คืนแห่งความสับสนและทุรนทุราย

ผมสะสางตู้หนังสือ...เลยพบกลอนชิ้นนี้...แต่งไว้เมื่อคืนหน้าร้อน พ.ศ.2541

อยากลืมดวงตาคู่นั้น...

ไม่อยากฝันถึงหน้าเมื่อยามหลับ

อยากลบความคิดถึงหายลิบลับ

อยากย้อนกลับเวลาไปที่ก่อนเก่า

 

ไม่น่ามาโคจรพบกัน...

จะไม่ต้องมีวันที่ซึมเศร้า

ไม่ต้องหลงหลงลืมลืมเลยตัวเรา

แต่จะเลิกสิ่งเหล่านี้ได้อย่างไร ?

 

คืนรูปไว้ตรงที่เก่า...

อยู่กับเราก็พะว้าพะวงหลงใหล

เอาคืนเธอเพราะหยิบรูปเธอไป

คงไม่เต็มใจให้เลยต้องคืน

 

ทุรนทุราย...

กระสับกระส่ายและขมขื่น

นั่งนับเวลากลางวันและค่ำคืน

ตัวเราจะฝืนไม่มาหาได้อย่างไร ?

 

อยากจะมาหา...

แต่เหมือนว่าเธออยากให้มาไหม ?

คงรำคาญและพะอืดพะอมใจ

ไม่เป็นไรไม่ใส่ใจเพราะอยากมา

 

อยากรู้ความรู้สึก...

เธอนึกอะไรต่อกันนั้นนักหนา

ไม่อยากให้มาก็บอกมา

จะได้เตรียมใจให้กล้ารับความจริง

 

ขอมากไปไหม...

แค่ห่วงใยหรือก็ว่าไปกับทุกสิ่ง

ถ้าห่วงใยก็ห่วงใยกันจริงจริง

ถ้าจะทิ้งก็บอกกันมาตรงตรง

 

จะให้รอเวลา...

ก็เพียงขอความมั่นใจให้เสริมส่ง

รอได้แน่ถ้าแลกหัวใจกันซื่อสัตย์

แต่เธอคงลำบากใจเลยใช่ไหม ?

 

ไม่เป็นไรหรอก...

ได้ระบายออกแล้วคงนอนหลับได้

ต้องขอโทษที่ต้องรับรู้และกวนใจ

แต่นี้คือความรู้สึกข้างในจากใจจริงจริง.

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน คือ...การร่ายรำของตัวอักษร



ความเห็น (4)

เดินไปเดินมาหลายเที่ยว

คืนเปลี่ยวหนาวลึกดึกดื่น

เดินเพียงลำพังทั้งคืน

ตาตื่นเพราะท้องเีสียเอย อิอิ

สายปาน
IP: xxx.26.102.93
เขียนเมื่อ 

ไม่เคยลืมดวงตาคู่นั้น... แม้ยามนอนหลับ....ยังฝันเห็น

พี่ชอบหนังเกาหลีในภาพนี้มากค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ

วันนี้ยายมีโอกาสมาเล่นหน้าจอค่ะ  เพราะห่างไปบ้างหลายวัน หรือเป็นระยะ ๆ ให้เหมาะสมกับวันค่ะ

เวลาว่าง  ยายหาทางอ่านหนังสือและอยู่เงียบ ๆ ชักจะเหมาะกับจริตของยายมากกว่าค่ะ

ขอเป็นกำลังใจนะคะ  หากยายมีโอกาสเข้ามาจะมาทักทายและให้กำลังใจก่อนเสมอนะคะ