หน้า 27

 

 

 

เจ้าผู้หงส์คำผ้าย            กลายเข้าคัณฑมาศ

เจ้าสิปองใส่ไม้               โพธิ์ดั้วฮ่มเขียว

 

เจ้านอนในมุ้ง                 สังมาให้ยุงกัด

บาดข้อยนอนเปลือยกาย  พัดบ่มียุงต้อง

 

เจ้าผู้จิกจิจั้น                  ขามะเฮ็งเก้ากิ่ว

สังบ่โกะโก่มโก้ย            คลานเหลั้นอยู่ขี้ดิน

 

เจ้าผู้ขิงผิงหน้า              ลิงกังกอกวอก

โกกโลกเกกเวกว้ำ         โถเถ้าพระคาวา

 

เจ้าผู้อรมัยหน้า              คิ้วกงดั่งคันศร

ขนตางอน                     ดั่งนางเมืองฟ้า

ทันตาแข้ว                     ขาวงามปานแว่น

ฮูปอ้อนแอ้น                   นางฟ้าก็บ่ปาน