พรายฟองละอองอ่อน กระฉอกฉอนกับก้อนหิน เมตตาแห่งวาริน ยังเย็นฉ่ำอยู่ร่ำไป

 

 

 

 

ก่อนเห็นเป็นสายน้ำ

ไหลเย็นฉ่ำได้ด่ำดื่ม

ยิ่งใหญ่ไม่รู้ลืม

ในมหาชลาลัย

 

เพียงหยดหนึ่งย้อยหยาด

ใสสะอาดกว่าสิ่งไหน

หล่อเลี้ยงโลกอำไพ

ดับผากผ่าวดับร้าวรอน

 

โปรยมาจากฟ้ากว้าง

แทรกซึมกลางแผ่นดินร้อน

อาบพงไพรดงดอน

ก่อนรินรี่มีพลัง

 

กี่ค่ำกี่คืนพ้น

วารวันวนเวียนกี่ครั้ง

หยดน้ำทุกหยดยัง

หลอมหล่อร่างกลางธารา

 

ไหลหลั่งสร้างลำธาร

กระเซ็นซ่านผ่านง่อนผา

ชุบชีพพันธุ์พนา

ให้คงอยู่คู่ผืนดิน

 

พรายฟองละอองอ่อน

กระฉอกฉอนกับก้อนหิน

เมตตาแห่งวาริน

ยังเย็นฉ่ำอยู่ร่ำไป

 

  

 

 

สันติสุข  สันติศาสนสุข  ♦♦