"กับบ้านเฮาเนาะลูกตอนนี้บ่มีไผเลี้ยงควาย พี่อ้ายบ่มีแฮง"(พี่อ้ายบ่มีแฮง หมายถึงพี่เขยไม่สบาย)

 

          แม่มาตามนางกลับบ้านในวันรุ่งขึ้น แม่บอกว่าแม่นอนไม่ค่อยหลับเพราะกังวลหลายเรื่อง  แม่ได้คุยกับแม่แสงแล้ว แม่แสงเข้าใจดี  ทุกเดือนแม่แสงจะไปเยี่ยมแม่ที่บ้านและคงได้พูดคุยกันถึงเรื่องของนางด้วย  แม่แสงจะพูดอยู่เสมอว่า ไม่ได้ให้นางมาเป็นคนรับใช้แต่ให้มาอยู่ในฐานะลูกสาวคนหนึ่ง ท่านต้องการลดภาระของแม่ที่ต้องเลี้ยงดูลูกหลายคนและอยู่ในวัยกำลังกินกำลังนอนด้วย

 

           คุณครูภพท่านก็ปฏิบัติกับนางเหมือนลูกหลาน ให้ช่วยงานตามกำลังที่เด็กจะช่วยได้  แม่บอกว่าตอนนี้พี่สาวคลอดลูกแล้ว และพี่เขยก็ไม่ค่อยสบาย จะมีไอเป็นเลือด และเหนื่อยหอบ ทำงานหนักไม่ได้ นางตื่นเต้นที่มีน้องเพิ่มอีกคน ในเวลาเดียวกันก็ตกใจกับข่าวของพี่เขย ทำให้ทำอะไรไม่ถูก เดินไปเดินมาอยู่หลายรอบ อยากเห็นหน้าน้องและสงสารพี่เขยด้วย

 

         แม่แสงเดินมากอดนางไว้และพูดว่า

     " กับบ้านซะลูก แมสูกินบ่ได้ นอนบ่หลับ แมบ่อยากเฮ็ดบาป คึดฮอดน่องจั่งมายามเอา "   ตอนนั้นแม่แสงวานให้คนที่ทำงานที่โรงสีช่วยหาคนเลี้ยงน้องให้ ซึ่งเขาก็รับปากแล้ว 

 

         แม่แสงเดินมาส่งนางกับแม่จนถึงบ้านระหว่างทางก่อนจะถึงบ้านของนางปกติแล้วฝั่งทางขวามือจะเป็นที่ว่างเปล่า แต่ตอนนี้มีสิ่งปลูกสร้างเกิดขึ้น แม่แสงบอกว่าเราจะมีโรงเรียนใหม่ขยายเป็นชั้นประถมปลาย และจะย้ายจากที่เดิมซึ่งอยู่ติดวัดมารวมกันอยู่ที่นี่ คำว่ามี "ชั้นประถมปลาย" ทำให้นางตื่นเต้นไม่น้อย มองแล้วมองอีกแต่ก็แค่มองเพราะเรื่องเรียนต่อไม่มีหวังแล้ว 

 

         พอส่งนางกับแม่ถึงบ้านก่อนกลับแม่แสงยังพูดแซวกับนางว่า

       "อย่าลืมไปยามน่องเด้อหมอน่อย" พร้อมกับเดินเข้ามากอดนางอย่างเอ็นดู 

 

         พอแม่แสงกลับไปแล้วพี่ๆก็มารุมถามว่า

         " เป็นจั่งได๋หล่า เมือยบ่"

 

           นางก็เอามือท้าวสะเอวพร้อมกับพูดเลียนแบบท่าทางของแม่แสงและป้าดอนทำให้พี่ๆทุกคนหัวเราะชอบใจ เพราะทุกคนรู้จักสองท่านนี้ดี

 

           จากนั้นนางรีบวิ่งไปดูน้องและเข้าไปกอดพี่เขยด้วยความสนิทสนมพร้อมกับถามว่า

    " อิอ้ายเป็นจั่งได๋แน"

       พี่เขยตอบยิ้มๆ 

     " อ้ายบ่เป็นหยังหลายดอกหล่า บ่ต้องตกใจ"

 

            แต่คำพูดกับสีหน้าตรงข้ามกันเพราะหน้าพี่ซีดและค่อนข้างเหลือง หายใจแรงด้วย นางเดินไปหยิบซองยามาอ่านดู ก็มีข้อความ

    " ศูนย์วัณโรค ขอนแก่น "

       นางมองหน้าพี่เขยแทนคำถามพี่ก็บอกว่า

      "หมอบอกวาอ้ายเป็นโรคปอด"

 

       ว่าแล้วพี่เขยก็หัวเราะกลบเกลื่อน ส่วนนางมีคำถามในใจว่า

        "โรคปอดคือหยัง ? ....แล่วอ้ายสิเซาบ่ "