ท่าน ดร.แสวง รวยสูงเนิน กล่าวกับนักศึกษาบูรณาการศาสตร์ว่า นักศึกษาที่มาเรียนหลักสูตรนี้จะต้องเรียนพื้นฐานการทำวิจัย โดยเฉพาะการทำวิจัยที่ต้องเกี่ยวข้องกับชุมชนเพื่อเข้าใจชุมชน แต่ก่อนที่จะเข้าใจชุมชน
นักศึกษาจะต้องเรียนรู้ด้วยการเข้าใจตนเองก่อนจึงจะเข้าใจคนอื่น
<p> การจะเรียนรู้ตนเองได้นั้นต้องมี Knowledge Management คือการจัดการความรู้ของตัวเอง </p><p> เมื่อจัดการความรู้ตัวเองได้แล้วจึงจะจัดการความรู้ของผู้อื่น</p> ครูบาสุทธินันท์กล่าวว่า “ถ้าไม่จัดการความรู้ ความไม่รู้จะกลับมาเล่นงานเรา”ทำให้ได้แง่คิดบางอย่างว่า <p> หลายคนที่ทำงานวิจัยไม่สำเร็จเพราะยังไม่รู้ตัวเอง ไม่เข้าใจความต้องการของตัวเอง และละเลยการจัดการความรู้ของตัวเอง</p>
หลายคนยังไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร ก็จะเรียนรู้แบบไร้ทิศทางและเป้าหมาย ความรู้ที่ได้ไม่สามารถนำพาไปสู่ความสำเร็จ
หลายคนรู้ว่าตัวว่าต้องการอะไร มีเป้าหมายชัดเจน เรียนรู้ถูกวิธี แต่เป็นการเรียนรู้ที่ผิดศีลธรรม ความรู้ที่ได้อาจทำร้ายตนเองและคนรอบข้าง
หลายคนรู้ความต้องการ เรียนรู้ถูกวิธีและ เรียนรู้สิ่งที่ดีถูกต้องตามหลักศีลธรรม แต่มีเป้าหมายเพื่อประโยชน์ส่วนตนหรือเพื่อเป็นเครื่องมือสนองตัณหา ความรู้ที่ได้จะทำลายสังคมและประเทศชาติ
<p>ความรู้ทั้งหลายที่ก่อให้เกิดปัญหากับตนเองและผู้อื่นดังที่กล่าวมาก็คือ </p> 1</font>. ความรู้ที่ยังไม่จัดการ <p> 2. ความรู้ที่มีการจัดการ แต่เป็นการจัดการความรู้เพื่อตอบสนองกระแสทุนนิยมและบริโภคนิยม</p> ดังนั้นจึงจำเป็นอย่างยิ่งที่ชาวพัฒนาบูรณาการศาสตร์ที่กำลังจะเป็นนักวิจัย จะต้องให้ความสำคัญกับการเรียนรู้ที่ต้องใช้Knowledge Management ให้เป็นนักจัดการความรู้ที่ดีมีคุณภาพ <p> เพื่อแสวงหาความรู้ที่ถูกต้องเหมาะสมความรู้ที่จับต้องได้ ความรู้ที่ซึมซับและรับประทานได้<p> สำคัญที่สุดเป็นความรู้ที่สามารถนำไปใช้ได้อย่างสร้างสรรค์กับชุมชนและท้องถิ่น</p></p><p> เป็นความรู้ที่ทำให้ชาวบ้านอยู่อย่างเป็นสุข ชุมชนพึ่งตนเองได้ และสามารถแบ่งปันและช่วยเหลือผู้อื่น ชุมชนอื่นต่อไป</p><p> </p>
