ตอนนั่งลงบนเก้าอี้ที่โต๊ะทำงานสายตาของผมค่อยๆ มืดมิดลงช้าๆ มองได้ไกล้เข้ามาๆ จนผล็อยหลับไปเพราะพิษไข้

 

แมวน้อยนั่งสองขาหน้ายันพื้นมองไปตามระเบียงหน้าห้องพักตลอดแนวยาวเหมือนปลงกับชีวิต “ใช่ จริงอย่างที่คิดนั่นแหละ” เอ แมวตัวนี้มีอะไรดีๆ เกินกว่าแมวธรรมดา หรือว่าเป็นแมวตาเพชร ตามที่คนโบร่ำโบราณเขาว่ากันต่อๆ มา พยายามสังเกตมองหาสัญลักษณ์อะไรที่พิเศษอื่น ก็ไม่พบ หน้าตาเหมือนแมวทั่วไป แถมมีขี้ตา นึกนิดเดียวแมวยกเท้าหน้าขวาเช็ดตา “ใช่ครับ ผมก็เหมือนแมวทั่วไปนั่นแหละ” คิดอะไรไม่ได้เลย น้องแมวรู้หมดเลย “ชอบไหมที่เกิดเป็นแมว” ผมชวนคุยในฐานะเพื่อนบ้านเรือนเคียงมาเยี่ยมเยือน “โห อย่าถามเลย มันลำบากนะ” “ลำบากหรือ ไม่เห็นได้ทำอะไร วันๆ ก็เอาแต่นอน เขาจึงพูดประชดว่า “เหมือนแมวนอนหวด” ไง คนเขาว่ากันอย่างนี้” แมวยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “ก็ว่ากันไปตามประสาคน ไม่ใช่ประสาแมว”

 

ดูเหมือนแมวจะถือโอกาสต่อว่าอย่างไรชอบกล “ผมอยากเกิดเป็นคนมากกว่า” อ้าวแล้วกัน อยากเป็นคนเสียแล้ว “เป็นคนลำบากหนักกว่าแมวอีก” “อย่าขู่ผมเลย ผมรู้ว่าคนเป็นอย่างไร เกิดเป็นคนดีกว่าแมวตั้งมากมาย”  ฟังแมวพูดแล้วทำให้เกิดความดีใจอยู่เงียบๆ ที่ได้เกิดเป็นคน “คนดีกว่าแมวอย่างไร” ถามแบบอยากให้แมวบอกความรู้สึกออกมาให้มาก เพราะคงไม่มีโอกาสได้คุยกับแมวอัจฉริยะ เช่นแมวตัวนี้ “ในมุมมองของแมวนะ...” นั่นแน่ เล่นถ้อยคำสำนวนไม่เลวเลย ผมนึกแซวในใจ แมวยิ้มเหมือนจะรู้ว่าผมคิดอะไร “คนหิวก็หากิน หรือบอกให้ใครช่วยหาให้กินได้ แมวบอกใครไม่ได้” เออ จริงของแมวแฮะ “คนหนาวก็หาผ้าห่ม ร้อนก็อาบน้ำเปิดแอร์ เป็นไข้ไม่สบายก็ไปโรงพยาบาล เป็นแมวทำไม่ได้เลย” เออ จริงของแมวอีก เก่งนะเจ้าแมวน้อยนี่ “คนมีปัญญาสร้างบ้าน เรียนหนังสือ แมวทำไม่ได้” เอ๊ะ แมวตัวนี้อัจฉริยะจริงๆ “ยัง ยังไม่จบ มีมากกว่านี้” แมวกล่าวไป เหมือนคุยกับความคิดของผม “คนทำความดีได้ แมวทำได้อย่างจำกัด” เออ แหนะ ไปถึงนั่นเลย

 

“ทำอย่างไร ความดี” ผมแกล้งแมว ถามไปอย่างนั้น เหมือนลองภูมิแมว “คนให้ทานได้ ช่วยเหลือคนอื่น ทำสาธารณประโยชน์ได้ แมวทำไม่ได้ คนรักษาศีลได้ แมวรักษาไม่ได้ คนสวดมนต์เจริญภาวนาได้ แมวทำไม่ได้เลย เป็นกรรมของแมว” เออจริงอย่างที่แมวว่ามาทุกอย่าง แมวเห็นผมนิ่งงันอยู่จึงกล่าวต่อ “แต่คนชอบทำตัวเหมือนแมว ไม่ค่อยจะทำทาน ไม่รักษาศีล ไม่เจริญภาวนา มีค่าไม่ต่างอะไรจากแมว” อ้าว แล้วกัน เหมือนว่ากันเลยนะแมว

 

ผมมัวแต่นิ่งคิดตามถ้อยคำของแมวจนแมวขยับตัว โดดแผล็บขึ้นไปนอนบนเก้าอี้ตัวเดิม “ขอตัวนะ จะนอนอีกสักครู่ ยังไม่หายง่วงเลย” ผมเดินเข้าห้องทำงานขณะความคิดทำงานอย่างหนัก เกิดอาการครั่นเนื้อครั่นตัวเหมือนจะไม่สบาย อาการไข้กำเริบ หนาวๆ ร้อนๆ สลับกัน ตอนนั่งลงบนเก้าอี้ที่โต๊ะทำงาน สายตาของผมค่อยๆ มืดมิดลงช้าๆ จากไกลมาใกล้ มองใกล้เข้ามาๆ เมื่อความมืดมาจ่อชิดกับใบหน้า ผมผล็อยหลับไปเพราะพิษไข้

 

(อ่านความเป็นมาได้ที่นี่)

(อ่านตอนที่1 ได้ที่นี่)

(อ่านตอนที่2 ได้ที่นี่)

(ดูภาพแมวจากวิดิโอ โดยคุณปีเตอร์ พีส่งมา)