ไปดูไปชมนกเงือก ไปเลือกดูธรรมชาติ ไปทำความรู้จักกับเจ้าที่ ไปทักทายไม้เท้าโต๊ะอาหลีที่โด่งดัง

          เสียงเพรียกจากบูโด  ผู้เขียนนึกใบหน้าและแววตาของน้องๆเยาวชน จากเทือกเขาบูโด  ก่อนลาจากกันที่เกาะหมากน้อย    ที่เชิญชวนให้ไปเยือนบูโดหลังจากที่ได้ทำกิจกรรมร่วมกันมา หนึ่งในนั้น ฉายานายกที่เพื่อนๆในกลุ่มเรียกเป็นคนพูดน้อยที่สุดในกลุ่ม ก็เอ่ยปากชวน   .......มันเป็นเสมือนผู้เขียนมีโสตสัมผัสถึงเสียงที่ยังไม่ได้พูดไม่ได้ชวนอีกหลายเสียง   ที่เรียกร้องก้องกู่จากบูโด  สู่เทือกบรรทัด

         กลุ่มคนรักเขาเสียแล้วแห่งเทือกบรรทัดที่สังกัดอยู่  เรามีกิจกรรมเดินป่าขึ้นเขา  เดินดงพงไพรเป็นประจำ และวางแผนไปเดินป่า     ฮาลาบาลา ที่น้องๆจากโรงพยาบาลปากพยูนชุดแรกได้สัมผัศและพบมิตรใหม่....ภูผา  ปลายฟ้า  และพายุพัด  ที่ยากให้ผู้เขียนได้สัมผัสและรู้จักด้วย  แต่มาเกิดเหตุการณ์ปล้นปืน ซึ่งนำมาสู่เหตุการณ์ความสงบมาจนถึงปัจจุบันจึงไม่ได้สานฝันให้เกิดขึ้น

         ครั้งนี้เป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ความไม่สงบ  ที่ผู้เขียนตัดสินใจเดินทางไปในถิ่นที่ได้ฟังแต่สือ   ตามคำเล่าลือที่ล่อแหลมต่อภัยในชีวิต  เมื่อคิดและตั้งใจทำดี โดยยึดพระผู้เป็นเจ้าเป็น  ที่ตั้ง อีกทั้งยึดความไม่ประมาทเป็นที่ปฎิบัติ    จึงได้นัดให้ น้องนาที่มารับอาจารย์ อาคร  ที่สงขลาเลยแวะมารับผู้เขียนที่หาดใหญ่ เราเดินทางไปด้วยกันด้วยพาหนะโดยสารชองโรงพยาบาล กะพ้อ ปัตตานี 

           อาจารย์ อาคร  ประมงค์ คุ้นชินกันดีเพราะเราเคยจัดค่ายเยาวชนร่วมกันมาทั้งที่ ไทยรัฐวิทยาและวิเทศสัมพันธ์จึงคุยถึงความหลังด้วยความสนุก 

       พลันรถที่โดยสารผ่านด่านตรวจที่ กรงอิตำก็เสมือนนำพวกเราเข้าไปสู่อีกประเทศหนึ่งของไทย  การสื่อสารใช้การไม่ได้โดยอัตมัติต้องติดขัดขัดเรื่องการสื่อสารขาดความสำราญในการติดต่อ รถวิ่งต่อมาถึงหนองจิก....นึกคำร้องของมโนราห์ที่จำมาแม่ยายนับลูกเขยมีปัญหากัน โนราห์ขับบทฟัให้ฟังว่า”

อ้อ...แล้วว่าโยนี้ไม่ได้แม่ยายยิก พอแล่นไปโยหนองจิกเรายิกเอาแม่ยาย”   

      ได้สันทนากันพอคลายวิตกของผู้มาเยือน    น้องนาคนนำทางแนะนำให้ไปเปิดใช้โทรศัพท์เฉพาะที่ เราจึงรี่เข้าไปร้าน  AIS .ใช้บัตรประชาชนขอเปิดเปิดเบอร์เดิมใช้ใหม่ในชื่อเดิม   จากหนองจิกผ่านมัสยิดกรือแซะ น้องนาและพขร. ได้พูดให้ฟังถึงเหตุการณ์กรณีร์กรือแซะที่น้องนาอยู่ในเหตุการณ์แต่อยู่นอกมัสยิด มองเห็นความดำมืดในเหตุการณ์      

       ถนนเส้นนี้ปลายทางสู่นราธิวาส มีปั้มน้ำมันที่บริการยี่สิบสี่ชั่วโมงอยู่แห่งเดียว เพื่อความไม่ประมาทแนะนำให้เติมเต็มถังที่นี้ 

      รถเลี้ยวขวายูเทอนเข้าสู่อำเภอกะพ้อ เห็นยอดบูโดรำไรใจประหวัดอยากขึ้นไปสัมผัสบูโด ไปดูไปชมนกเงือกไปเลือกดูธรรมชาติ ไปทำความรู้จักกับเจ้าที่  “ไปรู้จักทักทายไม้เท้าโต๊ะอาหลีที่โด่งดัง"ถึงโรงพยาบาลกะพ้อ นับด่านได้จำนวน 9 ด่าน    เลขดีมีมงคลมาทำให้พวกเรามาสู่ที่หมายด้วยสวัสดิภาพ     ........

       บ่อแสนพังงา เก้ากรกฎาสี่ห้า 

 

*โย   =อยู่  

*ยิก   =ไล่

*แล่น = วิ่ง