เช้าวันหนึ่ง เกรียง สามีของหมวยเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าที่บ่งบอกถึงความเกรงใจ...

"อ้าว! เป็นไงบ้าง ดูท่าทางเหนื่อยๆนะ" เราถามเมื่อเห็นสีหน้าเหนื่อยล้าของเขา

"หมอให้หมวยกลับบ้านได้แล้วครับ คราวนี้นอนเกือบเดือน ผมมีเงินไม่พอ" เกรียงบอกกับเรา

 สีหน้าและท่าทางของเกรียงทำให้เราอดไม่ได้ที่จะนั่งนึกย้อนถึงคราวที่ได้พบกับหมวยเป็นครั้งแรก...

หมวยเป็นผู้ป่วยที่ถูกส่งตัวมาจากโรงพยาบาลชุมชนแห่งหนึ่งในจังหวัดนนทบุรี เธอเล่าว่า เธอเป็นชาวไทยใหญ่ที่เดินทางเข้ามาในประเทศไทยตั้งแต่อายุ 11ปี หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ เป็นคนต่างด้าว ไม่มีสวัสดิการด้านการรักษาพยาบาลใดๆทั้งสิ้น ขณะนี้เธออยู่กับสามี ลูกวัย 6 ขวบ และแม่ของสามี รายได้หลักของครอบครัวมาจากสามีซึ่งทำงานรับจ้างเพียงคนเดียว (ประมาณ 6,000 บาทต่อเดือน)

สุขภาพของหมวยไม่ค่อยดีทำให้ต้อง เข้ารับการรักษาบ่อยๆ  ซึ่งค่ารักษาพยาบาลของหมวยแต่ละครั้งไม่ต่ำกว่า 5,000 บาท

แต่สิ่งที่เรานึกชื่นชมอยู่เสมอก็คือ...

ไม่ว่าครั้งใดที่หมวยมาโรงพยาบาล เกรียงจะมาดูแลอยู่เสมอ แม้ว่าเขาต้องตื่นไปทำงานแต่เช้า แต่เมื่อเลิกงานเขาจะมาดูแลหมวยก่อนจากนั้นจึงค่อยกลับไปดูแลลูกที่บ้าน

เกรียงเคยเล่าให้ฟังว่า "บางครั้งเขาต้องให้หมวยขึ่หลังออกจากบ้านเพื่อพามาหาหมอเพราะบ้านที่อยู่เป็นสวน ซึ่งก็ไม่รู้ทำไปได้อย่างไร อาจเป็นเพราะอยากให้หมวยหายป่วย"

ความสม่ำเสมอของเกรียงที่ปฏิบัติต่อหมวย ทำให้เราอดถามไม่ได้ว่า...

"เหนื่อยหรือท้อบ้างไหม?"

"ไม่ครับ เพราะตอนที่หมวยสุขภาพแข็งแรง เขาก็ดูแลผมและครอบครัวเป็นอย่างดี แล้วผมจะทอดทิ้ง ไม่ดูแลเขาได้ยังไง"