ผมจึงนัดให้มารับจักรยานคืน ท่านก็ฝืนสังขารมาลูบคลำจักรยานคู่ชีพน้ำตาซึม ผมคะยั้นคะยอให้ท่านขี่ออกจากบ้านผมไป ผมจำภาพแห่งความสุขนั้นติดตา

 

ผมมีเรื่องอิ่มใจมาแบ่งปัน

ราว พ.ศ. 2548 ชายชราพ่อของพยาบาล ทราบว่าผมอนุรักษ์จักรยานก่า ท่านจึงนำจักรยานราเล่ห์แท้แสนรัก (แต่สภาพสนิมเขรอะ) มาให้ ผมจอดทิ้งไว้จมน้ำท่วมเมื่อ ปี 49 พอน้ำลดเห็นแล้วสงสารจักรยานจึงนำมาบูรณะจะดีกว่าเดิม ซื้ออะไหล่เกียรจาก ebay มาใส่ ผมเอามาขี่โก้ๆ นานพอควร

นึกถึงเจ้าของเดิมที่ป่วยด้วยไตวายเรื้อรังต้องฟอกเลือดสัปดาห์ละสองครั้ง คงทุกข์ไม่น้อย ผมจึงนัดให้มารับจักรยานคืน ท่านก็ฝืนสังขารมาลูบคลำจักรยานคู่ชีพน้ำตาซึม ผมคะยั้นคะยอให้ท่านขี่ออกจากบ้านผมไป ผมจำภาพแห่งความสุขนั้นติดตา เวลาผ่านไปแล้ว 5-6 ปี ชายชราคนนี้ยังมาฟอกเลือดอยู่ และยังขี่จักรยานคันเดิมนี้ได้ ผมเป็นเพียงผู้บูรณะพลอยเป็นสุขไปด้วย

ปันความสุขมาให้นะครับ

ฝากภาพจักรยานเก่าที่ถูกเจ้าของเดิมทอดทิ้ง พอผมจะไปบูรณะ มันถูกชั่งกิโลขายไปหลังบันทึกภาพนี้ไม่นาน เสียดายที่จะไม่มีใครได้ขี่มันอีก

http://www.gotoknow.org/file/c4hnews/rustybike_resize.jpg