วานตะโกน บอกฉันบ้าง...
1. สวนนี้ มีสะพาน ในม่านแสง.............แดดร้อนแรง สะพาน ยังต้านไหว
ฝนระั่รัว รั่วฟ้า มาลองใจ...........................ยังยืนหยัด อยู่ได้ ไม่กลัวฟ้า
2. สะพานใจ ของเธอ ล่ะ-ที่รัก...มีทรุด-หัก เพราะความเก่า หรือเปล่าหนา
หรือยังหนัก ยังแน่น ดังแผ่นศิลา.....หรือว่า หลอมละลาย กลายเป็นโคลน
3. ยังพอให้ ใครใคร ได้ผ่าน-ข้าม...ทุกโมงยาม คนเหยียบเล่น วิ่งเผ่นโผน
พื้นสะพาน แข็งทื่อ หรืออ่อนโยน..วานตะโกน บอกฉันบ้าง...อย่าหมางเิมิน
-ปณิธิ ภูศรีเทศ-
(ภาพลายเส้นปากกา:สะพานใน ม.นเรศวร-ปณิธิ)
ภาพวาดกับบทกลอน
กลับมา......ตอนไหน
เห็นห่างหายนานวันไป
กลับมาใช้ได้เหมือนเดิม
.............................
ด้วยความรักศรัทธาทุกคราเห็น
อยากให้เธอก้าวถึงฝั่งผ่านร้อนเย็น
ฉันยอมเป็นสะพานเก่าแม้เขาเมิน...
ธรรมทิพย์
สวัสดีค่ะอาจารย์
**** คุ้นๆค่ะ เคยเหยึยบงูเป็นๆที่สะพาน มน.ทางไปห้องสมุด แคบๆเล็กๆแบบนี้ ( กรรมของงูแท้ๆ เลยค่ะ)
ทั้งรู้ ทั้งเห็น แต่พูดไม่ได้ เพราะสิ่งนั้น ไม่น่าเชื่อ
ในที่สุด ความจริงของสรรพสิ่ง ก็ต้องมีเวลาคืนสภาพ
ดิฉัน ก็เห็นตัวจำเลยแบบรวบยกแก๊งส์ ตามเคย..
ขอให้ท่านมีความสุขนะคะ
ขอบคุณงู ที่มาร่วมปิดการแสดงละครภาคกบและลา
ไม่ใช่กรรมของงูหรอกค่ะ
แต่กรรมเป็น เครื่อง จำแนก สรรพสัตว์ ให้ไปกองรวมๆ กัน
ขอขอบพระคุณ ท่านอาจารย์ ปณิธิ ภูศรีเทศ ด้วยนะคะ
ปล. ดู ละครสัตว์ สนุกกว่า หนังเรื่อง คำพิพากษา ค่ะ
มาแสดงความยินดีที่ได้รับรางวัลพานแว่นฟ้าในครานี้นะครับผม
สวัสดีค่ะ
เห็นสะพานนึกถึงความทรงจำ...นึกถึงเรื่องราวต่างๆมากมาย...สะพานไม้ที่หลายคนช่วยกันสร้างขึ้น...ร่วมมือร่วมใจ...เด็กๆสนุกกับการเดินข้ามสะพานเพราะมีร่องไม้มองเห็นพื้นน้ำใสมีปลาแหวกว่ายไปมา...เมื่อเดินถึงสะพาน...รู้สึกอบอุ่นยื่นมือออกไป...จูงมือกันเดินข้าม
ได้ยลภาพ สะพานไม้ คล้าย คำมั่นสัญญา
วานตะโกน บอกฉันบ้าง...อย่าหมางเิมิน
..
เห็นภาพ งาม ใจ ก็ หลอมละลาย เจ้า :)