ประทับใจมากกับคำพูดของน้องศน.คนหนึ่งเมื่อวาน ขณะที่น้องจะต้องเข้ารับการผ่าตัดใหญ่ ที่โรงพยาบาลรามาในวันพุธที่ ๒๒ มิ.ย. ๕๔ ที่จะถึงนี้ แต่น้องกลับลุยงานออกไปดูแลช่วยเหลือโรงเรียนในความรับผิดชอบ ที่จะต้องรับการประเมินภายนอก ตะลอนขับรถไป ทั้งที่อาการของความเจ็บป่วยที่เป็นอยู่ ค่อนข้างจะเป็นอุปสรรค แต่น้องก็ไปจากเช้าถึงเย็นแทบทุกวัน 

       ความห่วงใยที่มีต่อโรงเรียน ที่น้องรับผิดชอบมีมากมายเหลือเกิน... ดิฉันสัมผัสได้เพราะมีอยู่วันหนึ่ง ได้ไปที่โรงเรียนเดียวกับที่น้องรับผิดชอบดูแล ได้เห็นการพูดคุย การแนะนำเพื่อนครู นั่นคือความห่วงใย ความจริงใจต่อครู ต่อโรงเรียนเป็นอย่างมาก ที่ดิฉันสัมผัสได้...ด้วยการได้เห็น ได้ยิน...

       และในตอนเย็นเมื่อวานนี้ขณะที่ได้เวลาเลิกงานแล้ว เพื่อนๆศน.หลายคนมารุมล้อมถามไถ่ถึงด้วยความห่วงใย กับการเข้ารับการผ่าตัดครั้งนี้ ...ว่าไปกับใคร...ผ่ากี่โมง...อยู่ตึกไหน...ใครดูแล...(น้องเขาเป็นโสด)คำตอบที่เราได้รับคือ.....

  " ไปเองขึ้นรถตู้ไปกับน้อง...ห้ามไม่ให้ใครๆไปเยี่ยม...ไว้ค่อยเยี่ยมเมื่อกลับมาบ้าน..."และเมื่อดิฉันขอไปเป็นเพื่อนส่งเข้าห้องผ่าตัด น้องเขาห้ามบอกว่าไม่ต้องไป...ดิฉันบอกว่าเมื่อพี่ผ่าตัด พี่ต้องการกำลังใจนะ เพราะทำให้เราอบอุ่น...

      น้องกลับบอกว่า..."หนูต้องอยู่ได้ด้วยตัวเอง ต้องทำให้เคยชินที่จะอยู่เพียงลำพัง เพราะว่าถ้าเรารอให้คนโน้นคนนี้มาดูแล แล้วไม่มี...เราจะยิ่งเจ็บปวด..."คำพูดนี้ทำให้ได้ย้อนดูตัวเองว่า เราเองก็เช่นเดียวกัน ณ วันใดวันหนึ่งที่ต้องอยู่โดยไม่มีผู้ดูแล เพราะญาติพี่น้องต่างคนเขาคงต้องมีภาระดูแลลูกหลาน เราก็ควรต้อง...อยู่ให้ได้ ด้วยตนเอง...

       ดิฉันฟังคำตอบ และดูจากการลุยงานของน้องหลังจากทราบว่าตนเองป่วย...ดิฉันประทับใจกับความรับผิดชอบของน้อง...ดิฉันชอบที่มีสมาชิกในกลุ่มที่รักงานห่วงงานขนาดนี้...แต่ดิฉันไม่ชอบใจ ที่น้องเขาไม่ห่วงตัวเองเท่าไรนัก...

       ...ห่วงตัวเองบ้างนะคะ...น้องกุ้ง ปวีณา ธิติวรนันท์...เพื่อนๆหลายๆท่านคงจำน้องได้ดีเพราะน้องคือคนต้นแบบของการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ใน gotoknow คนหนึ่ง.