เขานัมซาน...เพียงธุลีหนึ่งเล็ก ๆ ในมหาจักรวาล (ผมกับโซล ตอนที่ 13)


27 กุมภาพันธ์ 2554

แม่...ที่รักของผม

 

 

แม่ครับผมคิดถึงแม่จับใจ ราวกับอากาศที่หนาวจับใจของกรุงโซลเกาหลีใต้...สามลมหนาวพัดกรู...กลิ่นของหิมะจาง ๆ

เวลาตอนนี้สองทุ่มกว่า ๆ ผมอยู่ในรถยนต์พร้อมกับผู้โดยสารหลายคน...บนถนนสายหนึ่ง

สองข้างถนน... เต็มไปด้วยตึกรามบ้านช่อง

กรุงโซลเป็นมหานคร  ผู้คนคับคั่ง พื้นที่ใช้สอยมีน้อย จึงต้องใช้ประโยชน์มาก ๆ นะแม่

แม้แต่จะเลี้ยงน้องหมา ยังต้องนำไปฝากเลี้ยง เหมือนปลาทองในตู้กระจก

 

 

แม่คงคิดว่า... ผมบ้าและเสียสติไปแล้ว ที่ผมทิ้งแม่ ภรรยา และลูกชาย ไปเกาหลีตามลำพัง

แต่จริง ๆ แล้ว แม่ก็คงรู้ว่า ผมไม่ได้ไปตามลำพัง เพราะผมมีเตี่ยเดินทางไปกับผมทุกที่  (ผมอาจเป็นต้นเหตุที่ไม่ยอมปล่อยให้เตี่ยไปเกิดใหม่สักที)

บางครั้ง การมีชีวิตอยู่ เราต้องเผชิญกับความเป็นจริงที่แสนงดงามและโหดร้าย

และบางครั้งคนเราต้องมีความฝันใช่ไหมครับแม่...ผมก็เช่นกันที่เดินทางไปตามความฝัน...ทั้งที่รู้ว่า...มันเป็นเพียงความเพ้อฝันก็ตาม

 

 

ผมได้ไปสถานที่ต่าง ๆ มากมาย ...

ต้นสน  ท้องฟ้า  สายลม หิมะ  บ้านเรือน อาหาร  ขนม  ดอกไม้ และบทเพลง สิ่งเหล่านั้น ถ้าเรามาเห็นพร้อมกันคงดีไม่น้อย...มันคงไม่ทรมานใจเหมือนผมคิดถึงทุก ๆ คน ไม่ได้

ยิ่งทำให้ผมรู้ว่า...ไม่มีที่ใดที่มีความรักและความสุขให้ผมเช่นที่บ้านเกิดของผม...ประเทศไทย 

 

ผมจะไปเขานัมซาน...ครับแม่

อยู่กลางเมืองหลวง เขาบอกว่า ...ผมสามารถชมทัศนียภาพกรุงโซลและชานเมืองแบบรอบทิศ 360 องศา ....

และที่นั้นจะพบกับ  หอคอยโซลทาวเวอร์ กรุงโซล 1 ใน 17 หอคอยเมืองที่สูงที่สุดในโลก สูงถึง 480 เมตร เหนือระดับน้ำทะเล

ซึ่งคู่รักทุกมุมโลก...จะล๊อกแม่กุญแจ....เพื่อความรักที่ยืนยง ณ เขานัมซาน  แห่งนี้หล่ะครับแม่

 

 

ผมเดินลงจากรถ...สัมผัสแรกมันหนาวเย็นเข้าขั้วหัวใจของผม

ผมได้เห็นเงาทมึนของต้นสนไร้ใบ  แสงไฟที่สว่างจ้าหลากหลายสีงดงาม ถนน และรถรา เปล่งประกายเจิดจรัสด้วยแสงไฟ

ผู้คนมากมายที่ไม่รู้จักกัน...เดินสวนทางกัน...ทั้งคนที่ขึ้นไป และคนที่ลงมา

ระยะทางน่าจะเกือบกิโลเมตร แต่ขาขึ้นต้องใช้แรงมากหน่อยครับแม่

 

 

หนุ่มสาวจูงมือเป็นคู่....แบบโขยงยกกลุ่มก็มี...และมีครอบครัวเล็กน่ารัก

ยิ่งทำให้ผมคิดถึงที่บ้านมาก ๆ

แต่ละก้าว ณ เขานัมซาน ทำให้ผมได้ทบทวนชีวิต...

ผมปล่อยใจให้อิสระจากหมุดขอบข่ายที่มากำหนดความคิด

ไม่มีอะไรที่จะคงอยู่กับเราตลอดไปใช่ไหมครับแม่...

 

 

ผมเริ่มเห็นหอคอยโซลทาวเวอร์ใกล้ ๆ แล้วครับแม่

เสียงบทเพลง...แสงไฟที่งดงาม....และความรื่นรมย์ของผู้คนมากมาย

 

ผมสูดหายใจเข้าเต็มสองปอด

เอารูปเตี่ยแนบไว้ที่ตรงหัวใจ

ความอบอุ่นได้แผ่ซ่านขึ้นในใจของผม

แม่ครับ...ผมกับเตี่ยได้มาถึงเขานัมซานแล้วครับ

 

ผมมองลงมาจากเส้นทางที่ขึ้นมา

ผมค้นพบว่าตนเอง...

เป็นเพียงธุลีหนึ่งเล็ก ๆ ในมหาจักรวาล.....

 

 

---

---

---

 

 

---

----

---

---

---

---

--

หมายเลขบันทึก: 448498เขียนเมื่อ 10 กรกฎาคม 2011 17:15 น. ()แก้ไขเมื่อ 11 ธันวาคม 2012 06:48 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน


ความเห็น (4)

พวกเราต่างเป็นธุลี ,, ที่โคจรมาพบกัน

พี่ใหญ่เข้าใจความรู้สึกเช่นนี้ค่ะ..คิดถึงพ่อ-แม่ ตลอดเวลาเช่นกันไม่ว่าอยู่ที่ไหน

สวัสดีค่ะ

ลำดวนเคยถูก หมอดูคนหนึ่งที่แม่พาไปหา

ดุ...และบอกว่าเพราะเธอทำให้พ่อไม่ไปเกิดเพราะห่วงเธอ

ไปไหนทำอะไรชอบจุดธูปบอกพ่อ....

อ่านเรื่องจากคุณทำให้นึกถึงตัวเองในวันนั้นค่ะ

สวัสดีค่ะ

แวะมาอ่านเรื่องราว

พร้อมกับมาชมภาพที่สวยงามในบันทึกนี้ค่ะ

ขอบคุณสำหรับบันทึกนี้นะคะ

ขอบคุณค่ะ

สงวนลิขสิทธิ์ © 2005-2021 บจก. ปิยะวัฒนา
และผู้เขียนเนื้อหาทุกท่าน
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี