นกไม่มีขน คนไม่มีการศึกษา นักเรียนไม่รู้ภาษาอังกฤษ ชีวิตอับเฉา

นักศึกษาเรียนปรับพื้นปี2554

 

 

สาขาสารสนเทศ-การพัฒนซ็อฟแวร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล รัตนโกสินทร์ วังไกลกังวล เข้าเรียนปรับพื้นฐานเพื่อก้าวเข้าสู่การเรียนในระดับมหาวิทยาลัยอย่างเต็มรูปแบบ ปัญหาที่ทำให้เกิดการเรียนปรับพื้นเพราะ ที่ผ่านมานักศึกษาจำเป็นต้องปรับตัวในระบบการเรียนแบบมหาวิทยาลัย คือ นักศึกษาต้องรับผิดชอบตนเอง คณาจารย์เป็นเพียงผู้คอยประคับประคองดูแลอยู่ห่างๆ ให้กำลังใจ แนะนำวิธีการวางตัวตามระบอบของมหาวิทยาลัย วิธีการศึกษาแบบใหม่ที่ต่างไปจากการเรียนในโรงเรียนมัธยม การดูแลตัวเองในการอยู่นอกบ้าน ห่างไกลจากผู้ปกครอง

ความห่วงใยของพ่อแม่ กับความว้าเหว่ของลูกหลานในระยะเปลี่ยนผ่านที่อยู่ในระดับสูงก่อให้เกิดความเครียดและการปรับตัวได้สองด้าน ทั้งบวกและลบ จากการสังเกตุพบว่า ข้อผิดพลาดของนักศึกษาใหม่ ที่เข้าสู่การดำรงชีวิตในระบบของมหาวิทยาลัยมีหลายด้านอย่างน่าสนใจ เช่น

1. ความรับผิดชอบ

ต่อชีวิตของตนเองต่อหน้าที่ของนักศึกษา คือต้องศึกษาเป็นเป้าหมายหลัก ด้วยความรัก ด้วยความเพียร ด้วยความจดจ่อ ด้วยความใคร่ครวญพิจารณาอย่างหนักในการเรียนรู้ วิธีแก้ไขคือ ต้องยึดเป้าหมายหลักไว้ก่อน ตั้งตรงไว้ให้เป็นเสาเกียด (เสาหลักของวัวลาน) ห่างจากหลักนี้ไม่ได้เด็ดขาด

2. การคบเพื่อนที่ดี 

ต้องชักชวนกันเรียนรู้อย่างมีแผนการที่ต่อเนื่องยาวนาน2-4ปี ตามแต่ระดับชั้นของปีการศึกษา เพื่อนที่ชักชวนกันทำอย่างอื่นถือว่า มิตรเทียม หรือมิตรปฏิรูป เร่งรีบแก้ไขโดยการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมใหม่ ชักชวนกันหันกลับมาตั้งใจเรียนรู้ทุกด้าน วิชาการ กิจกรรม คุณธรรม

3.ความว้าเหว่

ห่างไกลบ้านก็ย่อมเหงา การดื่มกิน เที่ยวเล่น ใช้จ่ายเงินของพ่อแม่ผู้ปกครอง อาจกระทำได้ง่าย ซึ่งเป็นภัยร้าย ที่นักศึกษาใหม่ต้องตระหนักรู้ล่วงหน้า และเตรียมการป้องกันตัวเองไว้ก่อนด้วยความรู้เท่าทัน ว่าจะวางตนต่อความเหงาอันรุนแรงเเฝงเร้นในส่วนลึกของตนเองอย่างไร

4. ความประมาท

ประมาทต่อการเรียน ประมาทต่อการติดเพื่อนมิตรปฏิรูป ประมาทต่อการใช้จ่ายเงินของผู้ปกครอง ประมาทต่อความรักระหว่างเพศซึ่งอาจเป็นอันตรายต่อชีวิตการเรียนการศึกษาได้ในระยะยาว ดังนั้น นักศึกษาพึงระวังและหาทางป้องกันไว้ล่วงหน้า

ทั้งหมดนี้แก้ได้ง่าย ด้วยความมุ่งมั่นเอาจริงเอาจัง เห็นเป้าหมายของการมาเป็นนักศึกษาได้ชัดเจน มีเป้าหมายแล้วก็เดินตามเป้าหมายนั้น เดินน้อยเดินมากก็ต้องเดิน เดินไม่หยุดในที่สุดก็ถึงเป้าหมายนั้นจนได้