ไม่ได้หรอกที่มันยาวมาก ด้านหน้ามันเอียง แบ่งเท่ากันไม่ได้

ประสบการณ์ขอแบ่งแยกที่ดิน2

โสภณ เปียสนิท

.......................................

 

 

ผมลุกยืนเดินงงๆ ว่าจะไปพูดอะไรกับเขาดี เพื่อให้งานเดินไปให้ได้ เมื่อเข้าใกล้มองเห็นพี่สาว กับพี่ชายยืนคุยกับนายช่างเบาๆ ท่าทีเกรงใจเป็นพิเศษ ได้ยินเสียงช่างชี้แจง สีหน้าแสดงความยุ่งยากลำบากใจเหมือนปัญหาเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในการจัดแบ่งแยกที่ดิน “ที่ดินแบบนี้ แบ่งเท่ากันไม่ได้หรอก ไปตกลงกันก่อน” พี่ชายตอบ “ตกลงกันแล้วครับ แต่อยากให้เท่ากัน” “ไม่ได้หรอก ที่มันยาวมาก ด้านหน้ามันเอียง แบ่งเท่ากันไม่ได้” ผมยืนดูความ “ไม่ได้” แกมปลงสังเวชว่า ประสบการณ์จัดแบ่งที่ดินมาเกือบตลอดชีวิตราชการ หาคำแนะนำดีๆ สำหรับชาวบ้านไม่ได้ ไม่รู้ว่าจะรู้สึกอย่างไรดี

 

พี่สาวพยายามเสนอ “งั้นก็ตัดแบ่งช่วงหน้าไว้ก่อน แล้วค่อยจัดแบ่งด้านหลังอีกที” “โห มันยากนา งั้นผมขอเป็นอาทิตย์หน้า” “ทำให้เสร็จวันนี้ไม่ได้หรือ” “ไม่ได้หรอก งานมันละเอียดนะ ต้องกลับไปเขียนใหม่ การวัดแบ่งแยกมันยุ่ง” “วัดต่อไปหน่อยไม่ได้หรือได้ เอาอย่างนั้นแน่นะ” “ครับๆ” หลายคนขานรับ ด้วยความยินดีเพราะต้องการให้งานเดินไป

 

เที่ยงตรง ช่างขอตัวไปทานข้าว เราทำกับข้าวรับประทานกันเองที่บ้าน ทราบจากพี่สาวว่า “พี่ให้เงินไปกินข้าวแล้ว 1000 บาท” “ครับดีแล้ว เขาจะได้ไม่ว่าเรา ที่ไม่เลี้ยงข้าว” “ที่แรกปฏิเสธหนักกว่านี้ อะไรก็ไม่ได้ ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร พอให้เงินแล้ว จึงดีขึ้นนิดหนึ่ง”

หลังกลับมาภาคเที่ยงคณะช่าง ทำหน้าที่เดินดูแนวเขตอีกนิดหน่อย แล้วขอตัวกลับราว 14.45 น. พร้อมนัดหมายพบกันอีกครั้ง วันเสาร์ที่ 18 มิถุนายน 2554 ผมดีใจว่าเป็นวันเสาร์ วันหยุดราชการ แม้ว่าจะมีงานที่เกี่ยวข้องกับราชการทำพิเศษในวันอาทิตย์

 

ถึงวันนัดหมายผมเดินทางกลับบ้านอีกครั้ง ด้วยใจหวั่นว่า อาจต้องเดินทางมาอีก เพราะคืนก่อนหน้านี้ น้องชายจากพัทยาโทรมาบอกว่า “พี่ เราจะต้องเดินทางเพราะเรื่องนี้อีกกี่ครั้ง” “เอ..บอกยากนะ อาจจบวันที่ 18 นี่ก็ได้” “แต่ผมว่าต้องมาอีก” “เฮ้ย..อย่ามองโลกแง่ร้าย” ว่าไปอย่างนั้น ทั้งที่ใจเริ่มระแวงว่าจะจริงตามนั้น

 

เดินทางไปถึง ผ่านกลุ่มนายช่างฯ ที่นั่งรอ ขณะฝ่ายเจ้าของที่ดินกำลังจับกลุ่มสนทนาหาข้อตกลง ผมทักทายตามมรรยาท “สวัสดีครับ” “สวัสดีครับ” ผ่านมานิดหน่อยแว่วได้ยิน “แบ่งเงินดีกว่านะ ง่ายสุด” ไม่รู้ว่าผมควรจะหันกลับไปยิ้ม หรือทำหน้าอย่างไรดี “สถานการณ์เหมือนเดิม มีคำบ่นว่า ทำท่าเจ้านาย ปัญหามากมาย ไม่อาจแก้ได้ ไม่ค่อยเสนอแนะทางออก จนผมเริ่มงุนงงว่า ระบบการทำงานของช่างรังวัดทั่วประเทศเป็นเช่นนี้หรือไม่ ใครเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ ขอข่าวคราวมาแบ่งปันด้วยครับ

ฝ่ายเรากลุ่มเจ้าของที่ดิน พยายามเสนอให้ปรับปรุงแนวเขตนิดหน่อย กลุ่มช่างพยายามปฏิเสธเช่นเดิม จนต้องยืนยันกันหลายครั้ง จึงยินยอมด้วยคำกล่าวว่า “เอาอย่างนั้นแน่นะ” “ครับ” เราพยายามกล่าวคำนี้ให้พร้อมเพรียงกัน งานจึงเริ่มเดินต่อได้ โดยมีคนงานฝ่ายเราช่วยทำแนวเขตให้เตียนโล่งขึ้น เที่ยงตรงนายช่างกลับมานั่งร่มมะม่วง พี่สาวเห็นว่าเที่ยงจึงหยิบเงิน 1000 บาทส่งให้เป็นค่าอาหาร นายช่างกล่าว “ชอบกินข้าวแบบทำกันเองที่บ้านมากกว่า” พี่สาวยิ้มแล้วกล่าวตอบ “ไม่เป็นไรดอก ค่าอาหารกลางวัน”

 

ราวบ่ายสามเช่นเดิม คณะนายช่างขอตัวกลับ พร้อมนัดหมายคราวหน้าอีกครั้ง เพราะมีการขยับแนวเขตของแต่ละแปลง แปลงละราวๆ 1 เมตร แต่คราวนี้นิดหนึ่งที่คนบ้านไกลไม่ต้องเดินทางไปร่วมก็ได้ ผมนึกระหว่างเดินทางกลับ “เอ..งานนี้จะเสร็จสิ้นในครั้งหน้าหรือไม่ และคงต้องเสียค่าอาหารกลางวันอีก 1000 บาท เหมือนเดิม หากไม่ให้ ก็หวั่นเกรงว่า งานจะไม่เดิน”

 

ใครมีประสบการณ์ที่ง่ายกว่านี้สะดวกกว่านี้ช่วยบอกกันบ้างนะครับ โชคดีนะที่มีที่ดินมรดกแบ่งให้ไม่มากนัก