ผ่านคืนวันอาทิตย์ที่ 20 มีนาคม 2554 ไม่ถึงชั่วโมง
ค่อนคล้อยราตรี...
พระจันทร์เต็มดวง
ระบายแสงจ้าเต็มท้องฟ้า
ฉันเขียนบทกวีแห่งความหนาวเย็น
เศษขนมปังหมดอายุติดคอ...จึงจิบน้ำอุ่น
ฉันยิ้มตอบความหนาวเย็น
แหงนมองสบตา...
ฉันหลงรักพระจันทร์ที่อยู่แค่เอื้อม
ฉันอยากสอยให้ตกลงมา
เหมือน...ใบไม้ร่วง
ปวดแขนและลำคอ
ฉันจึงวิ่งเข้าใกล้เธอ...เพื่อจะบรรจงจูบเธอ
เธอร่วงหล่นบนตักฉันได้ไหม ?
ขอกอดเธอไม่นาน
เพียงชั่วก้อนเมฆเคลื่อนบดบัง
แล้วฉันจะคืนเธอให้ท้องฟ้า
หรือเธอมีใครอยู่กับเธอใช่ไหม ?
ถ้าไม่, เปิดประตูรับฉันที
เธอรอฉันอยู่ตรงนี้นะ...
เธอ...คือ จุดหมาย
เธอ...คือ ความหมาย
เพราะเธอ... ไม่เคยทำลายใคร...
----------------------
อยากเห็นตอนจูบพระจันทร์อะน้องทิมดาบ
ช่างจินตนาการเหลือเกินนะครับ อิอิ
ตามมาดื่มด่ำบทกวีของทิมดาบ
เขียนเป็นเรื่องเป็นราวได้ดีจริงๆนะคะ
โรแมนติกจังนะน้องพี่.....
หวัดดีน้องทิมดาบ