GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

วัฒนธรรมอินเดีย : ทางชีวิต 12

ตามรอยบาทศาสดาไปกรุงราชคฤห์โบราณ

            รุ่งขึ้นวันใหม่ ...ทำจิตใจเบิกบานผ่องใส   ณ วัดไทยพุทธคยา  ผมเดินทางตามรอยบาทพระศาสดา...ไปกรุงราชคฤห์ในอดีตครับ...เมืองนี้อยู่ในแคว้นมคธ   อยู่ฝั่งใต้ของแม่น้ำคงคาตอนกลาง...มีอำนาจที่สุดในยุคนั้น...ราชาปกครองชื่อพิมพิสาร...พระองค์ถูกโอรสชื่ออชาตศัตรูปลงพระชนม์...และขึ้นครองราชแทน...

             พระพุทธองค์ท่านทรงสอนเรื่องเวรกรรม...คนไหนใตรทำกรรมเคยก่อเอาใว้อย่างไร...( เพลงในใจผมครับ ).ภายหลังการสอนธรรมแก่ 3 พี่น้อง   เป็นพระอาจารย์ของพระเจ้าพิมพิสาร   ซึ่งมีสาวกอีก 1000 คน  พวกเขามาบวชเป็น

สาวกของพระพุทธเจ้า...แล้วเดินทางมาที่สวนตาล..ใกล้กรุงราชคฤห์นี้เอง... เมืองแห่งนี้ปัจจุบันมีแต่ซากโบราณ...เป็นเมืองอยูในหุบเขาล้อมรอบทุกด้าน...มีทางเข้าเป็นช่องเขา...เพียงเส้นทางเดียว

ผมเดินทางเข้าไปดูวังพระเจ้าพิมพิสาร...ชมโรงพยาบาลแห่งแรกในโลกมีผู้อำนวยการชื่อ

หมอชีวกโกมารภัจจ์...หมอประจำตัวพระพุทธเจ้านั้นเอง...มีทางเดินขึ้นสู่ยอดภูเขาคิชฌกุฏ

               สถานที่พระพุทธเจ้าประทับจำพรรษา...ขณะขึ้นไปเหลียวมองด้านซ้ายเห็นกระเช้าสำหรับขึ้นไปวัดญี่ปุ่นด้วย...คือเขามีงบ ฯมาสร้างเยอะมาก ๆ  เกือบทุกแห่งที่ไปจะเจอพุทธสถานของญี่ปุ่นโดดเด่นเป็นสง่าอยู่เสมอครับ...

              รายทางพบที่อยู่ของพระสารีบุตรชื่อถ้ำสุกรขาตา...ที่กลิ้งหินของพระเทวทัต...ถ้ำของพระอานนท์เลขาส่วนตัวพระพุทธเจ้าครับ...ผมได้ก้มกราบที่ประทับคือห้องในกุฎี

ของพระพุทธองค์...ยามเช้า...ลมพัดเย็นฉ่ำใจ...ยิ่ง...ลืมกาลเวลาไปชั่วครู่...เมื่อกลับลงมาพื้น

ล่างแล้วมองขึ้นไปใหม่...เห็นยอดเขาเหมือนนกแร้งกำลังกระพือปีกจะบินครับ...อันเป็นที่มาของชื่อเรียกยอดเขาลูกนี้เอง...

               พอพ้นประตูเมืองออกมาก็เจอบ่อน้ำร้อนชื่อ  ตะโปทาราม  ที่นี้เขาแบ่งชั้นวรรณะ

คือพวกพราหมณ์อาบอยู่ชั้นบนสุดรองลงมาเป็นชนชั้นปกครอง...ผมเข้าไปใช้น้ำในวรรณะ

พราหมณ์ครับ...เขามาถามคุณอยู่วรรณะไหน...วรรณะของพระพุทธเจ้า...ผมตอบ ฮา ๆ

 เอิก ๆ 

               ต่อจากนั้นผมเข้าไปชมวัดเวฬุวัน...คือวัดสวนไผ่...ครับ  วัดนี้เป็นจุดเกิด...หลักคำสอนทางพระพุทธศาสนาคือโอวาทปาฏิโมกข์  เป็นเรื่อง  การทำดี  ละชั่ว  ทำจิตใจให้ผ่องใสอยู่เสมอ...เป็นจุดเกิด...วันมาฆะบูชา...เป็นวัดแห่งแรกในพระพุทธศาสนา...ก้มลงกราบผืนแผ่นดินตรงนั้น...ทำสมาธิ...น้อม

รำลึกถึงพระพุทธคุณ...พระธรรมคุณ ...แลพระสังฆคุณ...จนเวลาล่วงเลยไปมาก...

                ผมออกมาเจอชาวบ้านขายขนมเบื้อง...ใน

พุทธกาล  มีชื่อมาก...เพราะเศษรฐีแอบกินขนมนี้โดยไม่ต้องการให้ใคร...แม้เมียตนเองก็ไม่ให้กินครับ...ขี้เหนียว...จริง ๆ ผล...พระโมกคัลลานะ  เดินผ่าน...แอบ...ก็ยังมีสมณะนี้

เห็น...จะทอดนิด ๆๆ เพื่อใส่บาตร  แต่เกิดเป็นขนมเบื้องที่มากมาย...เลยยกให้พระหมดเลย

              ชาวอินเดียกินทุกอย่างจะผ่านมือหมดครับ...ดื่มน้ำ...เปิกก๊อกน้ำต้องเอามือรองให้น้ำตกถูกมือก่อนแล้วอ้าปากให้น้ำผ่านลำคอลงไป...มือ 10 นิ้ว  คือสิ่งที่พระเจ้าให้มาใช้แทนช้อน ซ่อม  ผมเริ่มทำเหมือนเขา...เพราะไม่มีช้อนเหมือนบ้านเรา ฮา ๆ เอิก ๆ

                ผมไปชมมหาวิทยาลัยนาลันทา  บ้านพระสารีบุตรในอดีต...จากซากโบราณที่ปรากฎแก่สายตา...ยิ่งใหญ่มาก ๆ เห็นภาพที่พระถังซำหจังเขียนไว้เป็นอย่างดีครับ...

จนใกล้ค่ำ...เห็นฝูงนกกา...บินกลับลัง...ผมก็กลับมายังวัดไทยพุทธคยา...เพื่อรอวันใหม่ที่จะเวียนมาอีกครั้ง...

โปรดติดตามตอนต่อไป 

                                              ด้วยความปรารถนาดี 

                                                          จาก...umi       

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 45002
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 2
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (2)

มาคารวะ...ช้าไปอีกหนึ่งวัน...

คงไม่เป็นไรนะคะ...

เรื่องเล่า...ของอาจารย์...

ยิ่งกระตุ้นนำ...ให้กะปุ๋มอยากไปจัง...

(555...อยากกินผ่านมือ...ฮา!...ดูท่าจะแซบ...)

สวัสดีครับ  คุณกะปุ๋ม

ศาสนาอยู่ในวิถีชีวิตของชาวอินเดียครับ...ทุกศาสนายังมี

ปรากฎอยู่ในอินเดียครับ...ฮา ๆ เอิก ๆ

ความเป็นชุมชนโบราณ...เหมือนนำเราย้อนเวลาคืนสู่อดีต

ของตนเอง...

ผมกลับไทยได้  15  วัน  ยังคงมีกลิ่นอินเดียอยู่เลยครับ...

มือขวาเอาไว้รองรับสิ่งที่จะทานเข้าไปครับ...มือซ้ายไม่บอก...เอาใว้ในอนาคต...เมื่อเจอผมแล้วถามได้นะครับ..เข้าสัมมนาก่อนนะ...

ด้วยไมตรีจิตมิตรภาพ

จาก...umi