จุดสำคัญที่จะต้องดูคือ ในบริเวณที่มีร่องรอยการใช้จนสึก ที่มองเห็นเนื้อค่อนข้างสมบูรณ์ ยังจะต้องมีสนิม ๓ อย่างปะปนกัน อย่างชัดเจน โดยมีสัดส่วนไม่แน่นอน แล้วแต่การผสม และสัดส่วนที่ใช้

ตั้งแต่ผมสรุปประเด็นเทคนิคการแยกพระสำริดออกจากพระโรงงานตั้งแต่ตอนที่แล้ว ผมก็ได้พระเนื้อสำริดเพิ่มขึ้น และสวยขึ้นเรื่อยๆ ดังที่เพื่อนคนหนึ่งเคยเปรยไว้ว่า

“ตาและมาตรฐานสูงแค่ไหน ก็ได้แค่นั้น”

ในลักษณะเดียวกันกับ “สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม”

อย่าง “เป็นเช่นนั้นเอง”

พระหูยานลพบุรี เนื้อเงิน

วันนี้ผมขอแนะนำเทคนิคเพิ่มเติมจากตอนที่แล้วคือ

  • ในกรณีที่เนื้อสำริดหลุดเป็นเม็ดๆ บางส่วน หรือ ทั้งองค์
    • ก็ให้ดูสนิม ๓ ชั้น ตามลำดับ เป็นชั้นบางๆ ไม่หนาเตอะหรือปนกัน (แบบที่พบในพระโรงงาน)
      • คือ สนิมหยกด้านนอก
      • สนิมดำแบบตีนกาชั้นกลาง และ
      • สนิมแดงเข้มของทองคำชั้นใน
    • และลักษณะมวลสารที่ร่วนหลุดแบบธรรมชาตินั้น ดูง่ายอยู่แล้ว ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

  • ในกรณีที่ผิวยังไม่เก่ามาก และยังไม่แยกหลุดเป็นเม็ดๆนั้น

    • เบื้องต้น ต้องสังเกต “พรายเงิน” “พรายทอง” ในบริเวณเนื้อที่เปิด
    • และ สังเกตดูการเรียงตัวของสนิม ๓ ชั้น ตามลำดับ แบบบางๆเช่นเดียวกัน
    • จุดสำคัญที่จะต้องดูคือ ในบริเวณที่มีร่องรอยการใช้จนสึกกร่อน ที่มองเห็นเนื้อค่อนข้างสมบูรณ์ ยังจะต้องมีสนิม ๓ อย่างปะปนกัน อย่างชัดเจน โดยมีสัดส่วนไม่แน่นอน แล้วแต่การผสม และสัดส่วนที่ใช้
    • แต่จะแยกเป็นเม็ดๆ พราวทั้งบริเวณที่สึก คือ
      • สนิมแดงของทองคำ
      • สนิมดำของเงิน และ
      • สนิมหยกของทองแดง
    • ทั้งนี้ยังขึ้นอยู่ว่าแก่โลหะ อะไร
      • ถ้าแก่ทอง สีสนิมแดงจะสุกใสแวววาว ถ้ามีรอยแยกจะมองเห็นเม็ดทองคำที่ผิวใน
      • ถ้าแก่เงิน สนิมจะดำ ผิวนอกจะเป็นสนิมตีนกา ในรอยแยกจะเห็นเม็ดเงิน
      • ถ้าแก่ทองแดง เนื้อจะร่วนหลุดง่าย เกิดสนิมขุม และเนื้อทะลุได้ง่าย
  • ลักษณะดังกล่าวสามารถใช้ดูผิวเปิดของพระเนื้อเงิน หรือ พระเนื้อเงินผสมทอง หรือพระเนื้อทองคำได้
  • ด้วยหลักการดู “พรายเงิน พรายทอง” และการฝังตัวของสนิมในเนื้อของพระได้เช่นเดียวกัน (ที่จะไม่พบในพระโรงงาน)
  • สำหรับพระที่มีเนื้อถูกต้องแต่อายุน้อย จะมีเพียงเนื้อโลหะทำสี มักไม่มีสนิม โดยเฉพาะเนื้อทองคำ จะยังสุกใสแบบทองคำธรรมดา ไม่มีสนิมแดง

ขอให้โชคดีทุกท่าน

ปลอดภัยจากการหยิบพระโรงงาน

สวัสดีครับ