สิ่งแวดล้อม...ที่ริมดิน

...ใบสัก...หล่นลงหัว.."หล่อน"..ขณะก้าวเดินออกจากประตูบ้าน...ก้มลงเก็บ...สีหลากหลายที่ได้เห็นบนใบสัก...คงจะบ่งบอกถึงความเป็นมาในชีวิตเมื่อครบวงจร..ของมัน...และที่น่าแปลกใจ..ขนาดของใบที่ใหญ่โตผิดปรกติ..ศอกกว่าละมัง...(หวลไปคิดถึงรูปพ่อที่ถือใบสัก..ในมือ..มันใหญ่โตจริงๆๆ...เราคนเมืองไม่เคยรู้จัก..ธรรมชาติของต้นไม้มาก่อน..จึงตื่นเต้น..กับความเปลี่ยนแปลงของใบสัก...)

...สักคู่นี้รอดอยู่..มีชีวิตมาได้กว่าสิบปี...เมื่อปีที่แล้วมันคงจะถูกกร้อนจนเหลือแต่ต้น...แล้งนี้จึงผลิใบ..ใหญ่...มันสำแดง...ถึงการตั้งต้นชีวิตใหม่...(หล่อนแอบคิด..ใช่หรือเปล่าไม่รู้..)

..."หล่อน"..เดินและเร็มไปตามทางเดิน..ข้างทางด่วน...สายนั้น....รถราผ่านไปมาอย่างรวดเร็ว...มันเป็นวันอาทิตย์...เจ้าสัตว์ร้ายในเมืองประเภทนี้จึง..ใช้เวลาถาโถม..กันอย่างเมามัน...

...."ขี้หมา"...ทั้งเก่าและใหม่...ยังไม่ได้ถูกเก็บกวาดไป...อาจจะยังเช้าอยู่....(หวลไปคิดถึง.."ขี้หมา"ที่อวดโฉมหลังกองหิมะที่เคยขาวสะอาดละลาย...จากความงามที่ปกปิดกลับกลาย..อวดโฉมสิ่งเน่าเหม็น...ที่ซ่อนอยู่...)

..."รากไม้"...ในกรอบสี่เหลี่ยม..ปูดบิด..เหมือนรอยแผลจากความทรงจำ..มันขึ้นอยู่ในกรอบสี่เหลี่ยมซีเมนต์ที่ผุพังไปตามเวลาข้างทาง...เสียงเพลงที่ดังมาเข้าหูในร้าน..เนต..."หล่อน"ตื่นจากผวังค์...ฟังเสียงนั้น..หนุ่มคนนั้นคร่ำครวญอยู่กับความรักและทุกข์ของความเหงาหงอยเปลี่ยวเปล่าในหัวใจ....

...ยายธี..เคยคิดเล่นๆที่จะหา"พ่อเลี้ยงแม่เลี้ยง"ให้กับต้นไม้...สักคู่นี้ขึ้นอยู่ข้างทางด่วน..มันอาจจะถูกโค่นลงสักวัน...จะมีใครไหมหนอที่จะให้ความสนใจกับต้นสักคู่นี้....มันหลงเหลือมาจากจำนวนหลายสิบต้นที่พยายามปลูก...ขนาดก็ไม่เบาแล้วกว่ายี่สิบห้าเซนต์เส้นผ่าศูนย์กลาง....(ว่าไง..กลุ่ม..บิ้กทรี..ในเพรดบุ้ค...อ้ะๆๆรึ..หมู่เฮา..ชาวโกทูโน..อ้ะ...)