สวัสดีปีใหม่ไทย ๒๕๕๔ ค่ะขออวยพรให้มีความสุขทุกวัน ตลอดปี และทุกๆปี

หลายๆท่านที่เดินทางกลับบ้านต่างจังหวัดในเทศกาลสงกรานต์ ยังไม่ทันจะหายเหนื่อยจากการเดินทางก็ต้องเตรียมตัวกลับเข้าสู่จังหวะชีวิตปกติของการทำงาน การใช้ชีวิต ณ ที่อยู่อาศัยปัจจุบันของตน ขอให้มีความสุขและปลอดภัยในทุกหนแห่งที่ไป ที่อยู่ ค่ะ

ผู้เขียนมักอยู่บ้านเสมอในช่วงเทศกาลที่ผู้คนเดินทางกลับภูมิลำเนา หรือท่องเที่ยวกันในวันหยุดยาว

เมื่อวานได้สรงน้ำพระที่บ้าน ช่วยกันจัดวาง ใช้ดอกไม้ที่มีอยู่ที่บ้านในการบูชา งามด้วยความเรียบง่าย และ ด้วยใจที่สงบ

 

ท่ามกลางเสียงจากงานทำบุญที่วัดใกล้บ้าน ซึ่งมัคทายกพูดตลอดเวลา ราวกับเกิดมาคู่ไมโครโฟน และลูกหลานชาวบ้านแทบทุกบ้านที่เปิดเพลงกันดังสนั่น ชวนให้คิดว่าเดี๋ยวนี้ผู้คนหาสติกันได้ยาก

วัดนั้นหากไม่ได้มีพระที่เป็นนักปฏิบัติก็จะไม่สามารถให้สติและน้อมนำชุมชนให้รู้จักบุญกุศลแบบใช้ปัญญา แม้การไปวัดเพื่อทำบุญยังมีอยู่แต่ก็จะห่างจากคำว่า “บุญกุศล” ออกไปทุกทีๆ เหลือแค่เปลือกของ “การไปวัดตามประเพณี ตามเทศกาล” อย่างไรก็ตามก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลยกระมัง

ตอนเช้าๆและเย็นๆอากาศดี เย็นสบายมีลมพัด ได้เดินเล่น เก็บภาพมาฝากให้ชมสบายๆใจกันค่ะ

บ้านยังซ่อมและปรับปรุงไม่เสร็จ ก็งามแบบเสร็จเท่านี้ ณ วันนี้

 

วันนี้ได้เห็น ดอกพะยอม เป็นครั้งแรกของปีนี้ ต้นเธอถูก สายหยุด การเวก เกาะกระหวัดรัดจนแยกไม่ออกว่าอะไรเป็นอะไร เวลาเธอออกดอกจึงไม่ค่อยเห็น

  

จะรู้ก็ต่อเมื่อมีดอกร่วงใต้ต้นเป็นหลักฐาน

 

ตอนเช้า นกต่างๆชอบเกาะที่เรียวไผ่ชายน้ำ เจ้าตัวนี้ทำขนพองตัวกลม น่าเอ็นดู

 

ปิดท้ายด้วยภาพอาทิตย์อัสดง แปลกตา เก็บภาพได้เมื่อสองวันก่อน

 

ธรรมชาติรอบตัวให้ความสุขได้เสมอ เมื่อช้าลงสักนิด ฟัง มอง รู้สัมผัสจากสายลม และสูดลมหายใจยาวๆให้สำเนียงจากธรรมชาติและกลิ่นหอมของดอกไม้ได้นำความอ่อนโยนสู่หัวใจของเราในทุกๆวันที่ยังมีลมหายใจ