มนุษย์เรามิใช่น้อยที่ลืมนึกไปว่า ยังมีอนาคตที่สดใสรอคอยอยู่ บางคนถึงขนาดคิดไปต่างๆ นาๆ ว่าชีวตินี้ไม่หลงเหลือคนที่ีรักอยู่แล้ว ทั้งที่จริงท่ามกลางสิ่งไม่ดี ยังมีสิ่งดีๆ คอยถ้าเราอยู่เสมอ
ยามเมื่อความเศร้าเข้าบดบังชีวิต มนุษย์เรามิใช่น้อยที่ลืมนึกไปว่า ยังมีอนาคตที่สดใสรอคอยอยู่ บางคนถึงขนาดคิดไปต่างๆ นาๆ ว่าชีวิตนี้ไม่หลงเหลือคนที่ีรักอยู่แล้ว ทั้งที่จริงท่ามกลางสิ่งไม่ดี ยังมีสิ่งดีๆ คอยถ้าเราอยู่เสมอ บทกลอนนี้จึงน่าเตือนใจหลายท่านได้ว่า แม้สิ้นหวังกับสิ่งใดๆ อนาคตก็ยังมีให้หวังได้อีก เพียงเราตั้งสติ และเริ่มต้นทำสิ่งใหม่ๆ... และทำมันให้ดีกว่าเก่า.... (บทกลอนนี้เกิดจากการตอบจดหมายภาษากลอนให้สาวงามคนหนึ่ง..ครับ...)
ฟังสำเนียงเสียงกลอนที่เอื้อนเอ่ย
เหมือนดังเผยความในที่ตรึงฝัง
บอกเล่าเรื่องอดีตที่รุงรัง
ยากลืมเลือนได้จริงจังแม้ชิงชัง...
ดอกลมแล้งบานสะพรั่งยามหน้าร้อน
เหมือนดังให้ย้อนรำลึกถึงความหลัง
ดอกลมแล้วรวยราเหมือนนกทิ้งรัง
ฉุดภวังค์ความเศร้าเข้าเคล้าใจ...
ดอกลมแล้งรวยโรยราทิ้งต้นแล้ว
ใยน้องแก้วยังทำใจให้หวั่นไหว
ดอกลมแล้งทิ้งเมษา ฯ ฝนโปรยปราย
แต่เอ๊ะ.. ใยใจน้องนางยังเหมือนเดิม...
เปลี่ยนเสียเถิดความทรงจำในอดีต
ลืมความคิดวุ่นวายไม่สร้างเสริม
ลืมความคิดไร้สาระอย่างเสริมเติม
ให้พูนเพิ่มสิ่งใหม่ในชีวี...
หากสีม่วงเปรียบเปรยเช่นความเศร้า
สีขาวไซร้คงจะบอกความสุขสันต์
มีมืดมิดสว่างคืนและวัน
เช่นเธอนั้นคงสดใสได้สักวัน...
ความห่วงใย ส่งไป ให้สาวเจ้า
คงหายเหงา ยิ้มได้ ใจสุขสันต์
มอบสิ่งดี ที่ใจ ให้แก่กัน
เป็นของขวัญ แทนใจ..ได้อย่างดี
ธรรมชาติ สร้างสรร หลายสิ่งอย่าง
ให้แตกต่าง หลากหลาย อยู่เสมอ
มีขาว - ดำ สว่าง - มืด มีฉันเธอ
ใช่ละเมอ รั้วของชาติ นั่งแต่งกลอน
ท.ทหาร แม้ฟังดู จะกล้าแกร่ง
กายเข้มแข็ง ใจหาใช่ ดั่งสิงขร
หลากหลายคราว ที่ใจ ออนซอน
ก้อนเนื้ออ่อน มีรักโลภ - โกรธเหมือนกัน..
พี่น้อย ปุ๊ เข้ามาอ่านแล้วนะคะ ชอบค่ะ เคยเขียนหนังสือเล่นๆเหมือนกันเพื่อนบอกให้ลองเขียนแต่ไม่เข้าท่าเลย
ขอบคุณ คุณครูปุ๊ ครับที่ตามให้กำลังใจ พี่ก็เขียนไม่เข้าท่าหรอก เพียงแต่ชอบนะ