ฤดูกาลเปลี่ยนไปไม่ยั้งหยุด มวลมนุษย์ต่างต้องปรับเปลี่ยนรับรู้ ทั้งร้อนร้าวหนาวเย็นล้วนเป็นครู ให้ยืนอยู่ในวงเวียนความเปลี่ยนแปลง

  

 

 

 

 

 

   ฤดูกาล นั้นยังเป็น ไปเช่นนี้

   ไม่เห็นมีที่ไหนไม่เปลี่ยนผัน

   จากคืนค่ำ ถึงเช้าตรู่ สู่อีกวัน

   บางคราวอาจ มีพระจันทร์ มาเยี่ยมยล

 

 

   ดวงตะวันหลับไหลในเมฆมืด

   หยดน้ำจืดหยาดย้อยเป็นปรอยฝน

   ตกกระหน่ำโปรยปรายสู่สายชล

   ดับร้อนรุ่มสุมกมลให้ฉ่ำเย็น

 

 

   ฟ้าเทน้ำทับถมลมแรงจัด

   พายุพัดซัดซ้ำนำทุกข์เข็ญ

   มีชุ่มชื่นเย็นฉ่ำมีลำเค็ญ

   ทุกชีวิตผ่านเห็นความเป็นไป

 

 

   สิ้นแสงทองส่องฟ้าเริ่มหน้าหนาว

   สีส้มเศร้าร่วงร่อนร่างอ่อนไหว

   สายลมแรงหวีดแว่วริมแนวไพร

   โยกโยนใบพลิกพลิ้วปลิดปลิวลม

 

 

   ไม่นานหนาวลอยลาเป็นหน้าร้อน

   แห้งโหยอ่อนสิ้นสุขมีทุกข์ถม

   หลายปัญหารุงรังของสังคม

   ระเบิดระบม เรื่อยมา ไม่น่าดู

 

 

   ฤดูกาลเปลี่ยนไปไม่ยั้งหยุด

   มวลมนุษย์ ต่างต้องปรับ  เปลี่ยนรับรู้

   ทั้งร้อนร้าว หนาวเย็น ล้วนเป็นครู

   ให้ยืนอยู่  ในวงเวียน  ความเปลี่ยนแปลง

 

 

  

 

 

 

 

 

สันติสุข  สันติศาสนสุข  ♣♣