"มาวันนี้ตัดสินใจด้วยแน่วแน่ ขอยอมแพ้สิ่งดีไม่แลเหลียว ทำดีมากใจแย่เท่านั้นเชียว สุดท้ายเลวในสายตาของตัวเธอ”

"ความรักมักทำให้คนตาบอด" คือคำพูดที่ทุกคนคุ้นกันดี สำหรับผมเมื่อย้อนกลับไปในวันเก่าๆ สิ่งที่เรียกว่ารักบางครั้งก็ทำให้เราว้าวุ่น และยิ่งถ้าเราต้องตัดสินใจเลิกรากับใครสักคนทั้งที่ยังมีคำว่า "รัก" ปักอยู่เต็มกลางใจ แม้จะพยายามทุ่มเททุกอย่างที่เรามองว่าดี แต่สุดท้ายรักเราก็ยังเลว.. คำว่าลา..และยอมแพ้... จึงน่าจะเป็นคำตอบสุดท้าย... เพื่อหยุดคำว่าเลว..ในสายตาเธอ...

 

“สองสามสี่ห้าวันที่ผันผ่าน

นอนนั่งคิดอ่านเขียนใจสับสน

คิดทบทวนอดีตคิดเสียจน

ใจนั้นล้นสมองตันไม่เข้าใจ...


คบเธอไปๆ เพื่อไรเล่า

ห่วงใยเฝ้าฟูมฟักไปไฉน

ในเมื่อเธอไม่เคยใส่ฤทัย

และห่วงใยในเราแม้นิดเดียว...


มาวันนี้ตัดสินใจด้วยแน่วแน่

ขอยอมแพ้สิ่งดีไม่แลเหลียว

ทำดีมากใจแย่เท่านั้นเชียว

สุดท้ายเลวในสายตาของตัวเธอ”

(เมษา 46)