คุณเห็นฉัน แล้วสั่นกลัว น่าหัวเราะ
ขอหยันเยาะ คนขี้ขลาด ที่หวาดหวั่น
ต่อกระดูก ที่ผูกโยง เป็นโครงนั้น
ซึ่งเหมือนกัน อยู่ภาย ในกายคุณ
    ทำเป็นไก๋ ไม่เฉลียว ใจเชียวว่า
รูปกายา ที่น่าแล ก็แค่หุ่น
อันผิวหนัง ฉาบวาว  ให้น่าคุ้น
พอช่วยลุ้น ล่อราคะ ให้สะใจ
    เกลียดกลัวผี  ที่ไหนๆ ก็ไม่ทราบ
ผีในคราบ  กายตน  กลับทนไฉน
คุณเนฉัน ควรพลันคิด ว่าพิษภัย
ที่แท้ไซร้ คือความเขลา ของเราเอย

"ปู่มี"
มกราคม 2548