....ยังระลึกถึงเจ้าอยู่เสมอ...เจ้าดำ....หมาข้างหน้าต่าง.....

.......เช้าวันหนึ่ง...เมื่อเปิดหน้าต่างบ้านพักครูชั้นล่าง...ก็ได้ประสานสายตาเข้าอย่างจังกับเจ้าหมาน้อยวัยไม่น่าจะเกินสองเดือน..เรา(คนกับหมา)สบตากัน  หมาน้อยกระดิกหางไปมา....เอาอีกแล้ว..ใครนะช่างใจดีเหลือเกิน..เอาลูกหมามาบริจาคให้กับโรงเรียนอีกแล้ว....แล้วครูปอก็ไม่ได้สนใจมันอีก

...เช้าวันรุ่งขึ้น...เมื่อเปิดหน้าต่างบานเดิม...ก็พบลูกหมาตัวเดิมนั่งอยู่ที่เดิมพร้อมกระดิกหางไปมาสะบัดฝุ่นที่พื้นกระจาย  "อ้าว...ยังไม่ไปอีกเหรอ"....แล้วครูปอก็ไม่ได้สนใจมันอีกเหมือนเดิม....

....วันที่สาม...ณ  ที่เดิม  หน้าต่างบานเดิม..หมาตัวเดิม  นั่งที่เดิม กระิดิกหางฝุ่นกระจายเหมือนเดิม..."ยังอยู่อีกเหรอ...อยากอยู่ด้วยกันหรือไง...ไปหน้าบ้านสิ..."  สิ้นเสียงครูปอ..เจ้าหมาน้อยตัวดำวิ่งไปกระดิกหางที่ประตูหน้าบ้านทันที....เอ..รู้เรื่องที่เราพูดได้ไง....งง...

...ด้วยตัวที่ดำสนิท...จึงตั้งชื่อมันว่า  "เจ้าดำ"...มีฐานะเป็นน้องของ  "พี่ปอ"....เจ้าดำเป็นหมาตัวเมีย..หมาตัวเมียมักถูกปล่อยไว้ตามวัด...ตามโรงเรียน..ตามสถานีอนามัย....ไม่รู้เพราะเหตุใด

...เจ้าดำโตวันโตคืน..มันเป็นหมาใจดี..เห่าคนแปลกหน้าแต่ไม่มีทีท่าจะกัดใคร...สายตาของมันที่มองพี่ปอ...เปี่ยมด้วยความรัก...เป็นปลื้ม..เบิกบาน...มีความสุข..(ว่าเข้านั่น..)  เจ้าดำมันหวงพี่ปอของมันมาก...ถ้าใครมาหามันจะนั่งหรือนอนขวางกั้นกลางไว้...ไม่ให้ใครเข้าใกล้...เมื่อเวลาที่แขกกลับ  ครูปอจะไปส่งที่รถ..เจ้าดำจะตามไปขวางหน้า  และจะยกสองขาหน้าตะปบที่พุงครูปอไว้พร้อมสบตา..เหมือนจะบอกว่า "อย่าไปกับเขานะ..อยู่บ้านนะ.."ประมาณนั้นเชียว....

     เมื่อมันเป็นหมาตัวเมีย..มันจึงเป็นที่หมายปองของหมาตัวผู้เมื่อถึงฤดูผสมพันธุ์....ปีแล้วปีเล่า...

....และแล้ววาระสุดท้ายของเจ้าดำก็มาถึง...ในฤดูผสมพันธุ์...หมาตัวผู้ในหมู่บ้านทุกตัว..เกือบสิบตัว..ต่างมุ่งตรงมาหาเจ้าดำที่บ้านพักครูหลังที่หนึ่ง  อันเป็นบ้านพักของเจ้าดำด้วย...วันแล้ววันเล่า..ที่เจ้าดำต้องโดนศึกหนัก...เวลาครูปออยู่ในตอนเย็นก็จะคอยปกป้องมันไว้..ด้วยหนังสติ๊ก...เพราะเห็นอาการสุดโทรมของเจ้าดำ...มันกระปรกกระเปลี้ย...ไร้เรี่ยวแรง...จนนอนซม..ก็มิใยจะโดยกระทำ...

....หมาตัวผู้กลับไปหมดแล้ว....เหลือแต่เจ้าดำนอนหมดแรงอยู่เพียงลำพังตัวเดียว..ครูปอกลับมาจากโรงเรียนรู้สึกใจหายกับอาการของเจ้าดำ...จึงนั่งลงตรงหน้าของมัน  มือข้างหนึ่งจับเท้าของมันไว้...อีกข้างหนึ่งลูบหัวของมันเหมือนปลอบใจ....เจ้าดำมองหน้าพี่ปอของมันเสียงครางเบา ๆ ด้วยความเจ็บปวด  ทรมาน...สายตาที่ประสานกันบ่งบอกถึงความเจ็บปวดไร้เรียวแรง...เหมือนจะบอกว่าไม่ไหวแล้ว...แต่ในความไม่ไหวแล้วของสายตายังแฝงไว้ด้วยความรัก..ความภักดี...ตาของเจ้าดำค่อย ๆ ปิดลง...พร้อมกับ...น้ำตาของพี่ปอค่อย ๆ ไหลลงเช่นกัน....

....ยังระลึกถึงเจ้าอยู่เสมอ...เจ้าดำ....หมาข้างหน้าต่าง.....