๗๑๔.ไม่ทราบจะเล่าว่าอย่างไร


         วันเวลาผ่านไปจากนาทีเป็นชั่วโมง เป็นวัน เป็นเดือน เป็นปีและหลายปีจนเนิ่นนาน  มีใครบ้างที่ไม่เรียนรู้เพื่อค้นพบตัวเอง  มีใครบ้างที่ไม่แสวงหาความพอดี  มีใครบ้างที่อยากจะปล่อยเวลาให้ผ่านเลยไป  มีใครบ้างที่ไม่รักษาปัจจุบัน  คำถามเหล่านี้ฉันคิดขึ้นมาเพื่อถามตัวเอง 

 

         ฉันชอบเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ แต่ไม่เก่งสักเรื่อง  บางอย่างก็พอรู้บ้าง  หากรู้ว่าเกินความสามารถก็จะไม่ฝืนใจ  อย่างเช่นการเขียนบันทึกใน GotoKnow ฉันเคยเขียนอย่างน้อยวันละ ๑ บันทึกเสมอ  หากไม่ติดความจำเป็นอย่างอื่น  อำนวยความสะดวกให้กับการใช้งานคอมพิวเตอร์  เปลี่ยนสัญญาณไปตามความเร็วที่คิดว่าสูงที่สุด  ติดสัญญาณ wireless  เมื่อต้องการนำเครื่องไปวางไว้ที่ไหนก็ได้ในบ้าน  เท่านี้ไม่พอถึงกับไปประกาศให้เพื่อนบ้านมาใช้ wireless ด้วย 

 

         แต่ละวันนั่งอยู่หน้าจออย่างไร้ขีดจำกัด  นอกจาก up date เว็ปไซท์และเขียนบันทึกแล้วยังต้อง  surf เรื่อยไป อยากพักก็พัก  อยากหยุดก็หยุด  ไปไหนมาไหน  มีเรื่องเล็กน้อยก็นึกถึงบล็อกว่า "จะต้องนำมาเขียนเล่า" เม้นท์กันไปเม้นท์กันมาเป็นการแลกเปลี่ยน มีเพื่อนมากมาย  "ฉันไม่เคยเบื่อ" ในการเติมเต็มหรือบำบัดความไม่รู้ของฉันจากรู้น้อย หรือแทบไม่รู้อะไรเลย  กลับมีความรู้เพิ่มขึ้น 

 

           แต่วันนี้ฉันอยากจะเขียน  เพราะว่างเว้นมาหลายวัน  แต่ก็ไม่ทราบจะเขียนอะไร  ได้แต่เปิดเข้าไปเม้นท์ทักทาย  และตอบเม้นท์บ้าง  เนื่องจากฉันมีจำนวนหนังสือที่ต้องอ่านมากมายหลายเล่ม  จบเล่มนั้น อ่านเล่มนี้  อ่านหมดแล้วก็ไปร้านหนังสือใหม่  การอยู่เงียบ ๆ กับตัวเองบ้าง  อาจทำให้รักษาเวลาในปัจจุบัน(ของฉัน) ได้ดี

 

          เวลาว่างจากการอ่านหนังสือคือการพักสายตา   เป็นกิจกรรมที่สำคัญในการไปรวมตัวกับเพื่อนบ้านคือ การออกกำลังกาย      การทานข้าวร่วมกัน  และการร้องเพลงคาราโอเกะ  ในบางวันก็รับเลี้ยงลูกหลานให้เพื่อนบ้าน ที่พ่อแม่ไปทำงานหรือไปธุระนอกบ้าน  แม้ว่าพ่อแม่จะอนุญาตให้ติดตามแต่เด็กเหล่านี้สมัครใจที่จะอยู่กับฉัน

       

         วันปกติพวกเราจะนัดร้องเพลงกันทุกวันพุธ  แต่ละคนมีไมค์ประจำตัวถือไปจากบ้านของตนเอง  ไปรวมตัวกันที่บ้านของเพื่อนบ้านหลังหนึ่ง  ซึ่งอยู่กลางซอย  ส่วนอาหารมื้อเย็นทานด้วยกันทุกวัน  ยกเว้นคนที่มีธุระจำเป็น  หรือใครมาช้าก็จะถูกแบ่งอาหารไว้ให้  

 

          หากเป็นวันหยุดกิจกรรมจะเพิ่มเป็นมื้อเช้า หรือมื้อกลางวัน  ข้าวต้มหม้อใหญ่  ไข่เจียว  ไข่เค็มแบบเต็มถาด  สำหรับมื้อเช้า  ส่วนกลางวันส่วนใหญ่จะเป็นส้มตำ  ข้าวเหนียว  หรืออาหารพิเศษตามที่ใครจะคิดได้  และคาราโอเกะก็จะเปิดกันตั้งแต่ก่อนเที่ยง  ไม่เฉพาะแต่วันพุธแล้ว  ใคร ๆ มักจะเรียกชุมชนเล็ก ๆ ของพวกเราว่า "ซอยสุขใจ" ใครจะสุขมากสุขน้อยนั้นฉันไม่ทราบได้ แต่ที่สามารถบอกได้ก็คือ "พวกเรารักกันและช่วยเหลือกันได้ทุกเรื่อง"  สำหรับฉันไม่ได้รู้สึกว่าจะทุกข์หรือสุข  แต่ก็พอใจและคิดว่าตนเองโชคดีที่มีเพื่อนบ้านรักกันแบบนี้

 

        สำหรับฉันตัดเวลาจากหน้าจอไปเป็นหน้ากระดาษเปื้อนหมึกแทน  แถมมีน้ำหวาน น้ำผลไม้มาเสิร์ฟถึงที่อีกต่างหาก  กิจกรรมอีกอย่างก็คือดูแลต้นไม้  ใบไม้ภายในบ้าน  ซึ่งตอนนี้ปรับปรุงสร้างแปลงผักถาวรโดยถมที่และก่ออิฐบล็อก  ซื้อดินมาใส่โดยฝีมือ "จ้างเหมา"  ทั้งนั้น  เปลี่ยนอ่างบัวให้ถาวรขึ้นเช่นเดียวกัน  หากผักเติบโตก็คงจะได้เล่าอีกสัก ๑ บันทึก

 

        ลูกเด็กเล็กแดงที่พ่อแม่ไปทำงานหรือไปธุระ  จะมาชุมนุมกันที่นี่  วันนั้นอากาศร้อน  เด็ก ๆ จึงขออนุญาตลงว่ายเล่นในอ่างก่อนที่บัวจะลงไปอยู่  แลกกับกิจกรรมการเรียนรู้เล็กน้อย  "การแนะนำตนเองเป็นภาษาอังกฤษ  การกราบพระ  การออกไปเก็บขยะตามถนน  การฝึกสมาธิด้วยเพลงดั่งดอกไม้บานทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ  และการเล่นเกม

 

         วันนี้คิดว่า "น่าจะเขียนบันทึก"  ลงบล็อกสักเรื่องหนึ่ง  เขียนไปเขียนมาก็ไม่ทราบว่าจะเล่าเรื่องอะไร  เอาเป็นว่าเล่าความจริงจากชีวิตประจำวัน  และไม่ทราบว่าอีกนานแค่ไหนจึงจะมีเรื่องมาเล่าอีก  เพราะบันทึกของฉันส่วนใหญ่เป็นเรื่องเล่ามากกว่าการนำความรู้มาแลกเปลี่ยน  

 

          ส่วนการมาตอบเม้นท์หรือการมาทักทายเพื่อน ๆ จะพยายามมาทำเป็นประจำทุกวัน  และระลึกถึงคุณงามความดีของเพื่อน ๆ กัลยาณมิตรทุกท่าน  ไม่เคยลืม  .... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านค่ะ

 

          

คำสำคัญ (Tags): #คิม นพวรรณ
หมายเลขบันทึก: 433045เขียนเมื่อ 27 มีนาคม 2011 19:45 น. ()แก้ไขเมื่อ 11 ธันวาคม 2012 13:39 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกันจำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (46)

ดูท่าทางเด็กๆ มีความสุขมากเลยนะค่ะ   น่ารักดีด้วยค่ะ

นึกภาพเอาเองว่าถ้ามีคุณครูคิมลงไปอยู่ด้วย จะเป็นอย่างไรนะ

พี่คิมคะ  เล่าอีกเถอะนะ กิจกรรมสนุกจากน้องมะปราง ใน http://gotoknow.org/blog/pr4u/431557 รวมกลุ่มคนปลูกผักกินได้

คิดถึงน้องออโต้นะคะ....

เอ๊ะเหมือนว่าแปลงผักที่บ้านที่พี่ครูเล่าให้ฟังวันก่อนหรือเปล่าคะ....

มาเยี่ยมบันทึกครับ พี่คิม ;)...

พี่คิมคะ แบบนี้ก็หายเหงาหน่ะสิคะ

น่าอิจฉาออกค่ะ

สวัสดีค่ะ Ico48

  • ห่างหายไปนานเพราะลุยงานก่อนปิดเทอม ยังคิดถึงเสมอค่ะ
  • อิจฉาพี่คิมจังที่มีเวลาได้อ่านหนังสือมากมายและมีความสุขกับสิ่งใกล้ตัว
  • ขอเข้ามาแอบอิงความสุขด้วยคนนะคะ
  • 

เอ...คุณยายคิมครับ แบบนี้เรียกว่าชีวิตติดบล็อกได้หรือเปล่าครับ อิอิ

  • เป็นกิจวัตรที่น่าอิจฉาจริงๆค่ะ
  • แวดล้อมไปด้วยเพื่อนบ้านที่ใจดี
  • มีเด็กๆที่น่ารักรายรอบ..
  • ชีวิตมีแต่รอยยิ้มอันแสนสุข
  • พี่คิมเยี่ยมมากค่ะ.

มีความสุขกันจริงนะคะ  บ้านอยู่ในซอยสุขใจผู้คนมีความสุขใจสมชื่อจริงๆ 

อ่างบัวกว้างใหญ่พอทีเด็กจะลงไปนอนแช่น้ำได้จริงๆด้วย 

 ใจดีจริงๆนะคะป้าคิม

                      

พี่คิมคะ

เป็นกิจกรรมที่หลายคนอยากทำค่ะ แต่ยังยึดติดอยู่กับงาน

เลี้ยงเด็ก..เป็นกิจกรรมที่ดีนะคะ

  • สวัสดีค่ะ
  • อีกสักพักลำดวนคงจะได้ทำอะไรๆได้อย่างครูคิมบ้าง
  • ความสุขสร้างได้ด้วยตัวเราเองพอเพียงนะคะ

สวัสดีค่ะคุณอัมพร

เด็กบางคนก็บอกให้ป้าคิมลงด้วย  บางคนก็บอกว่าให้ป้าคิมลงตอนกลางคืนค่ะ  ตอนนี้หมดเวลาพักน้ำแล้ว  ล้างอ่างและเตรียมเอาบัวและปลาลงแล้วค่ะ

สวัสดีค่ะน้อง✿อุ้มบุญ✿

เมื่อไม่อยากเล่าก็ดูเหมือนไม่มีเรื่องจะเล่านะคะ

ขอขอบคุณที่แวะมาชวนให้ไปร่วมเรียนรู้ พี่คิมยังไม่เข้าใจมากมายค่ะ  ขอเป็นผู้ร่วมเรียนและเป็นกำลังใจไปก่อนดีไหมคะ  ไม่กล้าค่ะ  กลัวฐานความรู้ของเขาเสียหายค่ะ

ขอคิดดูก่อนนะคะ

เรื่องที่เล่าให้ฟังค่ะ  ตอนนี้ลงเมล็ดและปลูกผักบางอย่างแล้วนะคะ  รอให้มมีต้นเติบโต  จึงจะเล่าให้ฟังนะคะ

สวัสดีค่ะอาจารย์Wasawat Deemarn

ขอขอบคุณอาจารย์วัสค่ะ 

เมื่อถึงเวลาที่เรารู้ความต้องการของเรา  เราก็ไม่อยากฝืนใจนะคะ  แต่จะพยายามหาเรื่องมาเล่า  และมาทักทายเรียนรู้ค่ะ

สวัสดีค่ะน้องอิงจันทร์

ความจริงพี่คิมก็ไม่มีความรู้เหงาหรอกนะคะ  เพราะเป็นคนชอบอยู่คนเดียวเป็นเวลานาน ๆ วันไหนที่ได้อยู่คนเดียวรู้สึกสบาย ๆ ค่ะ

ตอนนี้ร้องคาราโอเกะ  กันแทบทุกวันค่ะ  เพราะคนในซอยส่วนใหญ่เป็นครู  มีเวลาว่างกันบ้างแล้ว  มีบางส่วนที่อยู่โรงเรียนใหญ่ ๆ ก็ยังไปทำงานอยู่ค่ะ

เมื่อถึงเวลาทุกอย่างมันจะดูเหมือนเต็มที่แล้วนะคะ 

สวัสดีค่ะน้องkrupong

ไม่ทราบว่าเป็นความสุขหรือเปล่านะคะ เพียงแต่บอกได้ว่ารู้สึกดีที่ได้อ่านหนังสือค่ะ  และเป็นเรื่องที่ติดมานาน ไม่รู้สึกเบื่อ ไม่รู้สึกอิ่มค่ะ

ขอเป็นแรงใจในการพัฒนางานนะคะ

สวัสดีค่ะอาจารย์โสภณ เปียสนิท

เดิมมานั้นติดเน็ตค่ะ  แต่บล็อกเพิ่งเป็นสมาชิกได้ไม่ถึง ๓ ปีค่ะ  ทีแรกก็คงติด  เพราะเป็นคนว่าง ๆ อยากทำอะไรก็ได้

ส่วนการอ่านหนังสือนั้นติดมานานแล้วค่ะ  ทั้งชีวิตก็ว่าได้  ไปร้านหนังสือสัปดาห์ละ ๑ ครั้งค่ะ  แต่ไม่รู้สึกว่าจะต้องเลิก  มีแต่เพิ่มขึ้น ๆ เพราะเป็นคนรู้น้อย  อ่านอะไรไปก็เป็นความรู้ใหม่ทั้งนั้นค่ะ

ส่วนบล็อกนั้นล้าลงแล้วค่ะ จึงไม่ทราบจะเล่าว่าอย่างไรนั่นเองค่ะ

สวัสดีค่ะน้องครูแป๋ม

ในกลุ่มของเพื่อนบ้าน เรามีกัน ๒ ซอยค่ะ  พี่คิมอยู่หัวมุม  มีเพื่อนซอยหน้าบ้านและซอยซ้ายมือค่ะ  นาน ๆ เพื่อนซอยอื่นมาร่วมด้วยเหมือนกันค่ะ

ตอนนี้ทุกคนเงียบอยู่จัดการภาระในบ้านของตัวเอง  ตอนสาย ๆ ถือถ้วย จาน ชาม ออกมาจากบ้านตัวเอง  บ้านพี่คิมสะดวกในการรับรอง เพราะจัดโต๊ะและโซฟาชุดหนึ่งไว้นอกบ้านค่ะ

คุณปู่สอนเสมอว่า เพื่อนบ้านคือรั้วของเราค่ะ

ฝนตกหยุดหรือยังคะ  ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ

สวัสดีค่ะน้องKRUDALA

อ่างบัวลึก ๕๐ ซม.ค่ะ  ปูพื้นกระเบื้องสีเขียวอ่อนเหมือนผนัง  ตอนแรกว่าจะปิดผนังด้านนอกด้วยแผ่นยางพารามีรูปเหมือนอิฐแดง

แต่แผ่นยางพาราเป็นวัสดุไม่ย่อยสลาย  และเป็นอันตรายต่อสุขภาพ  เลยปล่อยให้เป็นแบบธรรมชาติ  กะว่าจะทาสี แต่เด็ก ๆ ลงไปเล่นก็เลยปล่อยไปก่อน

ตอนนี้พักน้ำรอปล่อยปลาและกอบัวค่ะ

สวัสดีค่ะคุณแก้ว..อุบล จ๋วงพานิช

คุณแก้วสบายดีนะคะ  นานแล้วที่เราไม่ได้เจอกัน  อากาศที่ขอนแก่นเป็นอย่างไรบ้างคะ รักษาสุขภาพด้วยนะคะ

เด็กกลุ่มนี้ติดพี่คิมค่ะ  ในภาพมีไม่ครบนะคะ  ถ้าหากครบมีจำนวน ๑๖ คนค่ะ รุ่นราวคราวเดียวกันหมดเลย  เล็กสุด ๖ ขวบค่ะ

พี่คิมแกล้งบอกว่าเบื่อพวกเขา  แต่พวกเขาตอบพร้อมกันว่า "แต่..พวกเราไม่เบื่อป้าคิม"  เอากะพวกเขาสิคะ

สวัสดีค่ะคุณลำดวน

คุณปู่พี่คิมก็สอนไว้นะคะว่า "เราจัดการกับชีวิตของเราได้  ไม่ให้เดือดร้อนคนอื่น ไม่ฝืนใจทำ " ค่ะ

บางครั้งเราก็ลืมนะคะคำสอนของบรรพบุรุษ แต่เมื่อถึงเวลาเราก็รู้ตระหนักได้ค่ะ  อาจจะทุกข์บ้างสุขบ้าง  แต่ไม่กังวลค่ะ

การอ่านหนังสือ ยิ่งอ่านก็รู้ว่ายิ่งโง่นะคะ  เพราะความรู้ใหม่เพิ่มมาตลอดเวลา  แม้ว่าจะนำเล่มเก่ามาอ่าน  ความคิดก็แตกฉานขึ้นค่ะ  เพราะเรามีประสบการณ์ผ่านทาง

ขอเป็นกำลังใจให้กับการพัฒนาการศึกษานะคะ

สวัสดีค่ะคุณครูคิม

เป็นชีวิตประจำวันที่น่าชื่นชมมากๆค่ะ

อ่านแล้วมีความสุขตามไปด้วย ชีวิตที่แวดล้อมด้วยกัลยามิตรที่ดีนึกถึงเมื่อไรก็สุขใจนะคะ

ด้วยความระลึกถึงค่ะ

 

สระแช่น้ำ...คุ้มจริง ๆ ...

อากาศเย็น ๆ ระวังสุขภาพนะครับ...^^

สวัสดีค่ะพี่คิม

  • ตอนนี้อากาศอึมครึม ลมหนาวพัดมาเป็นระยะๆค่ะ พอมาเห็นหลานๆเล่นน้ำแล้ว ยึยยยยยยยย หนาววววววววววแทน จัง

ไม่ทราบจะเล่าว่าอย่างไร

บอกสั้น ๆ ครับ

เด็กน่ารักมาก

และคิดถึงยายคิมจังครับ

แวะพี่คิมร่วมเป็นสมาชิกก่อน ที่นี่ค่ะ   http://gotoknow.org/blog/pr4u/431557?page=4#2401760

ประเด็นสนุกเขียนค่อยว่ากันนะคะ  http://gotoknow.org/blog/khonsanfun/433077

 

  • เห็นน้องๆแล้ว คิดถึงตอนเอาลูกยางไปลอยตามร่องน้ำข้างถนนเวลาน้ำหลากสมัยเด็กๆจังเลยครับ

 

สวัสดีค่ะน้องครูใจดี

ดีใจมากค่ะที่เห็นน้องแวะมาทักทาย  น้องคงสบายดีขึ้นมากแล้วนะคะ

ขอเป็นกำลังใจค่ะ  สำหรับพี่คิมเรื่อย ๆ ค่ะ  พอสบายไม่มากไม่น้อยค่ะ

สวัสดีค่ะคุณเกษตร(อยู่)จังหวัด

วันที่เด็ก ๆ เขาแช่อากาศร้อนค่ะ

ตอนนี้เป็นที่อยู่ของปลาและบัวแล้วค่ะ แช่ไม่ได้แล้วหละ

สวัสดีค่ะคุณยาย

ตอนที่เด็ก ๆ ลงแช่ อากาศไม่เย็นแบบนี้ค่ะ  วันนี้ตอนเช้าอากาศดีบ้างแล้ว

เวลานี้แดดจ้าแล้วค่ะ พี่คิมเอาเครื่องมาวางข้างนอก  คิดว่าอากาศดี  แดดลงเสียแล้วหละ

สวัสดีค่ะทิมดาบ

ขอบคุณที่คิดถึงยายคิมค่ะ  บางเวลายายคิมก็อยากอยู่แบบเหมือนมีตัวตนคนเดียวในโลก  บรรยากาศที่พอใจเป็นสิ่งที่ทุกคนปรารถนานะคะ

ก็เหมือนบันทึกว่าไว้ค่ะ มีเรื่องเล่าก็จะมาเล่า  ตอนนี้ถูกชวนไปเล่นกิจกรรมปลูกต้นไม้  ก็ไม่อาจปฏิเสธอีกเป็นครั้งที่ ๒ และ ๓ ค่ะ

สวัสดีค่ะน้อง✿อุ้มบุญ✿

พี่คิมขออภัยน้องมากนะคะ  คราวนี้ไม่อาจปฏิเสธอีกแล้ว

ที่ปฏิเสธไป  ก็เพราะมีความรู้ไม่พอ  กลัวว่าจะเกิดการเสียคุณค่า  มากกว่าค่ะ

ตอนนี้ไปร่วมแล้ว  หลังจากปฏิเสธพี่ใหญ่มา ๑ ครั้งแล้วด้วย

มีอะไรแนะนำก็แล้วกันนะคะ  เลือกหัวข้อแล้วค่ะ

สวัสดีค่ะนาย เต็มศักดิ์ พึ่งรัศมี

ยิ่งอายุสูงขึ้น  ยิ่งย้อนอดีตได้มากขึ้นนะคะ 

คุณหมอพูดถึงลูกยาง  ทำให้นึกถึงเพื่อนเก็บมากัดกิน คิดว่าลูกมะกอกค่ะ  เพราะยังไม่เคยเห็นต้นยางกัน

เด็ก ๆ พวกนี้ติดพี่คิมมากกว่าพ่อแม่ค่ะ  พ่อแม่สอนไม่เคยเชื่อ  แต่พี่คิมสอนอะไรทำตามหมดค่ะ

เป็นคนหนึ่งที่เล่าเรื่องราวไม่เป็น แต่เป็นคนชอบอ่าน เมื่ออ่านบันทึกของพี่คิมทีไร ก็เพลิดเพลินทุกที เล่าเรืองราวได้น่าสนใจ และมีกลิ่นอายของความผ่อนคลาย คะ  จะติดตามอ่านเรื่อยไปนะคะ

เวลาพักที่ดี คือ หาเวลาที่ไม่ต้องทำอะไรบ้าง อยู่กับความเงียบ

ผมเงียบไปนาน กลับมาเขียนรู้สึกมือแข็ง

คงกลับมาเขียนบ้างเพราะยังอยู่ทั้งงานประจำ และ งานอดิเรกครับ

ระลึกถึงครับ

  • ขอโทษครับ จริงๆผมหมายถึงห่วงยาง ยางในรถยนต์ที่เอามาสูบลมจนลอยน้ำได้นะครับ

สวัสดีค่ะพี่คิมอยากอยู่บ้านใกล้ๆพี่คิมจังเลย...จะได้ให้ลิงน้อยที่บ้านไปฝึกวิทยายุทธกับป้าคิมบ้าง

พี่คิมที่รัก.....

ความเป็นธรรมชาตินี่ล่ะที่มีเสน่ห์อยู่ในตัวของตัวเอง

เพราะฉะนั้นพี่ก็เล่าและเขียนไปเรื่อยๆแบบเดิม  น่าอ่านน่าติดตามค่ะ..

เห็นเด็กๆมีความสุขแล้วก็สุขใจไปด้วยค่ะ..

สวัสดีค่ะฮูด้า

พี่คิมว่านะคะ  เรื่องของพี่คิมเล่าเป็นภาษาบ้าน ๆ แบบซื่อบรื้อเหมือนตัวเจ้าของบันทึกมากกว่า

ไม่คิดว่าจะถูกใจน้องด้า  ขอขอบคุณมากค่ะ

สวัสดีค่ะPhornphon

น้องและครอบครัวคงสบายดีนะคะ

ขอเป็นกำลังใจให้กับการทำงาน ให้มีความเจริญรุ่งเรืองและก้าวหน้านะคะ

จริงค่ะ การที่อยู่เฉย ๆ รู้สึกดีและพอใจนะคะ 

สวัสดีค่ะคุณหมอ

 

ตอนแรกก็เข้าใจว่า  คงเล่นลูกยางตามวิธีการเล่นของเด็ก ๆ

ตอนนี้เข้าใจแล้วค่ะ  พี่คิมก็เคยค่ะ  และเอาผ้าถุงคุณแม่ไปตีโป่ง  ลอยล่องในแม่น้ำปิง  ก็เคยค่ะ

สวัสดีค่ะ

 
เด็ก ๆ แถวนี้ถูกพี่คิมเก็บเรียบค่ะ  วันนี้เห็นมาด้อม ๆ มอง ๆ ข้างรั้วแล้ว ๑ ราย เห็นว่าประตูบ้านยังล็อค  ก็กลับไปค่ะ

สวัสดีค่ะkrugui Chutima

ไม่เจอกันหลายวัน  น้องสบายดีนะคะ  ครอบครัวที่เชียงรายเป็นอย่างไรบ้างคะ  เกี่ยวกับแผ่นดินไหว 

รอที่ "ใจพร้อม" ค่ะน้องรัก 

ตอนนี้ก็เข้ามาทักทายและตอบเม้นท์  ได้เวลาจะออกจากหน้าจอแล้วค่ะ  ขอขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ

สวัสดี ค่ะ พี่ครูคิม

ไม่ได้เข้ามาที่นี่นาน แต่เวลาเรารู้สึกว่าไม่สบายใจ ก็ยังคิดถึงพื้นที่ตรงนี้อยู่เสมอค่ะ

เห็นเด็กๆ เล่นน้ำอย่างสนุกสนาน ทำให้คิดได้ว่า เราไม่จำเป็นต้องไปแสวงหา ความสุขจากสิ่งไกลตัวเลย สิ่งใกล้ตัวเราที่บางครั้งเรามองข้ามไป นั่นหละอาจดีที่สุดสำหรับเรา

ขอบคุณเรื่องเล่าดีดี ที่ทำให้ยิ่งตอกย้ำเราว่า มิตรภาพ เป็นสิ่งที่ซื้อหาไม่ได้เลย มันมาจากใจจริงๆ ดูแลสุขภาพนะคะพี่ครูคิม

ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะคุณsubah

หายหน้าไปนานเลยทีเดียวนะคะ  งานคงยุ่ง พี่คิมขอเป็นกำลังใจให้ค่ะ  ตอนนี้พี่คิมมีโอกาสกลับไปรับใช้งานที่โรงเรียนเหมือนเดิมค่ะ

ชีวิตคือการเรียนรู้ที่มีคุณค่ะอย่างยิ่งค่ะ พี่คิมตระหนักในความเป็นปัจจุบันมากค่ะ  ขอขอบคุณสำหรับความรู้สึกดีและกำลังใจค่ะ

เล่าไปเรื่อยๆเป็นธรรมชาติ มีเสน่ห์ และผ่อนคลายเวลาอ่าน ดีค่ะ ได้เรียนรู้การใช้ชีวิตอย่างสบายๆ อย่างผู้เห็นคุณค่าของชีวิต

เล่าไปเรื่อยๆเป็นธรรมชาติ มีเสน่ห์ และผ่อนคลายเวลาอ่าน ดีค่ะ ได้เรียนรู้การใช้ชีวิตอย่างสบายๆ อย่างผู้เห็นคุณค่าของชีวิต

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี
L3nr
ระบบห้องเรียนกลับทาง