ครูบ้านนอกเข้ามาสอนในเมืองกรุง

 

 

สนุกอยู่กับการเรียนการสอนผนวกการท่องเที่ยวเข้าไปไม่ทันไร  โอ้....ฉันจะต้องย้ายอีกแล้วหรือนี่  คนใกล้ตัวได้รับคำสั่งให้ย้ายเข้ากทม. ( อีกแล้ว )  เอาล่ะหว่า....เราจะได้เป็นคนเมืองกรุงกับเขาจริงๆหรือนี่  หลังจากที่เป็นครูบ้านน๊อก...บ้านนอกมาตั้งแต่ต้นและตั้งนานอย่างมิมีปัญหา  มันจะมามีปัญหาตอนนี้เสียแล้วกระมัง  พระเจ้าช่วยกล้วยทอด  krugui  จะทำเช่นไร แต่....ชีวิตนี้ถือว่าเป็นประสบการณ์อันล้ำค่า  และใจสู้อยู่แล้วสำหรับหญิงแกร่งคนนี้  เอิ้กเอิ้กเอิ้ก....


โชคช่วยอำนวยชัยที่พี่สาวของคนใกล้ตัวซื้อทาวน์เฮ้าส์เอาไว้แถวๆพงษ์เพชร  และว่างไม่มีใครอยู่พอดี  พวกเราเลยย้ายเข้าไปอยู่พร้อมทั้งหาโรงเรียนใกล้ๆให้ลูกเรียน  เป็นโรงเรียนเอกชนที่อยู่ปากซอยเข้าบ้าน  คุณครูก็แสนดีเพราะพอรู้ว่าย้ายมาจากกาญจน์ ( เข้าปอสอง )  ก็แนะนำให้เพื่อนๆในห้องรู้จัก  เด็กๆก็น่ารักเข้ามาพูดคุยด้วยอาจเป็นเพราะความเป็นเด็กเลยทำให้เข้ากันได้เร็ว  พ่อแม่ก็เบาใจ แต่....มีเรื่องขำอยู่อย่างคือคุณครูบอกว่า...คุณแม่คะ  น้องเขาพูดเหน่อจังเลยนะคะ....แหมมมมมมจะว่ามาถึงคุณแม่ด้วยก็บอกมาเหอะ

 

 

บันทึกนี้ขอเล่าของคุณลูกก่อนนะคะ  แล้วของคุณแม่จะตามมา อิๆๆๆ  ตอนแรกก็กังวลใจว่าลูกเราจะเรียนทันเขาไหมหนอ   อะฮ้าๆกลับกลายเป็นว่าการเรียนแพ้เพื่อนแค่เทอมเดียว  พอมาเทอมที่สองและต่อๆมา  คุณลูกได้เกรด 4 ตลอดแถมได้ที่หนึ่งของห้อง (เก่งเองหรือว่าเก่งตามกรรมพันธุ์กันนะ?????.....)  คุณครูต่างก็ชื่นชมและพ่อแม่เพื่อนๆก็ชอบมาพูดคุยกับ krugui  เพราะลูกเอาทั้งเรียนและกิจกรรมที่โรงเรียนมอบให้  เป็นหัวหน้าห้องด้วยช่วยงานครูด้วย  จะให้เสียชื่อลูกครูได้ไงกันปั้นเองมากับมือขนาดนี้  บันทึกมาถึงตรงนี้กลัวมีคนว่า"คุย" จังเลย  แต่เป็นบันทึกที่ตรงตามความเป็นจริงมากถึงมากที่สุดจ้า......

 


 

 

มีเรื่องตื่นเต้นอยู่เรื่องหนึ่งของการมาเข้าเรียนที่นี่ของลูกคือ  เมื่ออยู่ที่กาญจน์    เขาไม่เคยเรียนว่ายน้ำมาก่อนเลย      แต่ที่โรงเรียนนี้เขามีวิชาว่ายน้ำด้วย  แล้วครูที่สอนเป็นครูพละที่จ้างมาเป็นพิเศษ  ช่างไม่สังเกตเด็กเลยว่าคนไหนมาใหม่บ้าง อย่างน้อยก็น่าจะสอบถามเด็กว่าว่ายน้ำเป็นหรือเปล่า     พอถึงเวลาเรียนครูจับลูกโยนลงน้ำเลยลูกก็ตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำ  เพื่อนๆรีบบอกครูว่า.....ครูขาเขาว่ายน้ำไม่เป็นนะคะ.....นั่นแหละครูถึงได้ลงไปช่วยเอาขึ้นมาจากสระ  พอตอนเย็นเพื่อนๆรีบมารายงานคุณแม่  แต่ krugui ไม่ได้ว่าอะไรครูเขา  เพราะลูกเราก็ไม่ได้เป็นอะไร  เพียงแค่ให้ลูกเรียนพิเศษว่ายน้ำตอนเย็นทันที   และแล้วลูกก็ไม่ทำให้ผิดหวัง  เพราะพอโรงเรียนมีแข่งขันว่ายน้ำทีไร  ลูกก็คว้าเหรียญมาได้ทุกที ไม่เหรียญใดก็เหรียญหนึ่ง  เป็นข้อคิดได้เป็นอย่างดีเลยว่า....ทุกอย่างไม่พ้นความพยายามของเราไปได้.....อาจเป็นเพราะความอืดของลูกที่อยากเอาชนะตอนที่ตัวเองเกือบจมน้ำ  เอ......หรือได้ความเป็นนักสู้ของคุณแม่ไปบ้างแหละน่า....เนอะ

 


 

ขอบคุณยิ่งที่ตามอ่าน  ยังไม่ถึงตอนคุณแม่นะคะเอาแค่คุณลูกไปก่อน.......