ขอบุญคุณแม่สมุทร
อุ้มชูบุตรสุดที่รัก
แต่ยังให้พลังหลัก
จวบเวลาเป็นทารก
    หาดทะเลเหมือนเปลใหญ่
จึงฝากไข่มาให้กก
ลูกอุบัติก็ถัดจากบก
สู่สาครินทร์หากินเอง
    เลี้ยงง่ายจึงตายยาก
ไม่ลำบากหากไม่เบ่ง
เมื่อท้องและกระดองเกร็ง
ค่อยว่ายกลับสู่ทับดิน
     หลังพ้นทุรชนแกล้ง
แย่งเอาไข่เราไปกิน
เคลื่อนช้ากว่าชีวิน
ดั่งหินผาอายุยืน
    ใช้ขาต่างว่าครีบ
ชีพบกน้ำพอกล้ำกลืน
เป็นคติถ้าริฝืน
ธรรมและโลกโชคเป็นภัย
    ใหญ่โขไดโนเสาร์
สิ้นเผ่าแพร่แต่ยุคไหน
ท่วงทีหนีทีไล่
ให้อัดอั้นสูญพันธ์เอย

  บัวแอร่ม แจ่มใจ (มกราคม 2548)