้งแรกตอนที่ตื่นคือรู้สึกสดชื่น เหมือนหลับนานมาก แต่จริงๆแค่ 30 นาที พี่ๆเจ้าหน้าที่เข้ามาปลดเครื่องแล้วค่อยๆดึงเข็มออกทีละอันพร้อมกับเช็ดแอลกอฮอล์ไปด้วย ตอนนี้แหละที่แสบ แอลกอฮอล์โดนแผลนี่นะ แต่นิดหน่อยเท่านั้น จากนั้นน้องๆห้องยาก็มาอธิบายยาให้ ยาน้ำสีเข้มอยู่ในถุงใสลักษณะเหมือนถุงนมโรงเรียน แต่ดูสะอาดสะอ้านกว่ากันมาก 2 ถุงเท่านั้น จะกินได้ไหมหนอ
บทที่ 4 ทางเลือกในเวลาที่หาทางออกไม่พบ
ทางเลือก
3 คนชอบ
ความเห็น
ยังไม่มีความเห็น