ไปอ่าน บันทึกนี้ ของ รศ.พญ. ปารมี ทองสุกใส และเขียนความเห็นต่อท้ายไว้หน่อยนึง อยากแพร่ต่อ เลยขอคัดลอกมาวางในบ้านตัวเองอีกรอบ ...

     หน้าที่การงานที่บริสุทธิ์  จะกลายเป็น แหล่งแสวงสุข ของมนุษย์ทุกคนได้ ถ้าคิดเป็น สุขตั้งแต่ คิดจะทำ  กำลังทำ  และเสวยความอิ่มใจเมื่อ การกระทำสิ้นสุด พอใจในผลที่เกิดขึ้น ตามที่มันเป็น  ถ้าไม่เป็นไปตามที่คาดคิดก็นับเป็น โอกาสแห่งการเรียนรู้ เรื่อง อิทัปปัจจยตา กันต่อไปครับ
      ถึงไม่พูดออกมาแต่คงไม่มีใครปฏิเสธว่าในใจคนเรานั้นมักมีประโยคหนึ่ง เกิดขึ้นบ่อยๆ คือ " ฉันอยากเป็นสุข " ก็จะมีใครเล่าไม่ รักสุข เกลียดทุกข์ 
     
ประโยค " ฉันอยากเป็นสุข " มักจะ  ก่อทุกข์ ได้ง่ายก็เพราะว่ามันยาวเกินไปครับ  ไม่เชื่อก็ลองตัดดูได้ ให้สั้นลงเรื่อยๆ จะพบเองว่าที่ไม่ค่อยสุขนั้นเหตุอยู่ที่ตัวไหนบ้าง ...
         " ฉันอยากเป็นสุข "
         " อยากเป็นสุข "
         " เป็นสุข "
         " สุข "

     เห็นหรือยังครับว่า ที่ สุขมันไม่ค่อยมี ไม่ว่าที่ไหน เมื่อไหร่ ก็ตาม ตัวขัดขวางสำคัญคือ "ฉัน" และ "อยาก" นั่นเอง