วันนี้ข้าพเจ้า ได้รับอนุญาตให้พัก
เนื่องจากอาจารย์ ลาพักร้อน
จึงถือโอกาส ทำความรู้จักกับหนังสือที่ซื้อมาหลายเดือนแล้วยังไม่ได้แตะ..
ไปอ่านที่สวนสาธารณะริมน้ำใกล้ๆ หอพัก


ขอบคุณ บรรยากาศ แดดอุ่นๆ ลมเอื่อยๆ ริมคลอง

ขอบคุณ..หญิง ชาย ที่มานั่ง นอน อยู่ใกล้ๆ  ถึงมีเพื่อนให้ไม่เงียบเหงา

ขอบคุณ..บรรดา นักทำสวน ที่ปลูกหญ้า ตัดหญ้า ให้พวกเรา

ขอบคุณ..สปริงเกอร์ที่ทำงานสม่ำเสมอ และเที่ยงตรง

ขอบคุณ..เจ้าของสุนัขแสนดี ที่รับผิดชอบ ไล่ตามเก็บมูล ถึงมีสนามสะอาด..ให้กลิ้งเกลือกได้

************

สวนสาธารณะริมน้ำนี้ ไม่ใหญ่ไม่โตอะไรเลย กว้างประมาณ 3-4 วา จากขอบคลอง
ถัดจากนั้นไปก็เป็นพื้นที่อยู่อาศัยของเอกชน
ทำให้ฉันนึกถึง พื้นที่ริมแม่น้ำลำคลองในเมืองไทย

น้ำท่วมแม่น้ำปิงทุกปี..แต่บ้านเรือน ร้านรวง..ก็ยังตั้งเสียชิดแม่น้ำ
คงจะดีไม่น้อย หากแต่ละบ้าน แต่ละร้าน สละพื้นที่ริมแม่น้ำสักคนละ 3 วา
แล้วสร้างสวนสาธารณะเล็กๆ ขนานยาวไปกับแม่น้ำ
มีทางเดิน ให้คนได้เดิน วิ่ง ปั่นจักรยาน ออกกำลังกาย
มีเก้าอี้ ให้ทุกคนมีสิทธิมานั่ง มองสายน้ำ ทบทวนความคิด
อาจป้องกันคนเป็น เบาหวาน หัวใจขาดเลือด
อาจลดความร้อนแรง แก่งแย่งในสังคม..

สวนหย่อมริมคูเมืองเชียงใหม่
เทศบาลปลูกหญ้า ดอกไม้สวยงาม มีเก้าอี้พร้อม
ฉัน และคนไข้ ที่ภาควิชา นั่งมองอย่างชื่นชม
แต่..ไม่มีใครกล้าข้ามถนนไปยังเกาะสวรรค์นั้น
เนื่องจากบริเวณภาควิชาไม่มีม้าลายหรือสะพานลอย
เกรงว่าจะได้ไปสวรรค์จริงๆ เสียก่อน..

ว้า..วันนี้ไม่มี  Knowledge ให้ management เลย
มีแต่เพ้อไปตามเรื่องตามราว..