ขอบคุณ ยังน้อยไป

 

มาอีกแล้วครับ กับการเคลื่อนไหวของผมของบล็อกของผม วันนี้ผมก็อยากจะขอบคุณ ทุกคนที่ทำให้ผมได้มีวันนี้ ผมก็แค่เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง แต่ถ้าไม่มีคนที่อยู่ข้างหลังผมที่คอยพลักดันให้ผมก้าวต่อไป ผมก็คงจะไม่มีวันนี้
 
       ขอบคุณพ่อและแม่ ที่ท่านเป็นผู้ให้กำเนิดผม ให้ผมได้เรียนหนังสือจนกระทั่งถึงทุกวันนี้ ท่านยอมเหนื่อย เพื่อให้ผมได้เรียนหนังสือ


       ขอบคุณผู้มีพระคุณต่าง ๆเช่น ปู ย่า ตา ยาย ที่ท่านคอยเลี้ยงดูกระผม ยามที่พ่อกับแม่ผมไปทำนา ก็มีปู่ ย่า ตา ยาย ที่คอยเลี้ยงดูกระผม ให้ผมเป็นคนดีมาจนถึงทุกวันนี้


      ขอบคุณตัวกระผม ขอบคุณแรงใจของกระผมที่ทำให้ผมยืนหยัด ต่อสู้กับปัญหา อุปสรรค คำดูถูก ต่าง ๆ ที่เข้ามา แต่ผมก็สามารถต่อสู้กับปัญหาต่าง ๆ ได้จนถึงทุกวันนี้


      ขอบคุณแฝดพี่ ที่คอยให้คำปรึกษาต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นการเรียน การดำเนินชีวิต เวลามีปัญหาต่าง ๆ ผมไม่รู้จะปรึกษาใคร ก็ปรึกษาแกเป็นคนแรก และแกก็ให้คำปรึกษาได้ดีมาก


       ขอบคุณครู-อาจารย์ที่อบรมสั่งสอนให้ผมเป็นคนดี และค่อยให้ความรู้กับผม อยากจะขอบคุณพิเศษ อ. ดาริน พงษ์สุข ที่เป็นอาจารย์ที่เปลี่ยนความคิดของผม จากที่เคยคิดว่าจะเรียนด้านศิลปะ แต่ท่านก็เป็นคนที่ดึงผมให้มาเรียนคอมพิวเตอร์ตั้งแต่ตอนอยู่ ม.3 และมีความอยากเรียนคอมพิวเตอร์จนถึงปัจจุบัน


      ขอบคุณเพื่อน ๆ และผู้เป็นที่รัก ขอบคุณเพื่อน ๆ ทั้งเพื่อนในวัยเด็ก ที่ได้ร่วมทุกข์ร่วมสุข และได้มีโอกาสจนถึงทุกวันนี้ขอบคุณเพื่อน ๆ โปรแกรมวิชา วิทยาการคอมพิวเตอร์ทุกคนที่ค่อยให้คำปรึกษาในเรื่อง การเขียนโปรแกรม และช่วยให้ผมได้เรียนวิทยาการคอมพิวเตอร์จนสำเร็จการศึกษา


       ขอบคุณศาสนา ประเพณี วัฒนธรรมที่คอยอบรมสั่งสอนให้ผมสามารถอยู่ร่วมกับสังคมได้ โดยที่เราไม่ทำให้คนในสังคมเดือดร้อน ความรัก ในการที่ทำให้เรารักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง


        ขอบคุณสถานที่ต่าง  ๆ  สถานศึกษา แหล่งรวมรวมความรู้ สถานที่ต่าง ๆ ขอบคุณ โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 21 ที่เลี้ยงดูผมมาเป็นระยะเวลา 9 ปี ให้โอกาสทางการศึกษา การอยู่ดำเนินชีวิตของเด็กหอ


        ขอบคุณโอกาส      ผมไม่ได้เป็นคนเก่ง หรือดีแต่ยังใด แต่ขอบคุณโอกาสที่เข้ามาหาผม และผมจะทำโอกาสที่ผมได้รับให้คุ้มกับที่ผมเป็นคนได้รับโอกาสเหล่านั้น เพื่อไปถึงความใฝ่ฝันของผม


        และสุดท้าย ขอบคุณคนที่เคยทิ้งกันคนก่อน ๆ นั้นในท้ายที่สุด ไม่รู้จะขอบคุณใคร ก็อยากจะขอบคุณคนที่ผมได้เคยแอบรัก แต่หารู้ไม่ว่าเขาไม่ได้รักเรา และก็ทำให้เราได้รู้ว่า เขาไม่ใช่คนที่ใช่ ทำให้เราก้าวต่อไปเพื่อหาคนที่ใช่ของเราต่อไป

ท้ายที่สุดทุกคำขอบคุณของผมที่ได้ขอบคุณไป ผมว่ามันยังน้อยไป ถ้ามีโอกาสคงได้ไปขอบคุณกับทุกคนก็คงจะดีมากครับ