ทำทุกวันให้เป็นวันพิเศษ...

         แม่เล่าให้ฟังว่า.... แม่เกิดที่จังหวัดอยุธยา ในครอบครัวชาวนาธรรมดา แม่มีพี่น้องทั้งหมด 6 คน สมัยที่แม่เด็ก พ่อของแม่ (ก็ตาของเรานั่นแหละ) ถือว่าเป็นนักเลงหัวไม้ กินเหล้า ตีไก่ เล่นการพนันทุกชนิด คนที่ทำหน้าที่หาเลี้ยงแม่และพี่น้องก็คือ ยาย แม่เล่าว่ายายเป็นคนขยัน ทำงานหนักทุกอย่างเพื่อจะได้เงินมาเลี้ยงดูลูกทั้ง 6 คน ยายไม่เคยปริปากบ่นเลย ในที่สุดตาก็แพ้ความดีของยาย ทำให้ตากลับตัวเป็นคนดีและกลับมาช่วยยายทำมากิน...

      แม้ว่า ยายไม่มีสมบัติอะไรให้แม่ แต่สิ่งที่แม่ได้จากยาย ก็คือ ความเป็นนักสู้ เห็นได้จาก การที่แม่ทำงานหนัก ขยัน และ อดทนเหมือนยาย

      ความรักและผูกพันของแม่ที่มีให้ยายถูกถ่ายทอดมาถึงพวกเรา สมัยที่เด็กๆ  แม่จะพาพวกเราไปกินข้าวที่บ้านยายทุกๆ สัปดาห์ หรืออย่างน้อยที่สุดก็เดือนละครั้ง...

      จนเมื่อ 5 ปีที่แล้ว เหตุการณ์ที่แม่จดจำไม่รู้ลืมก็คือ หนึ่งอาทิตย์ก่อนถึงวันแม่ แม่สั่งพวงมาลัยที่แม่คิดว่าสวยที่สุด เพื่อไปมอบให้ยาย 

       ระหว่างที่รอให้ถึงวันแม่....คนข้างบ้านยายโทรมาบอกว่า......

ยายล้มในห้องน้ำที่บ้านและจากไปไม่มีวันกลับ...

       การจากไปของยาย ทำให้แม่เสียใจมาก  แม้ความเสียใจอาจลบเลือนไปตามกาลเวลา แต่สิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจของแม่ตลอดมาก็คือ..ทุกๆปีเมื่อใกล้จะถึงวันแม่ แม่มักจะบ่นให้ได้ยินอยู่เสมอว่า ถ้าแม่ไม่ให้ความสำคัญกับวันพิเศษเพียงวันเดียว ยายก็คงได้รับพวงมาลัยจากแม่ด้วยมือของยายเอง...

"แทนที่จะวางบนมือที่ซีดขาวของยาย....."