ความตอนหนึ่งจากหนังสือเล่มนี้ ในอ้อมกอดหิมาลัย

ชีวิตคนไยต้องขลุกอยู่กับอาชีพการงานและการหาเงินทองมากจนเกินไป น่าจะมีเวลาสักช่วงหนึ่งในรอบปี ที่เราอาจเดินทางท่องเที่ยวทั้งไกลและใกล้ เพื่อเปิดทัศนะออกให้เห็นโลกกว้างขึ้น

การท่องเที่ยวผจญภัยเป็นพลังที่ช่างชุบย้อมจิตใจและวิญญาณของมนุษย์ เพื่อแสวงหาความเข้าใจใหม่ เข้าใจถึงแง่มุมต่าง ๆ ในชีวิต

การออกจากสังคมเมืองที่สับสนในบางช่วง เพื่อไปอยู่ในสิ่งแวดล้อมตามธรรมชาติจะช่วยเพิ่มพูนพลังใหม่ ๆ ให้แก่ชีวิต ธรรมชาตินั้นเป็นครูของเรา มนุษย์นั้นมีสัญชาตญาณส่วนลึกที่ปรารถนาจะเข้าอยู่ชิดใกล้กับธรรมชาติ เข้าไปหาต้นไม้ หนอน แมลง สัตว์ ลมและแดด หนองน้ำและป่าเขา ธรรมชาตินั้นเป็นครูของเรา เป็นแม่แบบและเป็นหนทางแห่งความจริง หากเราเปิดโอกาสให้ตนเองอีกสักนิด ให้เวลาแก่การอยู่อย่างชิดใกล้ธรรมชาติมากขึ้นอีกหน่อย เชื่อแน่ได้ว่าธรรมชาติจะสอนเรา และเราค่อยเรียนรู้ทีละน้อย

น่าแปลกไม่น้อยที่คนพเนจรต่างมารวมกันอยู่ที่นี้ ในเรือลำเดียวกัน ทำให้นึกถึงผู้สันโดษ และกวีจีนโบราณ ที่ชอบพายเรือออกไปกลางทะเลสาบ และจอดลอยไว้พูดคุยสนทนารินสุรา ชมแสงจันทร์ และแต่งโคลงกลอน ในเรือลำนี้ก็เช่นเดียวกัน ได้บรรยากาศเช่นนั้น เราเดินตามเบื้องบาทของปราชญ์แต่อดีต

ดวงอาทิตย์จวนลับหายไปหลังขุนเขา ความมืดแผ่ปกคลุมลงมาพร้อมกับความหนาวเย็น เราพายเรือบ่ายหัวกลับ ในแสงสีทองสุดท้ายของเยื่อใยอัสดง และในแสงทองฉานฉายนั้นเอง เราแลเห็นผีเสื้อตัวหนึ่งบินตามมาข้าง ๆ เรือ กระพือปีกไหว ๆ อยู่เหนือระลอกพลิ้วในน้ำ

จุ่มตัวลงไปครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างร่าเริง

ผืนน้ำในทะเลสาป

ผีเสื้อตัวหนึ่งบินมา

เล่นน้ำ

ขอบคุณ... วรรณกรรมของคุณพจนา จันทรสันติ ที่สอนให้ผมเรียนรู้บางสิ่งบางอย่างในชีวิต