..เมื่อวานเห็นคอมเม้นในบันทึกว่า.." วันนี้อยู่ที่อยุธยาแกรนด์โฮเต็ล พรุ่งนี้อยู่โรงเรียนหนองน้ำส้ม อยากเจอ ๆๆ " ครั้งนี้ผมคงไม่ไปพบไม่ได้แล้วเพราะท่านมาอยุธยาทีไรท่านก็ส่งข่าวมาว่าอยากเจอผม แต่ช่วงเวลานั้นผมติดภารกิจทุกทีคราวนี้ท่านมาพักค้างคืนก็เลยมีโอกาสพบท่าน พอพบหน้าท่านครั้งแรกท่านบอกว่า..วันนี้ผมขอเลี้ยง(มื้อเย็น)พี่ครับ...กัลยาณมิตรท่านนี้ผมรู้จักท่านที่บ้านโกนี่แหละครับ ท่าน"เชียร์แขก"จนผมติดโกทูโนงอมแงมเลยละ...ว่ากันว่าท่านเป็นที่ปรึกษาของโกทูโน ครับ .... " คนบ้าน(โก)เดียวกัน" เจอกันก็คุยกันสนุกสนาน นานาสาระ จริงๆ.. ผมก็มีแต่เรื่องเก่าของบ้านเกิดเล่าสู่กันฟัง สุดท้ายก็บอกท่านไปว่าหลังจบภารกิจมาดูแลคุณป้าก็ไม่ค่อยได้เข้ามาบันทึกอะไร ไม่รู้จะเขียนอะไร ท่านก็บอกว่าเขียนอะไรก็ได้ที่เคยพบเห็นมาในอดีต ซึ่งบางเรื่องคนรุ่นใหม่อาจจะยังไม่รู้ไม่เคยเห็นเพราะเกิดไม่ทัน อีกประการหนึ่งการบันทึกนี้อาจถือได้ว่าเป็นบันทึกประวัติของเราเองก็ได้...ก่อนที่จะจากลากันท่านบอกกับผมว่า "พี่เขียนเรื่องควายที่เคยเลี้ยงเมื่อ 50 ปีที่แล้วก็ได้นะ.." ครับผม..เอ้า ควาย ก็ ควาย..ผมขออนุญาตไปนึกถึงชื่อควายที่เคยเลี้ยงมาก่อน แล้วจะมาเล่าสู่กันฟังต่อไป..แฟนเก่าของบ้านโก คงรู้จักกัลยาณมิตรท่านนี้เป็นอย่างดีถึงแม้ว่าผมจะขออนุญาตไม่เอ่ยนามท่าน..ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาอ่านครับ
เพิ่งตามน้องหนุ่มกร ไปทักทายกัลยาณมิตรท่านนี้..รออ่านเรื่อง ควายๆค่ะ^^..
รออ่านต่อครับ ขอบคุณมากที่ออกมาให้ได้พบพี่เย้ๆๆ
ตามมาอ่านด้วยเช่นกันครับผม
เรื่องควายก็น่าจะสนุกนะครับ
คนปัจจุบันนี้ไม่ค่อยจะรู้จักกันเล้ว
เข้าโรงฆ่าสัตว์เกือบหมดแล้ว
สวัสดีครับพี่ใหญ่ ขอบพระคุณที่แวะมาทักทายและให้กำลังใจอยู่เสมอครับ
สวัสดีครับอาจารย์ขจิต..ขอบพระคุณมากทั้งดอกไม้ ทั้งกำลังใจ ทั้งอาหาร และทุกสิ่งทุกอย่างที่มอบให้.......ขอให้เจริญๆๆๆๆๆๆๆๆ.....
ขอบพระคุณอาจารย์หนานวัฒน์ ที่ให้เกียรติเข้ามาทักทายกันเป็นครั้งแรก....ครับ
สวัสดีครับอาจารย์โสภณ ...ครับผมยังคิดถึงพวกเขา(ควาย)อยู่นะครับ....ความสุขกับความทรงจำเก่าๆ....อิ อิ ขอบพระคุณที่แวะมาทักทายครับ