ช่วงเช้าหลังจากที่ดิฉันได้ไปร่วม capture KM ในกลุ่ม R2R เบาหวาน ที่มีการเริ่มปรับกระบวนการรูปแบบการบริการ ซึ่งวันนี้บังเอิญพี่เขียวดำเนินการล้อมวงพูดคุย เรื่องสุขภาพจิตกับโรคเบาหวานร่วมกับผู้ป่วยหลายคน บรรยากาศนั้นค่อนข้างเป็นกันเอง มีการฟัง และแลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน เพราะโดยส่วนใหญ่ผู้ป่วยเบาหวานจะป่วยเรื้อรังมานาน

       เมื่อไปถึงที่ห้อง...ที่กำลังให้บริการนั้น สิ่งหนึ่งที่ดิฉันทึ่งกับภาพที่เห็นคือ ที่นวดฝ่าเท้าสำหรับผู้ป่วยเบาหวาน ที่มีการประยุกต์ใช้ ดิฉันก็ลืมถามพี่อื๋อว่า ได้ไอเดียนี้มาจาก แต่พอดีเมื่อกี้ถามพี่เขียว พี่เขียวเล่าว่าได้รูปแบบมาจาก "ยายเนย-จ.สุพรรณ" มีเป็นเอกสารที่พี่อื๋อ แต่ตอนนี้ดิฉันขอนำภาพมาบอกเล่าไปก่อนนะคะ...


       พี่เขียวเล่าให้ฟังว่า จากที่พี่อื๋อไปเห็นรูปแบบมานั้น ก็ให้ผู้ป่วยเบาหวานช่วยกันหากะลามะพร้าวมาคนละอันสองอัน จากนั้นก็นำไปให้ช่างของโรงพยาบาลช่วยกันทำและประกอบให้จนมีรูปร่างหน้าตาดั่งภาพที่เห็นนั่นแหละคะ ก่อนที่จะเริ่มกระบวนการกลุ่มแลกเปลี่ยนเรียนรู้นั้น ผู้ป่วยเบาหวานก็จะมาออกกำลังกายด้วยการนวดฝ่าเท้าจากเจ้าอุปกรณ์นี้ และทราบมาเพิ่มเติมว่า มีผู้ป่วยบางรายที่นำไปประยุกต์ใช้ที่บ้านด้วย

       เป็นที่น่ายินดีอย่างยิ่งว่า หากเรานำสิ่งดีดีที่มีอยู่ใกล้ตัว มาประยุกต์ใช้ตามที่คุณจตุพร ได้พูดถึงในบันทึก "หลักสูตรท้องถิ่น : หันมามองของดีใต้ถุนบ้านเรา" นั้นเราก็จะได้ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายที่มากมายไปซื้ออุปกรณ์ หรือใช้ไปในกาารรักษาพยาบาลที่ปลายเหตุ แต่นี่เราสามารถนำสิ่งที่ใช้แล้วมาใช้เพื่อพัฒนาสุขภาพเราได้เช่นเดียวกัน


จากการสังเกตและติดตามการนำแนวคิดวิธีการ R2R มาใช้ในการแก้ปัญหาและพัฒนากระบวนการทำงานในแต่ละกลุ่มนั้น แรกเริ่มเราในทีมคุณเอื้อ คุณอำนวย ต่างกำหนดเวลาว่าต้องเสร็จในช่วงเวลาเท่านั้นเท่านี้ แต่พอมาทบทวนเรากลับคิดว่าค่อยเป็นค่อยไป ค่อยเปลี่ยนแปลงและขยายผล เพื่อวางฐานให้มั่นคงก่อนดีกว่า...