คนเรามักจะมองว่างานของตัวเองเข้าข่ายหนึ่งในสามลักษณะต่อไปนี้ ได้แก่ ภาระหน้าที่ อาชีพ หรือ สิ่งที่ใจเราเรียกร้อง

        เปิดห้องเรียนวิชาความสุขตอนที่ ๔  ว่าด้วยความสุขกับการทำงาน

                             

      เอมี วอร์เชสนิวสกี  และ เพื่อนนักวิจัยได้ชี้ให้เห็นว่า  คนเรามักจะมองว่างานของตัวเองเข้าข่ายหนึ่งในสามลักษณะต่อไปนี้   ได้แก่  ภาระหน้าที่   อาชีพ   หรือ  สิ่งที่ใจเรียกร้อง

 

                         

 

            ภาระหน้าที่  มักจะถูกมองว่าเป็นเรื่ิองซ้ำซาก  จำเจ  น่าเบื่อ เราจะให้ความสำคัญกับผลตอบแทนทางการเงินมากกว่าผลตอบแทนทางใจ  ส่วนใหญ่แล้ว  สาเหตุที่ทำให้เราเดินทางไปทำงานตอนเช้า  จะมาจากความรู้สึกว่าต้องทำมากกว่าอยากทำ   เราไม่คาดหวังสิ่งใดจากการทำงานนอกจากเงินเดือน  และมักจะเฝ้ารอว่าเมื่อไหร่ จะถึงวันศุกร์หรือวันหยุดยาวเสียที

                  

              ส่วนคนที่มองว่างานที่ตัวเองทำอยู่ คือ อาชีพ  ส่วนใหญ่แล้วจะถูกปลุกเร้าจากปัจจัยภายนอก เช่น เงินและความก้าวหน้า  ตลอดจนชื่อเสียงและอำนาจ  เขาจะเฝ้ารอการปรับเงินเดือน  รวมถึงการเลื่อนตำแหน่งครั้งต่อไป

 

                       

               ส่วนคนที่พบว่างานของตัวเองเป็นสิ่งที่ใจเรียกร้อง  งานจะเป็นจุดหมายในตัวมันเอง  ถึงแม้ว่าเงินค่าจางและความก้าวหน้าจะมีความสำคัญ  แต่เขาก็ทำงานนั้นๆ เพราะอยากจะทำ  เขาถูกปลุกเร้าจากปัจจัยภายในและสัมผัสได้ถึงความสมปรารถนาของตัวเอง  นั่นเป็นเพราะเป้าหมายของเขา  สอดคล้องกับตัวตนของเขา  เขาหลงใหลในสิ่งที่เขาทำ  และได้รับความสมปรารถนาจากงานของตนเอง  เขามองงานของตัวเองเป็นสิทธิพิเศษ  มากกว่าจะเป็นเรื่องจำเจ น่าเบื่อ

 

                      

             ครับ ทั้งหมด  ก็ขอสรุปแบบชาวพุทธครับว่า  คนเราก็จะทำงานด้วยความต้องการใน ๒ ลักษณะ ครับ  คือ ความต้องการแบบ ตัณหา  หรือ  หรือความต้องการแบบฉันทะ


                 ๒ แบบแรก  เป็นความต้องการแบบ ตัณหา    แบบที่สาม  เป็นความต้องการแบบ  ฉันทะ


               แบบใหน  เป็นการพัฒนาทั้งคน  และ  พัฒนาทั้งงาน   คำตอบอยู่ในสาระสำคัญจากเรื่องนี้