การมีจุดยืนเป็นของตนเองและสามารถบอกผู้อื่นได้ถือเป็นสิ่งดี

           วันวาน...เวลา 08.30 น.กว่า ๆ นักปราชญ์ทางวัฒนธรรม  และนักปราชญ์ทางประวัติศาสตร์ของไทยเดินเข้ามาที่ห้องบรรยาย...สวัสดีครับท่านอาจารย์...ผมยกมือไหว้...ศ.สุธิวงศ์  พงศ์ไพบูลย์  และ ศ.ดร.นิธิ  เอียวศรีวงศ์  ...ท่าน อ.นิธิ  ต้องการส่ง  Email  ผมจึงนำท่านมาที่ห้องทำงานผม  จากห้องที่จะบรรยายในเวลา 09.00 น.ต้องขึ้นภูเขาเหมือนขึ้นบันใดตึก  4  ชั้น

          ผมถามท่าน อ. ว่า...อายุเท่าไหร่แล้ว...66...ย่างเข้า...67  ปีนี้  ท่านตอบ...ที่ผมถามเพราะการนำขึ้นหลังเขานั้นต้องใช้กำลัง...และผมจะได้ตัดสินใจว่า...จะนำท่าน อ. เดินเร็วหรือเดินให้ช้า ๆ ดีครับ  ฮา ๆ เอิก ๆ 

         ต้องขอชื่นชมท่าน อ. นิธิ  ที่มีความว่องไวในหลายเรื่อง...ท่านใช้  คอม ฯ  ได้เก่งมาก...ผมคนหนุ่มยังตามหลังท่านแบบไกลลิบ ๆ ๆ

          ท่าน อ. นิธิ  เริ่มต้นบรรยายถึง...วาทะกรรม...คือ  คำพูดที่เป็นฐานคิดอย่างหนึ่งว่า...สิ่งนั้นมันเชื่อมโยงอะไร ให้สัมพันธ์กับอะไร   วัฒนธรรมไทย  ให้ความสำคัญผู้อาวุโส  ในความสำคัญนั้น  มันมีเรื่องของอำนาจแฝงอยู่ด้วย...ทำไม...เรายอมเชื่อหมอกับช่างตัดผมให้ทำอะไรหรือมีอำนาจเหนือร่างกายเราได้...รัฐ...ใช้เรื่องสุขภาพ...เหนืออำนาจคน  เช่น  กักขังคุณไว้ในโรงพยาบาล  เพื่อดูอาการไข้หวัดนก...ใช้โรงพยาบาลแทนคุก...ครอบงำคุณ...ทุกคนพอมีการถูกครอบงำ...มันจะมีการต่อสู้...เช่น...หมอบอกว่าอย่างนี้...แต่มีชีวะจิตบอกว่าอย่างนั้น...

            การที่เราสามารถที่จะบอกได้ว่า...ฉันก็เป็นคนนะโว้ย...ภาษาทางวิชาการเรียกว่า...อัตลักษณ์

แต่ถ้าผู้อื่นนิยามให้เราว่า...เราเป็นคน...ภาษาทางวิชาการเรียกว่า...เอกลักษณ์...

           วาทะกรรมทางวัฒนธรรมศึกษา...มีอะไรซ่อนอยู่เบี้องหลัง...ใครครอบงำใคร...จุดเริ่มศึกษาวัฒนธรรมมา

จากประเทศอังกฤษ  ที่ต้องการศึกษาประเทศนั้น ๆ ๆ เพื่อเข้าไปครอบงำและปกครอง...ผมฟัง...อย่างตั้งใจ...

ท่าน อ.  มีชั่วโมงบินสูงมาก ๆ ...ครับขอชื่นชม...

             ผมมองว่าอาจจะผิดก็ได้คือ...การครอบงำ...แช่แข็ง...ไม่ให้เติบโตอย่างอิสระเสรีตามที่ควรจะเป็น...เป็นแนวคิดที่ล้า

หลังมาก ๆ...คนทางเหนือควรพูดภาษาอู้เก้าเมือง...คนทางอีสานควรเว้าภาษาลาว...คนใต้เชื้อสายมลายูควรพูดภาษายาวี...ได้อย่างยืดอก...เท่า ๆกับการพูดภาษาไทย  ผมไม่อยากเห็นอักษรตัวธรรม...อักษรขอมในใบลาน

อักษรล้านนา...หรืออื่น...ที่บรรจุภูมิปัญญาท้องถิ่นต้องหายไปครับ...ภาษาอยู่ได้เพราะมีการสร้างสรรค์ทางภาษา

ไม่ใช่อยู่ได้แค่รักษาตัวอักษรอย่างเดียว...ผมอยากเห็นมีการเขียนกลอนเป็นภาษาตัวขอมบ้าง...คงสนุกดีนะครับ

หรือคุณมีความเห็นอย่างไรในเรื่องนี้...

                                                                     ด้วยความปรารถนาดี

                                                                                 จาก…umi