ปี 2558 แข่งขันอย่างไรในเวที อาเซียน

วันนี้วันอาทิตย์ที่ 26 มิถุนายน 2554 ความจริงแล้ววันนี้ผมมีเรียนช่วงบ่าย แต่ผมมามหาวิทยาลัยเร็วกว่าปกติ เนื่องจากว่า ต้องการมานั่งอ่านหนังสือ รอไปจนกว่าจะถึงเวลาเรียน ในระหว่างรออาจารย์เกิดนึกอยากเขียนบัณทึกขึ้นมา อ้าว..นานมากแล้วที่ไม่ได้เขียนบัณทึก อาจเป็นเพราะงานเยอะ หรือแรงบันดารใจที่อยากอ่านอย่างเดียวก็ไม่รู้ วันนี้ขอหยิบยกเรื่องอาเซียน ที่เรากำลังจะก้าวเต็มรูปแบบในปี 2558 เมื่อพูดเรื่องนี้ขึ้นมาผมนึกไป  แล้วเราจะแข่งขันกับเขาได้อย่างไร  วันนี้ในตลาดแถวบ้านผมมีสินค้าต่างประเทศ (โดยเฉพาะจีน) เข้ามามากมาย ที่บ้านใช้ให้ผมไปซื้อกระเทียมที่ตลาดแม่ค้าบอกมีให้เลือก 2 แบบคือ กระเทียมไทย กับ กระเทียมจีน ผมหยิบกระเทียมจีนทันที เพราะอะไร หรอครับ ดูแล้วมันใหญ่ดี ราคาถูกอีก ผมชอบ เวลามาทำน้ำพริก เอา 2 - 3 กลีบก็พอ ต่างจากกระเทียมไทยต้องแกะตั้งเยอะแนะ ในความคิดผม ผมคิดว่า หากเราต้องการแข่งขั้นได้ในเวทีอาเซียน ต้อง 1 เลย ถ่ายทอดวัฒนธรรมของเราลงไปในประเทศนั้นๆ ผมสังเกตุว่า เกาหลี เป็นประเทศที่เก่งมากๆ ในเรื่องการถ่ายทอดวัฒนธรรมข้ามชาติ ผ่านซีรี่เกาหลี หากย้อนไปเมื่อ ซีรี่เกาหลี จูมง ผมและครอบครัวชอบมาก หากไม่ดูซักตอนนี้คงแย่ มีเหตุการณ์เกิดขึ้นเรามีความจำเป็นต้องเดินทางในเวลาตอนเย็นที่จูมงกำลังเล่น เราต้องเลื่อนการเดินทาง เพราะดูจูมงก่อน ผมกำลังมองว่า ผม เรา กำลังเสพวัฒนธรรมเกาหลีมาอย่างแรง ตอนนี้มองไปทางไหนก็ เกาหลี เสื้อผ้า หน้า ผม ก็ต้องเกาหลี ถ่ายภาพต้องท่าแบบเกาหลี เอาแล้วซิ ผมว่าต่อไป รถต้อง ฮุนได เท่านั้นหรือเปล่า หากมองย้อนมาประเทศไทย เราทำได้ถ่ายทอดวัฒนธรรม ของเราไปยังประเทศกลุ่มอาเซียน แล้วค่อยเอาสินไป อย่าเอาสินค้าโดยไม่เอาวัฒนธรรมไปด้วย อเมริกาเก่งมาก ถ่ายทอดวัฒนธรรม กางเกงยีนส์ ......สุดท้ายหากต้องการแข่งขันได้ในเวทีอาเซียน อย่าลืมถ่ายถอดวัฒนธรรมเราให้เขาบ้าง ถ่ายถอดวัฒนธรรมไปก่อน แล้วสินค้าจะตามไปครับ...ผม