โสภณ เปียสนิท
นาย โสภณ เปียสนิท ตึ๋ง เปียสนิท

ชีวิตของยอด


ยอดมาจากคำเต็มว่ายอดเยี่ยมไม่เป็นรองใคร

ชีวิตของยอด

โสภณ เปียสนิท

.......................................

 

พ่อต้องการให้ผมเก่งตั้งแต่เล็ก ชีวิตประสบความสำเร็จจึงตั้งชื่อผมว่า “ยอด” มาจากคำเต็มว่ายอดเยี่ยมไม่เป็นรองใคร เรียกว่าตั้งชื่อเพื่อเอาฤกษ์เอาชัยไว้ก่อน แต่ถ้าหากว่า ความยอดเยี่ยมของชีวิตมาจากการตั้งชื่อ ผมคงมีชีวิตที่ดีและสงบสุขมากกว่านี้

 

แต่จะว่าไปแล้ว แค่จบปริญญาตรีสาขาภาษาอังกฤษธุรกิจ คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ วิทยาเขตวังไกลกังวล ได้ด้วยเกรดที่พอผ่านเกณฑ์ได้อย่างเต็มกลืนก็ถือว่าดีพอสำหรับผมแล้วมองย้อนกลับหลังไปหกปีกว่าๆ ที่เล่าเรียนอยู่ ณ สถานศึกษาแห่งนี้ มีทั้งสุขและทุกข์ให้จดจำ

 

เมื่อปีพุทธศักราช 2540 แม่พาผมสมัครเข้าเรียนสาขาภาษาอังกฤษธุรกิจ ระดับ ปวส. (ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง) ใช้เวลาเรียนแค่สองปีก็จบ แม่หวังว่าผมจะจบการศึกษาอย่างรวดเร็ว และนำวิชาความรู้ไปใช้หาเลี้ยงตัวเองได้ โดยแบ่งเบาภาระค่าใช้จ่ายของครอบครัว แต่น่าเสียดาย เหตุการณ์ไม่ได้เป็นไปตามที่แม่หวัง

 

เป็นเพราะนิสัยขี้เหงาของผมเอง ผมเป็นคนรักเพื่อน ชอบบริการเพื่อน ไม่ว่าเพื่อนหญิงเพื่อนชาย แต่เพื่อนหญิงผมจะบริการเป็นพิเศษหน่อย อย่าว่าผมเลยครับ ก็เพื่อนหญิงแก้เหงาได้มากกว่าเพื่อนชาย ความรู้สึกนี้ได้มาจากการสังเกตความรู้สึกส่วนลึกของผมเอง

 

จำไม่ได้ว่าความขี้เหงาของผมเกิดมาตั้งแต่เมื่อใด จำได้แต่ว่า พ่อกับแม่แยกหย่าร้างกันเมื่อผมอายุเพียง 8 ขวบ แม่แต่งงานใหม่กับช่างก่อสร้างที่มาติดพันอยู่ปีกว่า ส่วนพ่อหายหน้าไปสองปีกว่า ผมรู้มาว่าท่านแต่งงานกับสาวใหญ่สูงอายุ ซึ่งผมได้มีโอกาสได้พบบ้างปีละครั้งสองครั้ง

 

แม้ว่าพ่อจะส่งเงินมาช่วยค่าเล่าเรียนของผมตลอดมา ผมจะได้พบพ่อปีละครั้งสองครั้งเท่านั้น ดูเหมือนว่าผมจะไม่ค่อยได้คิดถึงพ่อมากนัก คงเหมือนกับพ่อที่ดูเหมือนว่าไม่ค่อยจะยินดีพบผมบ่อยนัก ส่วนแม่เลี้ยงนั้นผมยิ่งไม่ต้องการพบหน้า สังเกตว่าท่านเองก็ไม่ต้องการให้ผมไปพบพ่อบ่อยครั้งนัก แม้ว่าผมจะอยู่บ้านเดียวกับแม่ แต่ก็ไม่ค่อยจะได้คุยกันบ่อยนัก

 

เพราะแม่ไม่ว่าง มีธุระไม่ว่าจะงานค้าขายของเล็กๆ น้อยๆ ทั้งวัน งานเลี้ยงน้องอีกสองคน ซึ่งผมไม่ค่อยจะมีส่วนร่วมเท่าไร พ่อเลี้ยงยิ่งหนัก คือแทบไม่ต้องมองหน้ากัน ต่างคนต่างอยู่ ไม่ส่วนใดที่ต้องสัมพันธ์กันเลย หรือถึงมีส่วนที่ต้องสัมพันธ์กันผมก็จำไม่ค่อยได้

 

เพื่อนจึงเป็นเหมือนชีวิตของผม การทำให้เพื่อนพอใจ รักผมเห็นความสำคัญของผม เป็นความหวังลำดับต้นๆ ในชีวิตอันเปลี่ยวเหงาของผม ยามไม่มีเพื่อนอยู่ใกล้ๆ ผมไปนั่งริมเขื่อนมองทะเลอันเวิ้งว้างปล่อยความคิดให้ลอยล่องไปไกลสุดขอบฟ้า ฝันเอาว่าที่นั่นคงมีเพื่อนมากมายรอคอยผมอยู่ แค่นี้ก็มีความสุขได้ แน่นอนยามไม่มีเพื่อน เวลาของผมจึงหมดไปกับการได้นั่งเงียบๆ ริมทะเลหัวหินมองเส้นขอบฟ้าไปเรื่อยๆ บางทีใช้เวลาเป็นวันวัน

 

จำได้ดีว่าวันที่แม่มาส่งผมลงทะเบียนเรียนที่มหาวิทยาลัย (ตอนนั้นยังมีสถานะเป็นสถาบันฯ) ท่านหยิบห่อเงินจากชายพกราวหนึ่งหมื่นห้าพันบาทด้วยมืออันชุ่มเหงื่อ ส่งให้ผมไปจ่ายเป็นค่าลงทะเบียนและค่าใช้จ่ายอื่นๆ ทุกรายการ เหลืออยู่เล็กน้อยเป็นเงินงวดแรกให้ผมเก็บติดก้นกระเป๋า “ตั้งใจเรียนให้ดีนะลูก จะได้จบเร็วๆ” แม่พูดเบาๆ พยายามมองหน้าผม แต่ผมไม่อยากมองตอบ หน้าตาของผมยังคงเฉยเมย เริ่มรู้สึกรำคาญที่ถูกเทศนาสั่งสอนในที่สาธารณะ “จะเอาอะไรกันนักหนา แค่ทำหน้าที่แม่ที่ดีให้เงินลูกศึกษาเล่าเรียน” ผมนึกในใจ

ภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ท

(บันทึกปี 2548)

หมายเลขบันทึก: 443206เขียนเมื่อ 9 มิถุนายน 2011 20:05 น. ()แก้ไขเมื่อ 11 ธันวาคม 2012 13:45 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน


ความเห็น (25)

ภาพนักศึกษารุ่นใหม่

ซึ่งปัจจุบันเปลี่ยนไปมาก ทันสมัยขึ้น


มาชม

มีสาระน่าสนใจนะครับผม

ขอบคุณนะคะท่านอาจารย์โสภณ  Ico48 ที่แวะไปเยี่ยม

คุณยายสองคนอาจจะเป็นน้องนางบ้านนาเมื่อวัยสาวก็ได้นะคะ

ฝากรูปน้องนางบ้านนาใหม่นะคะ

Ico48เรียนอ.ยูมิครับ

  • เป็นเรื่องราวของ นศ. คนหนึ่ง
  • แต่ผมเปลี่ยนชื่อเสียงเรียงนามเขาใหม่
  • เขาเรียนช้ากว่าเพื่อนๆ ถึง 4 ปีครับ

สวัสดีครับ

ผมก็นึกแล้วว่า

อาจารย์ทำไมมีชื่อเล่นหลายชื่อ

แต่ก็ดูยิ่งใหญ่ทุกชื่อครับ

หวังว่าตอนจบอาจารย์คงจบ

แบบไม่หักมุมนะครับ

ราตรีสวัสดิ์นะครับ

พรุ่งนี้ผมมีงานแต่เช้า

แต่เมื่อเห็นอาจารย์นำดอกราตรีมาหาให้

ผมเลยเข้ามา

แต่จริง ๆ แล้ว

ผมก็คิดถึงอาจารย์

ขอให้อาจารย์มีความสุขนะครับ

เน้อหาดีแท้ ๆ ได้ข้อคิดมากมาย ขอบคุณที่แบ่งปันความรู้

ผมคนนึงครับ ที่เคยเป็นเด็กบ้านแตก โชคดีหน่อยที่ญาติๆให้ความสนใจ(กลัวผมไม่อบอุ่น...หารู้ไม่ว่า จริงๆเป็นคนขี้ร้อนครับ ฮ่าๆ) แต่ก็นั่นแหละครับ ถึงอยู่ในกลุ่มคน หากเราเคว้งคว้าง มันก็เหงาอยู่ดี...จะรออ่านตอนต่อไปนะครับ

ช่างเป็นอะไรที่ที่สะท้อนสังคมไทยแบบใกล้ชิดมากๆ นะครับ ที่ือื่นก็อาจจะด้วยนะ ประทับใจกับบันทึกนี้ครับ

สะดุ้งเลย เพราะชื่อตัวละครตรงกับผม

สวัสดีค่ะอาจารย์

เป็นอีกชีวิตที่แบ่งปันให้เรียนรู้

เห็นความรักที่แม่มีต่อลูกค่ะ

ขอบคุณค่ะ

มีอีกกี่ตอนคะอาจารย์  อยากอ่านตอนจบ..

รายการนี้ มีแต่รูปสวยๆ หล่อๆ น่ารัก ทั้งน้าน

สวัสดีค่ะ

เล่าเรื่องน่าติดตามค่ะ อ้าว...ไม่ใช่ภาพอาจารย์โสภณตอนเป็นนักเรียนหรือคะ

สวัสดีค่ะ..

มาติดตามอ่านด้วยคนค่ะ สนุกดีค่ะ..รออ่านต่อ

สวัสดีครับอาจารย์โสภณ

ผมมาคารวะอาจารย์ที่ช่วยสอนให้ผมรู้วิธีการนำภาพมาประกอบการเขียนบันทึกก็ได้เท่าที่อาจารย์แนะนำแหละครับ อย่าลืมบทที่2 นะครับ

ด้วยความเคารพนับถือครับ

Ico48เรียนคุณพรพตครับ

ต่ออีกหน่อย เรื่อง ดาวน์โหลด photoscape มาใส่เครื่องก่อนนะครับ (ถ้ามีแล้วก็ข้ามไปก่อน) โปรแกรมเพื่อการแต่งรูปภาพ ปรับขนาดครับ 

วิธีการก็พิมพ์คำว่า "ดาวน์โหลด photoscape" ลงใน google.com 

พอขึ้นมาก็โหลด และเปิดใช้งานเลย 

ได้ผลอย่างไรแจ้งด้วยครับ

Ico48เรียนครูอิ๊ดครับ

  • น้องนางบ้านนาคราวนี้สาวงามพริ้งเพราไปเลยครับ
  • ว่าแต่ว่า หลังจากถ่ายภาพนี้แล้ว เวลาผ่านไปนานเท่าใด อิอิ

Ico48เรียนคุณหมอทิมดาบครับ

  • ผมเพิ่งจะกลับมาถึงบ้านครับ 
  • อาบน้ำแล้วเข้า G2Kเลยครับ
  • คิดถึงเพื่อนๆ ชาวเรา unseen friends
  • พรุ่งนี้ตื่นแต่เช้า ไปสอนพิเศษที่ราชบุรี
  • เรื่องของยอด บันทึกจากเรื่องจริงของศิษย์
  • คนหนึ่งที่เบื้องหลังสะท้อนเชิงจิตวิทยาได้ดีเทียวครับ

ครับ กำลังคิดถึงอาจารย์

ไปทำธุระคงเรียบร้อยดีนะครับ

และดีใจด้วยนะครับที่ได้กลับไปเยี่ยมบ้านครับ

Ico48เรียนคุณ
vearngchai Ninduangdee
  • ขอบคุณที่แวะมาอ่าน
  • ครั้งหน้าเรียนเชิญอีกนะครับ

Ico48เรียนคุณเพชรครับ

  • เรียกว่าเป็นความบังเอิญนะครับ
  • ซึ่งอาจเกิดขึ้นได้ แต่ชีวิตของคน
  • ย่อมแตกต่างกันไป ใช่เปล่าครับ

Ico48เรียนคุณถาวรครับ

  • บางคนดูเหมือนว่าเก่งกาจกล้าหาญ
  • แต่เบื้องหลังคือขาดความอบอุ่น
  • ขาดความรัก ซึ่งเป็นสิ่งที่ทุกคน
  • ปรารถนาในส่วนลึก

Ico48เรียนคุณครูไก่ครับ

  • มีสองตอน นำมาวางไว้ให้อ่านกันแล้ว
  • เรื่องนี้เป็นจุดสังเกตของนักศึกษา
  • ที่สอนไปสังเกตไปว่า เขาเป็นอย่างไร
  • และมีชีวิตเบื้องหลังอย่างไร
  • น่าคิดน่าสนใจนะครับ

Ico48เรียนผอ.ชยันครับ

  • ชีวิตจริงของนักศึกษาที่อยู่ในความทรงจำนะครับ
  • หลายเรื่องที่นำมาเขียนบันทึกไว้เป็นเรื่องจริง

Ico48เรียนครูดาหลาครับ

  • ภาพอาจารย์โสภณตอนหนุ่ม
  • ไม่โสภณโสภาตามชื่อดอกครับ
  • จึงแอบไปนำภาพคนอื่นมา
  • เพื่อให้ดูดีขึ้นหน่อย 
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี