พูดไปแล้วใครจะเชื่อ

เวลาที่ใครสักคนพยายามที่จะพูด จะบอกสิ่งต่าง ๆ คนอื่นเขาทำตามหรือ “เชื่อ” ในสิ่งที่บอกนั้น


จะต้องพึงระลึกไว้เสมอว่า คนที่จะ “เชื่อ” ในสิ่งที่พูดหรือบอกนั้นหรือแม้กระทั่งทำให้ดู มีอยู่เพียงแค่ 2 กลุ่มเท่านั้น คือ


กลุ่มแรก ได้แก่ เด็ก (เด็กเล็ก ๆ) ลองหลอกให้เด็กเอานิ้วไปแหย่ปลั๊กไฟดูสิครับ (อันนี้แค่สมมตินะครับ ห้ามทำตามครับ)
กลุ่มที่ 2 ที่เชื่อคือคนแก่


พวกที่ไม่เชื่อคือพวกที่อยู่ในวัยหนุ่มสาว วัยผู้ใหญ่ที่ยังไม่แก่ แก่ไม่มาก พวกนี้จะมีความเชื่อมั่นในตัวเองว่า สิ่งที่ตัวเชื่ออยู่ ทำอยู่นี้ถูก เพราะฉะนั้นจะไม่เชื่อใครทั้งนั้น เชื่อยากหรือแทบจะไม่เชื่อเลย อันนี้ไม่ถูกต้องนัก


เพราะแม้กระทั่งศาสตราจารย์ หรือครูบาอาจารย์ บอกแล้ว เตือนแล้วก็ยังไม่เชื่อแม้กระทั่งเงี่ยหูฟัง “ฉันทำดี ฉันทำถูก คนอื่นเลวหมด ผิดหมด"


นับภาษาอะไรกับการลงไปทำงานกับชุมชน ชุมชนพูดชาวบ้านพูด คนเหล่านี้จะฟังเหรอ แต่ถึงกระนั้นชุมชนกับชาวบ้านเขาคงไม่มีโอกาสได้พูด เพราะเขาเหล่านั้นคิดว่าฉันนั้น “เก่ง” กว่าใครในโลกหล้าและพื้นปฐพี

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ความรู้คือพลัง

คำสำคัญ (Tags)#ปริญญาโท#หลักสูตร#ปริญญาเอก#พัฒนบูรณาการศาสตร์#มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี

หมายเลขบันทึก: 45096, เขียน: 17 Aug 2006 @ 18:12 (), แก้ไข: 11 Feb 2012 @ 15:39 (), สัญญาอนุญาต: ไม่สงวนสิทธิ์ใดๆ, อ่าน: คลิก


ความเห็น (0)