ณ เย็นหนึ่งพุธที่ยี่สิบห้า

                        ๒๕ พฤษภาคม ๒๕๕๔

       ณ เย็นหนึ่งพุธที่ยี่สิบห้า ลงเวรมาเกือบหกโมงจากโรงหมอ
มีเม็ดฝนหล่นร่วงมิอาจรอ  เสื้อกันฝนใส่สิหนอกลับหอกัน
       จักรยานยนต์คู่ชีพมิรีบนัก ด้วยกลัวหนักเม็ดฝนจะโดนฉัน
ถึงที่พักจอดรถโดยเร็วพลัน สะบัดหยดน้ำฝนนั้นกระเด็นไกล
       เดินถึงห้องโทรศัพท์จับแนบหู

ไถ่ถามดูแม่พ่ออยู่ที่ไหน
กลับถึงบ้านทำงานอยู่หรืออย่างไร แม่รับสายบอกยังไม่สะดวกคุย
       พอวางสายจากแม่ได้ไจฉันหิว บรรจงหยิบถุงหูหิ้วกลิ่นหอมฉุย
 มีส้มตำข้าวเหนียวฉันพร้อมลุย ปีกไก่นั้นช่างหอมฉุยคู่กันมา
       ฉันอิ่มหนำสำราญเป็นแน่แท้ ก็เพราะแหมกินฟรีนี่สิหนา
ด้วยเป็นเพราะหัวหน้ามีเมตตา     ซื้อมาฝากล่ะสิหนาอร่อยจริง